Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Song Review: Common Mortal Man-Free



Συνεχίζουμε την καινούργια στήλη μας που ασχολείται διεξοδικά με τη σύλληψη ενός κομματιού και σήμερα θα ασχοληθούμε με το κομμάτι Common Mortal Man του συγκροτήματος Free. Το κομμάτι αυτό δεν είναι από τα πολύ γνωστά του, κατά τα άλλα, δημοφιλέστατου συγκροτήματος Free που μετ’ έπειτα ονομάστηκαν Bad Company. Κυκλοφόρησε για το δίσκο Heartbreaker, το 1973, τον τελευταίο δίσκο των Free πριν αλλάξουν σύσταση και όνομα.



Το Common Mortal Man, είναι ένα κομμάτι που η σύσταση του είναι πολύ μελωδική και ατμοσφαιρική, γεγονός που χαρακτήριζε τους Free αλλά και την εποχή εκείνη. Ατμόσφαιρα και πιάνο στο background, ενώ πάνω στο προσκήνιο έχουμε φωνητικά κιθάρα και τα λοιπά όργανα, να συμμετέχουν στην δημιουργία. Αν και το κομμάτι δεν έχει πολλές βασικές νότες όταν εκτυλίσσεται, έχει πολλές νότες που το συνοδεύουν, με το πιάνο να έχει ελεύθερο ρόλο αλλά σε ένα βασικό τέμπο. Όλη η μουσική έχει περισσότερο υποτονικό χαρακτήρα, δίνοντας λυπηρά και μελαγχολικά συναισθήματα στον ακροατή, θέλοντας να τονίσει και να υποστηρίξει τους στίχους και τη θεματολογία του. Δεν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε τα μέρη που χωρίζεται το κομμάτι, σαν θέματα όμως περιέχονται 2 βασικά. Στους στίχους όπως θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, οι Free ξεφεύγουν από τις απλές τους θεματολογίες, ακολουθώντας το άλλο στιχουργικό ρεύμα της εποχής, με πολιτικό χαρακτήρα και τα προβλήματα του απλού λαού.

Common Mortal Man 



Ανάλυση στίχου(με μουσικές ενότητες):

Το κομμάτι ξεκινάει με μια μικρή, δυναμική αλλά λυπητερή εισαγωγή. Έπειτα μπαίνει το πιάνο και ξεκινάει το επικό μελωδικό στοιχείο του συγκροτήματος που το έχει κάνει τόσο γνωστό, για να μπει σιγά σιγά στο κουπλέ. Το κομμάτι περιγράφει τις συνθήκες εργασίας και δυσκολιών επιβίωσης του λαού, παίρνοντας τη ζωή ενός άνδρα ο οποίος περιγράφει τα βιώματα του, ενώ έπειτα εντάσσει τον εαυτό του στον απλό εργατικό λαό που είναι αμέτρητος.

Αρχικά λοιπόν, ο πρωταγωνιστής, περιγράφει μια συνηθισμένη μέρα για αυτόν. Ξεκινάει από το σπίτι του και κατευθύνεται προς το εργοστάσιο παραγωγής βελόνων όπου τον περιμένουν πολλά δύσκολα πράγματα που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα. Έπειτα, τον περιμένει μια διαδικασία πώλησης των εμπορευμάτων του, τα οποία πουλάει στην εξευτελιστική τιμή των τριών δολαρίων. Το τελευταίο στοιχείο, το τονίζει με τη βοήθεια μιας πιο δυναμικής μουσικής. Συνεχίζοντας στο ίδιο προηγούμενο τέμπο, ο αφηγητής-πρωταγωνιστής θα επαναλάβει τον πολύ δύσκολο δρόμο της ζωής του. Στους επόμενους στίχους θα αναφερθεί στον ήλιο και το φεγγάρι, μόνο που τα χαρακτηρίζει με περίεργο τρόπο. Ο ήλιος, προσδιορίζεται ως θορυβώδης όταν ανατέλλει, ενώ το φεγγάρι προσδιορίζεται ως ήσυχο και φλεγόμενο. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν είναι τυχαίοι, καθώς οι στίχοι αναφέρονται στον απλό άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με τα ωραία φαινόμενα της φύσης όπως η ανατολή του ηλίου ή το φεγγάρι. Ακόμη δείχνει ότι έχει μια άλλη αντίληψη των 2 γεγονότων, η οποία έχει διαμορφωθεί από την ανιαρή και ανήσυχη ζωή του. Η ανατολή του ηλίου μπορεί να είναι ωραία και να σημαίνει πολλά καλά πράγματα, όμως για έναν καταπιεσμένο και δυστυχισμένο άνθρωπο που ανεβαίνει κάθε μέρα έναν πραγματικό Γολγοθά με την εργασία του, τον ξυπνάει και τον αναγκάζει να ζήσει άλλη μια μέρα γεμάτη άγχος, πίεση και κούραση(θόρυβος). Το φεγγάρι, ενώ είναι ωραίο να το βλέπεις και για πολλούς είναι έμπνευση και ένας από τους λόγους παρατήρησης και ανάλυσης των φυσικών πραγμάτων, για τον πρωταγωνιστή μας, είναι ήσυχο, όμως τον κάνει να ανησυχεί, ξέροντας ότι μέχρι την επόμενη μέρα απλά θα παρατείνει για κάποιες ώρες τη δύσκολη ζωή του. Γιατί μόλις ξεκινήσει η επόμενη μέρα, για άλλη μια φορά, θα καθίσει στην πρωινή δουλειά του εργοστασίου, να περιμένει για άλλο ένα ατελείωτο μεροκάματο πίεσης και άγχους.

Κάπου εδώ αλλάζει το τέμπο του κομματιού, γυρνώντας μουσικά στο θέμα της εισαγωγής. Εδώ αναφέρεται ότι κανένας, ούτε ο Θεός δεν ενδιαφέρεται και δεν αλλάζει την τραγική αυτή κατάσταση, την ίδια στιγμή που όλοι οι εργάτες ανησυχούν αλλά πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν αυτή τη ζωή αλλιώς δεν επιβιώνεις σε αυτό το σύστημα.

Το κομμάτι αλλάζει ξανά στο προηγούμενο τέμπο. Ο πρωταγωνιστής μας, αναφέρει ότι κάποτε κοίταζε ψηλά έχοντας πολλά όνειρα, όμως τα όνειρα του ήταν άτοπα, καθώς σε ένα διεφθαρμένο σύστημα κοινωνίας, δεν μπορείς να ονειρεύεσαι, παρά μόνο μικρά και ασήμαντα πράγματα. Άλλη μια ερμηνεία είναι ότι ενώ ο πρωταγωνιστής κοιτάζει ευθεία και προχωράει, η ματιά του και το κεφάλι του είναι σε κανονική θέση, όμως η ψυχή του και η διάθεση του είναι άσχημη. Όπως και να είναι ο εργάτης άνθρωπος όμως, η αλήθεια βρίσκεται στα μάτια του. Γιατί ο κοινός θνητός άνθρωπος, είναι αυτός που προδίδει το πραγματικό πρόσωπο της “ωραιοποιημένης” κοινωνίας του καθωσπρεπισμού και των ψεύτικων αξιών και δέχεται τις οδυνηρές συνέπειες των “δυνατών ”.

Ενώ βλέπουμε ότι οι Free, έχουν απαισιόδοξες σκέψεις και προβλέψεις για την κοινωνία μας και το που βαδίζει, δεν έγραψαν ένα κομμάτι μόνο για να εκφράσουν απαισιοδοξία και τις καταθλιπτικές ζωές των απλών ανθρώπων. Μέσα από τις άσχημες εικόνες, φαίνεται η αληθινή εικόνα της κοινωνίας μας πράγμα το όποιο τότε, δεν το είχαν καταλάβει ακόμη και οι περισσότεροι το αντιμετώπιζαν ως φυσικό επακόλουθο. Με τη συνειδητοποίηση της κατάστασης και την συσπείρωση για ένα κοινό στόχο, αναδύεται η διάθεση για αλλαγή, για ανατροπή και η πάλη για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.

Song Review: At War With The World-Foreigner



Αυτή τη φορά θα αναλύσουμε το hard rock 70's κομμάτι των Foreigner, με τίτλο At War With The World! Ένα κομμάτι επανάστασης και αντίστασης προς την πολιτική, την κοινωνία και τις αντιλήψεις των μέσων ανθρώπων.

Το κομμάτι γράφτηκε για τον πρώτο δίσκο των Foreigner με τον ομώνυμο τίτλο. Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1977 και θεωρείται ίσως ο πιο πετυχημένος τους δίσκος (θα αναφερθούμε για περισσότερα σε ξεχωριστό άρθρο που θα αναλύει όλο το δίσκο). Το κομμάτι At War With The World, δεν είναι τόσο γνωστό και αγαπητό από το κοινό, διότι έτυχε να πέσει σε έναν δίσκο με πολλά γνωστά κομμάτια όπως το Cold As Ice, το Feels Like The First Time, το Long Way From Home ή ακόμη και το Starrider που γνώρισαν μεγαλύτερη επιτυχία λόγω του ότι ήταν πιο εύκολα στο αυτί του μέσου ακροατή, καθώς είχαν περισσότερα πρότυπα και στοιχεία της μουσικής της εποχής.

Η μουσική σύνθεση, είναι αυτό που περιμέναμε από ένα συγκρότημα "σκληραγωγημένο" και προσαρμοσμένο στη μουσική της εποχής στα τέλη του '70, δηλαδή σκληρό rock, κιθάρες στη διαπασών αλλά χωρίς να ξεφεύγουν το μέτρο της φασαρίας, πολύς ρυθμός με τα drums και το μπάσο να προσδίδουν εξαιρετικό τέμπο. Και στα φωνητικά δεν ξεφεύγουμε από τα standard της εποχής, καθώς έχουμε υψηλά πρώτα φωνητικά και ακόμη ψηλότερα δεύτερα.

Στιχουργικά είναι αυτό που είπαμε και προηγουμένως. Με το τραγούδι αυτό, ο στιχουργός θέλει να περάσει την αντίσταση του και την αντίθεση του προς την κοινωνία, την πολιτική και κυρίως την αντίθεση του στο "διαίρει και βασίλευε".

Στιχουργική-θεματική ανάλυση:

Στο πρώτο κουπλέ, ο στιχουργός, τονίζει την αντίθεση του προς τον πόλεμο και την στρατιωτική παρέμβαση, λέγοντας το μάλιστα αυτολεξεί στις προτάσεις σε "never had no need for any military aid" (ποτέ δεν είχα ανάγκη από στρατιωτική βοήθεια) και "i never took charge of the light brigade" (ποτέ δεν ανέλαβα την ευθύνη του φωτός στην ταξιαρχία). Έπειτα, αναφερόμενος στον πόλεμο και την άσκοπη χρησιμοποίηση του για λύση διαφορών, αναφέρει χαρακτηριστικά " I got no castle to defend or attack " (δεν έχω κάστρο να αμυνθώ ή να επιτεθώ). Εδώ ουσιαστικά αποδέχεται την αντίληψη της δημόσιας ιδιοκτησίας καθώς και την αντίθεση του στην ιδιωτική. Δεν νοείται λοιπόν κάποιος να θεωρεί κάτι δικό του όπως ένα σπίτι, ένα κάστρο ή μια χώρα και να αμύνεται ή να επιτίθεται σε κάποιον άλλο για εδαφικά ή ιδιοκτησιακά, καθώς ουσιαστικά δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε καθώς δεν θα έπρεπε να έχουμε αυτό το αίσθημα της ιδιοκτησίας.

Στο δεύτερο κουπλέ, οι στίχοι γίνονται ακόμη πιο προσωπικοί, καθώς πλέον αναφέρεται στον ίδιο εξυψώνοντας την ιδεολογία του και προμηνύει ότι πορεύεται με αυτήν. Μέσα στο τετράστιχο αναφέρει ότι είναι κύριος του εαυτού του και ότι δεν φοβάται κανέναν καθ' ότι έχει δίκιο. Στο τέλος όμως βλέπουμε ένα υποτονικό τελευταίο στίχο, που φαίνεται και στη μελωδία και αναφέρει ότι όλοι τον δείχνουν επιδεικτικά σαν να μην το βλέπουν θετικά όλο αυτό, σαν να μην τον καταλαβαίνουν και ίσως να τον περιφρονούν κιόλας.

Περνώντας στο ρεφραίν, ο ρυθμός πέφτει, κυριαρχούν υποτονικές νότες και η μουσική χαμηλώνει. Στο background ακούμε αρμόνιο να παίζει ηλεκτρονικά υποτονικές νότες και όλο το σκηνικό ακολουθεί τον τελευταίο στίχο του κουπλέ που όπως είπαμε πριν ο στιχουργός διαπίστωσε ότι ο κόσμος δεν τον ακούει, δηλαδή είναι σαν να μιλάει στον τοίχο και αντίθετα περιφρονείται. Πολλοί λόγοι λοιπόν να βρεθείς σε μελαγχολική κατάσταση. Επίσης και τα φωνητικά πέφτουν καθώς φαίνεται ότι η συγκεκριμένη διαπίστωση επιφέρει μελαγχολία και απογοήτευση στον στιχουργό. "Im At War With The World" (είμαι σε πόλεμο με τον κόσμο), "that's the way it must be" (με αυτό τον τρόπο πρέπει να γίνει), "I' ll fight while i can" (θα πολεμήσω όσο μπορώ), "to put an end to this misery" (να βάλω τέλος σε αυτή την άσχημη κατάσταση). Εδω καταλαβαίνουμε εύκολα αυτό που λέει, καθώς ο στιχουργός, όντας αγανακτισμένος, κατά κάποιον τρόπο θα πράξει πολεμικό διάλογο με τον κόσμο ο οποίος δεν τον ακούει φορώντας παρωπίδες της καθημερινότητας και του κατεστημένου. Αυτό θα το κάνει μέχρι να τους πείσει με τα λεγόμενα του, όσο μπορεί και προφανώς όσο ζει, γιατί η κατάσταση είναι δραματική. Συνεχίζοντας λέει "I ll have to fight to be free", δηλαδή ότι πρέπει να παλέψει για να ελευθερωθεί διότι αισθάνεται φυλακισμένος από το κατεστημένο και τις αναπαλαιωμένες αντιλήψεις του πολέμου.



Όπως συνειδητοποιείτε, σε μια εποχή ταχύτατης ανόδου της rock, η επαναστατική διάθεση δεν θα σταματούσε. Σε μια εποχή που η νεολαία έκανε το καθήκον της, δηλαδή να αντιδρά και να φέρνει τις δικές της αντιλήψεις στο προσκήνιο, σε έναν κόσμο όπου ακόμη και τότε υπήρχε έξαρση στα απολυταρχικά καθεστώτα, δεν θα μπορούσαν να μη συμμετέχουν οι Foreigner, που όμως δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με πολιτική. Παρόλα αυτά, συμμετείχαν με τον τρόπο τους στο κίνημα, έδειξαν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και βοήθησαν στην συνέχιση της rock σκηνής.

Socrates-PHOS, Όταν οι Socrates συνάντησαν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου



Σήμερα θα αναλύσουμε το δίσκο Phos (Φως) των Socrates, ένας δίσκος συνεργασίας με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Λίγα λόγια για τους Socrates

Οι Socrates (Σωκράτης) ή Socrates Drank The Conium (Ο Σωκράτης ήπιε το Κώνειο), είναι ένα ελληνικό rock συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1969. Ο Γιάννης Σπάθας και ο Αντώνης Τουρκογιώργης, συμμαθητές στο 3o Γυμνάσιο Πειραιά, ανακάλυψαν ότι ταίριαζαν μουσικά και έφτιαξαν το πρώτο τους ερασιτεχνικό συγκρότημα με το όνομα Persons. Αργότερα, όντας φοιτητές και ακούγοντας καλλιτέχνες όπως ο Jimi Hendrix, αποφάσισαν ότι ήθελαν να προχωρήσουν πιο επαγγελματικά. Κάπου εκεί γνώρισαν τον Ηλία Μπουκουβάλα και δημιούργησαν το πρώτο σχήμα ως "Socrates". Ξεκίνησαν, λοιπόν, την πολυετή και επιτυχημένη καριέρα του κάνοντας κυρίως live εμφανίσεις σε rock bar και club της Αθήνας, όπως το Κύτταρο. Η περιοχή που έπαιζαν μουσική όμως, ήταν κυρίως στην πλατεία Βικτωρίας, περιοχή που έχει μείνει σαν το "σπίτι" τους. Τα Χριστούγεννα του 1970, θα παίξουν το περίφημο live του Sporting, το οποίο τους καθιέρωσε στο ελληνικό κοινό και τους έδωσε τη δυνατότητα να φύγουν για το εξωτερικό. Οι εποχές εκείνες, όπως έχουμε ξαναπεί, ήταν δυσμενείς στην Ελλάδα λόγω της πολιτικής αστάθειας και του αυταρχισμού που επικρατούσε, πράγμα το οποίο δε θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τις τέχνες. Η ελεύθερη δημιουργία και, κατ’ εξοχήν, η έντονη πολιτική κριτική που ασκούσε η rock της εποχής, δεν ευνοούταν αλλά αντιθέτως λογοκρινόταν (και μακάρι να έμενε σε αυτό). Όπως ήταν λογικό, τον επόμενο κιόλας χρόνο, οι Socrates έφυγαν από την Ελλάδα για το εξωτερικό. Πρώτος σταθμός, το Άμστερνταμ, όπου έπαιξαν σε όλα τα rock club, παίρνοντας μάλιστα και τον τίτλο "Συγκρότημα του Μήνα". Έπειτα ακολούθησε μια περιοδεία σε όλη την Ευρώπη,, παρουσιάζοντας τους 2 πρώτους τους δίσκους: Drank The Conium και Taste of Conium. Έπειτα, έγινε μια σημαντική αλλαγή στο σχήμα του συγκροτήματος, καθώς ο Μπουκουβάλας αποχωρεί και έρχεται ο Γιώργος Τρανταλίδης. Μετά από ένα πέρασμα από τις Η.Π.Α, βρέθηκαν στο Παρίσι όπου θα γνωρίσουν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο οποίος τους προτείνει συνεργασία. Μια τέτοια συνεργασία δε θα μπορούσαν φυσικά να την αρνηθούν και ο Βαγγέλης θα γίνει ο επόμενος παραγωγός τους στον δίσκο "Phos" (Φως)! Το συγκρότημα δημιούργησε 6 δίσκους και άλλους 4 με συλλογές και live εμφανίσεις. Πλέον θεωρούνται από τα μεγαλύτερα ελληνικά συγκροτήματα, καθώς η καριέρα τους τα είχε όλα, μουσική ποιότητα, πάθος, διεθνή καριέρα, επιτυχία και λαμπρές συνεργασίες.

Ο δίσκος Phos δημιουργήθηκε το 1976. Είναι ο πιο δημοφιλής και επιτυχημένος τους δίσκος, καθώς περιέχει κομμάτια που είναι τα γνωστότερα τους, κομμάτια καινούργια ή επανεκτελεσμένα. Tο κυριότερο όμως είναι ότι η επιμέλεια και η παραγωγή τους, αφέθηκε στα έμπειρα και δημιουργικά χέρια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο οποίος τους οδήγησε στο Λονδίνο, στα Orange Studios.

Μέλη του συγκροτήματος κατά την παραγωγή του:

Αντώνης Τουρκογιώργης: φωνητικά, μπάσο, δεύτερη κιθάρα
Γιάννης Σπάθας: πρώτη κιθάρα, synthesizer
Γιώργος Τρανταλίδης: drums, κρουστά
Βαγγέλης Παπαθανασίου: παραγωγή, πλήκτρα, κρουστά, εφέ

Λίστα τραγουδιών:

Πρώτο Μέρος
1. Starvation
2. Queen of The Universe
3. Every Dream Comes to an End
4. The Bride
Δεύτερο μέρος
5. Killer
6. A Day In Heaven
7. Time of Pain
8. Mountains

Ανάλυση δίσκου

Λίγες φορές έχουμε δει συγκροτήματα να περιέχουν τόσα πολλά κομμάτια-επιτυχίες τους σε ένα δίσκο! Η μουσική του δίσκου, χαρακτηρίζεται ως hard rock με blues αλλά και ελληνικά ethnic και όχι μόνο στοιχεία. Το σταθερό και μοναδικό μπάσο του Τουρκογιώργη σε συνδυασμό με την rock φωνή του, το ιδιαίτερο παίξιμο κιθάρας του Γιάννη Σπάθα που παντρεύει το rock με το ethnic και ο σταθερός ρυθμός του Τρανταλίδη, συνθέτουν ένα πολύ ποιοτικό αποτέλεσμα. Μαζί σε όλο αυτό, προσθέτουμε τη μουσική και πνευματική διάνοια του Παπαθανασίου! Όλα αυτά δε θα μπορούσαν να μην έχουν απίστευτο αποτέλεσμα…

Πρώτο μέρος

Το πρώτο μέρος του δίσκου ξεκινάει με το δυναμικό και ριζοσπαστικό Starvation! Είναι το πιο γνωστό κομμάτι τους, με τη μεγαλύτερη απήχηση. Είναι ένα κομμάτι που υπήρξε πριν το συγκεκριμένο δίσκο και μάλιστα από τον πρώτο τους. Μιλάμε για ένα hard rock τραγούδι, με δυναμικές κιθάρες, έντονο μπάσο, σταθερός και επιβλητικός ρυθμός. Αυτό όμως που προσθέτεται επιπλέον στο κομμάτι και απογειώνει το άκουσμα του είναι η ατμόσφαιρα και τα μουσικά θέματα των πλήκτρων του Βαγγέλη. Εκτός αυτού, αλλάζουν κάπως το τέμπο και τα μουσικά μέρη του. Αυτό συνέβη και από την σημαντική παρέμβαση του Παπαθανασίου, αλλά και επειδή το συγκρότημα, είχε αποκτήσει ήδη πολλές εμπειρίες, όπως και το ότι ο καθένας ξεχωριστά βελτιώθηκε και εξέλιξε τον ρόλο του. Στιχουργικά, εκφράζεται η ανησυχία για την πείνα, την εξαθλίωση και τις κακουχίες των λαών. Το μήνυμα προς τον υπόλοιπο κόσμο είναι ένα, να ενδιαφερθούν, να ανοίξουν τις ψυχές τους και να κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξει η τραγική κατάσταση.



Το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσουμε είναι το Queen Of The Universe. Ένα ακουστικό κομμάτι όπου έχει πιο ελεύθερο χαρακτήρα, ενώ χαρακτηριστικά είναι τα σημεία όπου υπάρχει μόνο μουσική. Θα μπορούσαμε να του αποδώσουμε τον όρο rock αλλά όχι μόνο. Περιέχονται επίσης πάρα πολλά στοιχεία ethnic. Μέσα σε αυτό το κομμάτι επίσης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου μεγαλουργεί! Σε κάθε σημείο του κομματιού, έχει προσθέσει πολλά εφέ αλλά και μουσικά θέματα, τα οποία δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα.



Το τρίτο κατά σειρά κομμάτι, είναι το Every Dream Comes to An End. Ένα κομμάτι που είναι instrumental και μπορείς εύκολα να αφεθείς στην απολαυστική του μουσική. Τα μουσικά στοιχεία κι εδώ δεν είναι διαφορετικά, έχουμε σίγουρα rock, αυτή τη φορά πιο progressive που παραπέμπει σε Genesis ακούσματα, ενώ περιέχονται για άλλη μια φορά τα μουσικά εφέ και η διάνοια του Βαγγέλη.



To αμέσως επόμενο κομμάτι στον δίσκο ονομάζεται The Bride. Η "νύφη" (σ.σ. στα ελληνικά) είναι ένα κομμάτι με rock αλλά και με πάρα πολλά ελληνικά ethnic στοιχεία. Η κιθάρα δίνει το ρυθμό, ενώ ο ρυθμός του μπάσου και των κρουστών είναι αρκετά ελληνικός. Εκτός από αυτά, έχουμε πολλά εφέ και όργανα που παραπέμπουν στην ελληνική παραδοσιακή μουσικής της επαρχίας. Στιχουργικά αναφέρεται σε μια πριγκήπισσα, όπου ο βασιλιάς και πατέρας της, προορίζοντας τη για νύφη και μετ’ έπειτα για βασίλισσα, ψάχνει με τα δικά του κριτήρια κάποιον άξιο γαμπρό. Η νύφη όμως καταπιέζεται, διότι έχει στην καρδιά της έναν φτωχό νεαρό από το χωριό, πράγμα το οποίο ο πατέρας της δεν θα άφηνε ποτέ να συμβεί. Οπότε ένα βράδυ, τα δύο παιδιά θα φύγουν από την περιοχή μαζί, ώστε να κρατήσουν τις δικές τους επιθυμίες ζωντανές, όμως ο βασιλιάς πλέον τους θέλει νεκρούς και επιστρατεύει όλο το στρατό του να τους βρει. Το κομμάτι λοιπόν, έχει ένα παραμυθένιο χαρακτήρα, όπου μια αγάπη εμποδίζεται όπως και στο πρότυπο τέτοιων ιστοριών, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας του Σεξπηρ. Ακόμη, ο μεσαιωνικός τόπος που περιγράφει συμβάλλει στην δημιουργία της παραμυθένιας εικόνας, ενώ οι Socrates θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "τροβαδούροι" αφού εξιστορούν τα γεγονότα με μουσική. Φυσικά η ιστορία αυτή τονίζει και την καταπίεση των ανθρώπων και στην προκειμένη περίπτωση της αγάπης και της ελευθερίας επιλογής. Ο ρόλος του βασιλιά και μονάρχη ως καταπιεστή φυσικά δεν είναι τυχαίος. 



Δεύτερο μέρος

Στο δεύτερο μέρος του δίσκου, το πρώτο κομμάτι που συναντούμε είναι η ροκιά The Killer! Ένα πολύ δυναμικό κομμάτι, με στοιχεία hard rock, αλλά και κάποια ελάχιστα ethnic στοιχεία. Ρυθμικά υπάρχουν πολλές αλλαγές και break των drums. Στιχουργικά αναφέρεται σε κάποιον δολοφόνο και το πως έτσι απλά μπορεί να διαπράξει φόνους ώστε να τον προσέξουν. Φυσικά και όλο αυτό κατακρίνεται στο κομμάτι, καθώς το σκεπτικό του είναι τελείως άδειο.



Το επόμενο κομμάτι είναι το A Day In Heaven. Είναι μια rock μπαλάντα, χαρακτηριστική της εποχής, με πολύ λυρικούς στίχους και ρομαντική ατμόσφαιρα. Και σε αυτό το κομμάτι, η συνεισφορά του Βαγγέλη φαίνεται καθώς η μουσική υπόκρουση που έχει δημιουργήσει βοηθάει στην ολοκλήρωση του σκοπού, μια απαλή και ρομαντική μπαλάντα.



Το 7ο κατά σειρά κομμάτι, είναι το Time of Pain. Έχουμε ένα ακόμη rock κομμάτι με ελληνικά ethnic μουσικά στοιχεία. Ο ρυθμός, είναι ο πλέον χαρακτηριστικός των Socrates. Στιχουργικά είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι, με λυρικούς στίχους και ωραία ατμόσφαιρα.



Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, είναι και το δεύτερο καλύτερο κομμάτι τους γενικότερα, καθώς μεγαλουργούν! Μιλάμε φυσικά για το εκπληκτικό Mountains! Ένα κομμάτι εξύμνησης και θαυμασμού της άγριας φύσης, των πελώριων βουνών και της επιβλητικής τους όψης! Το Mountains είναι ένα κομμάτι που αποτελείται από 2 μέρη. Το πρώτο μέρος είναι ένα hard rock θέμα, με πολύ ρυθμό και ένταση, στο οποίο η κιθάρα, το μπάσο και τα drums συνθέτουν ένα πολύ δυνατό κομμάτι. Τα φωνητικά είναι για άλλη μια φορά, επικής μορφής ώστε να φανεί το μεγαλείο της φύσης. Στο δεύτερο μέρος του κομματιού, έχουμε μόνο μουσική. Υπάρχει ένα μεγάλο και τεχνικό solo που είναι καθαρά ελληνικού ethnic χαρακτήρα, ενώ στο μουσικό background βρίσκεται το μεγαλείο του Βαγγέλη! Ο γνωστός συνθέτης, δημιούργησε μια ειδική μουσική υπόκρουση πλήκτρων που συνοδεύει και βοηθάει το κιθαριστικό solo να ευδοκιμήσει και να αναδειχθεί. Μαζί με τα πλήκτρα, υπάρχουν και κάποια κρουστά τα οποία βοηθάνε στο ρυθμικό μέρος.



Ο δίσκος Phos των Socrates είναι πράγματι από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτό βέβαια συνέβαλλε και ο μεγάλος Βαγγέλης Παπαθανασίου, η μουσική του οποίου αγκάλιασε την σκληρή και ριζοσπαστική τέχνη του hard rock και με μαεστρικές προσθήκες απογείωσε το μουσικό αποτέλεσμα. Η μουσική λοιπόν είναι πολύ ωραία όταν είναι αποτέλεσμα συνεργασίας. Αυτό είναι ίσως ένα τρανό παράδειγμα που αναδεικνύει την συνεργασία ως προϋπόθεση της καλύτερης ποιότητας του έργου.

Top 10 TV Series Soundtracks




Τα καλύτερα soundtracks σειρών σε top 10!

 Όπως έχουμε ξαναπεί, μια ταινία, μια σειρά ή ένα show γενικότερα, έχοντας γνώμονα την πλήρη αναγνώριση, θα πρέπει να δημιουργήσει ένα ισχυρό concept μέσα από το οποίο θα αναδειχθεί η ιστορία και το main πρόγραμμα του. Σκεπτόμενοι αυτά λοιπόν σε συνδυασμό με την ραγδαία εξάπλωση της μουσικής σε όλες τις τάξεις της κοινωνίας, οι δημιουργοί τέτοιων show είχαν πάντα στο μυαλό τους τη δημιουργία ενός ισχυρού soundtrack, το οποίο θα αντιπροσωπεύει και θα αναδεικνύει το οπτικό αποτέλεσμα. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου δεν μπορεί μια σειρά να πετύχει αν δεν έχει καλό και το κυριότερο, αντιπροσωπευτικό soundtrack. Όλοι μας λοιπόν, λίγο πολύ έχουμε προσέξει soundtrack σειρών και μπορούμε να ξεχωρίσουμε αγαπημένα. Όμως, από αυτή τη θέση, δεν θα μπορούσα να βάλω μόνο τα αγαπημένα μου αλλά να ξεχωρίσω και κάποια "standar", τα οποία ανέδειξαν το show σε πολύ μεγάλο βαθμό!

* έπειτα από την ανάλυση του κάθε soundtrack ακολουθεί προσωπικός βαθμός αξιολόγησης της αντιπροσωπευτικότητας του με βάση τη θεματολογία της σειράς. Ο βαθμός αξιολόγησης δεν έχει σχέση με τη θέση της σειράς στο top 10, καθώς υπάρχουν και άλλες παράμετροι, όπως η καθολική αναγνώριση.

 Ξεκινάμε λοιπόν…

10. The Walking Dead (2010)

To 2010, ξεκίνησε η σειρά The Walking Dead, η οποία δημιουργήθηκε από τον Frank Darabont. Η σειρά είναι βασισμένη στο comic με το ίδιο όνομα. Την ιστορία λίγο πολύ την ξέρουμε. Ο πρωταγωνιστής είναι αστυνομικός ο οποίος ξυπνάει τραυματισμένος στο νοσοκομείο και ενώ όλα δείχνουν ότι έχει κοιμηθεί πολύ καιρό, συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος δεν είναι όπως τον ξέρει, καθώς συμβαίνει ένα zombie apocalypse! Τα soundtracks επιλέχθηκαν με πολύ προσοχή καθώς έπρεπε να τονιστεί σίγουρα ο τρόμος και η αγωνία μιας κατάστασης όπως το Walking Dead, ενώ επίσης και η μοναξιά και η απελπισία του πρωταγωνιστή να δει τι συμβαίνει. Θα ακούσουμε λοιπόν μελωδίες και μουσική που παραπέμπει σε αγωνία και τρόμο, αλλά και κομμάτια υποτονικά. Την επιμέλεια των κομματιών ανέλαβε η Universal Republic Records. Προσωπικά θα ξεχωρίσω το soundtrack Lead Me Home-Jamie N Commons, το οποίο ταυτόχρονα παραπέμπει στην επιθυμία του πρωταγωνιστή να φτάσει σπίτι του.

Γιατί μπήκε: Ενώ η σειρά είναι μόλις 3 χρόνια στην δημοσιότητα, έχει καταφέρει να τραβήξει κόσμο και σαν σειρά αλλά και σαν soundtrack. Είναι ένα soundtrack που θα το πετύχεις σίγουρα σε άρθρο με τα καλύτερα soundtracks!

Αξιολόγηση: 7/10



9. Cold Case (2003-2010)

To 2003 το κανάλι CBS θα παρουσιάσει μια καινούργια σειρά με τίτλο Cold Case. H σειρά ήταν αστυνομική και το σενάριο βασιζόταν σε παγωμένες αστυνομικές υποθέσεις οι οποίες έμεναν για πάντα στο ράφι και στα αστυνομικά αρχεία, μέχρι μια ειδική ομάδα που ασχολούταν με τέτοιες υποθέσεις, αποφάσιζε να ασχοληθεί μαζί τους και να τις επιλύσει! Το soundtrack της σειράς επιμελήθηκε η Lakeshore Records με τον Michael A. Levine να γράφει την εξαιρετική μουσική της. Ένα πολύ ωραίο κομμάτι με το βιολί να υπερτερεί ενώ η μουσική υπόκρουση να είναι αποτέλεσμα ψηφιακής επεξεργασίας. Παρ’ όλα αυτά το soundtrack δεν είναι τόσο αντιπροσωπευτικό για τη σειρά.

Γιατί μπήκε: Ανέκαθεν μια αστυνομική σειρά με αυτοτελή επεισόδια δεν είχε μεγάλη επιτυχία, ενώ η μουσική της ήταν ένα απλό ψηφιακό θέμα με λίγα και απλά πράγματα. Όχι σε αυτή τη σειρά!

Αξιολόγηση: 6/10



8. Detective Monk (2002-2009)

To 2002, ξεκίνησε η σειρά Detective Monk με σεναριογράφο τον Andy Breckman. Η σειρά ήταν αστυνομική με δραματικό αλλά και κωμικό περιεχόμενο. Αυτό που ξεχωρίζει τη σειρά και την κάνει ιδιαίτερη, είναι η ιδιόρρυθμη ζωή και οι συνήθειες του εκνευριστικά έξυπνου αλλά και εκνευριστικά "φοβητσιάρη" Monk. Βασισμένο στα πρότυπα του Sherlock Holmes , ο Monk βρίσκει τον ένοχο παρατηρώντας τις πιο μικρές λεπτομέρειες της υπόθεσης. Υπήρξαν 2 βασικά soundtracks όμως το It’s A Jungle Out There του Randy Newman έχει μείνει στις καρδιές μας. Οι στίχοι του κομματιού είναι ακριβώς η ζωή του Monk και οι υπέρμετρες φοβίες του!

Γιατί μπήκε: Πάντα προσθέτεις προσωπικές επιλογές σε τέτοιες λίστες. Παρ’ όλα αυτά η μουσική του είναι ιδιαίτερα προσεγμένη καθώς έχει χιουμοριστική διάθεση αλλά και αναδεικνύει τη προσωπικότητα του πρωταγωνιστή.

Αξιολόγηση: 7/10



7. Supernatural (2005)

To 2005 ξεκίνησε μια επική σειρά φαντασίας, μυθολογίας, δράματος και κωμωδίας ταυτόχρονα, με τίτλο Supernatural. O Eric Kripke και η διαβασμένη παρέα του, μας παρουσίασαν κάτι το εξαιρετικό, το οποίο συνεχίζει ακόμη και σήμερα. Το αχτύπητο δίδυμο των αδερφών Winchester καλούνται να σώσουν τον κόσμο πολλές φορές, απαλλάσσοντας όσο το δυνατόν περισσότερους υπερφυσικούς κινδύνους από την ανθρωπότητα, υπηρετώντας το καθήκον των κυνηγών… Ενώ η σειρά έχει τεράστια επιτυχία, δεν υπάρχει καθαρό soundtrack. Στη θέση των soundtracks έχουν μπει γνωστά και καταξιωμένα rock και hard rock κομμάτια μέσω των οποίων μεταδίδεται η ενέργεια και η δυναμική της σειράς. Ένα από τα κυριότερα θέματα είναι το Carry On My Wayward Son, ένα από τις επιτυχίες του πασίγνωστου συγκροτήματος Kansas, από τον δίσκο Leftoverture.

Γιατί μπήκε: Το κομμάτι που επιλέχθηκε έγινε πασίγνωστο και κατάφερε να αναδείξει μια σειρά χωρίς original soundtrack. Παρ’ όλα αυτά η μη ύπαρξη soundtrack και η χρησιμοποίηση ενός έτοιμου και καταξιωμένου κομματιού, του δίνει αυτή τη θέση.

Αξιολόγηση: 7/10


6. F.R.I.E.N.D.S (1994-2004)

Ποιος δεν ξέρει ίσως τη δημοφιλέστερη σειρά FRIENDS ή αλλιώς τα Φιλαράκια; Το 1994, ο David Crane δημιούργησε αυτή την πολύχρονη σειρά η οποία είχε μεγάλη απήχηση και ανέδειξε την αμερικάνικη κωμωδία. Όσο για το τραγούδι, ποιός δεν το ξέρει; Όλοι το ξέρουν το I'll Be There For You των The Rembrandts! Μόνο που η ανάδειξη της δουλειάς έγινε και από τις 2 πλευρές, το τραγούδι ανέδειξε τη σειρά αλλά και αναδείχθηκε από τη σειρά. Ένα εύθυμο και μοντέρνο κομμάτι, το οποίο θα μπορούσε να είναι άνετα το τραγούδι της παρέας, που θα θυμίζει τις ωραίες και αστείες στιγμές της.

Γιατί μπήκε: Προφανώς όλοι ξέρουμε τον λόγο.

Αξιολόγηση: 8/10



5. The X Files (1993-2002)

To 1993, ξεκίνησε να προβάλλεται η σειρά τρόμου με τίτλο X-Files, σειρά επιστημονικής φαντασίας, αποκτώντας παγκοσμίως ένα πολύ φανατικό κοινό. Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Chris Carter. Μυστηριώδεις εξαφανίσεις και περίεργοι θανάτοι ήταν οι κύριες θεματολογίες της σειράς, οπότε η μουσική έπρεπε να είναι συγκεκριμένη. Θα έπρεπε να αναδεικνύει το μυστήριο, το άγνωστο και την αγωνία. Mission Accomplished!

Γιατί μπήκε: Δεν υπάρχει πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι σειράς! Όλοι θα θυμόμαστε αυτή τη μουσική υπόκρουση και θα θέλαμε να την ακούμε συχνότερα τώρα που το θυμηθήκαμε!

Αξιολόγηση: 10/10


4. The Pacific (2010)

H σειρά δημιουργήθηκε το 2010 και τελείωσε τον ίδιο χρόνο. Περιγράφει τις ιστορίες 3 στρατιωτών που πολέμησαν στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τους Ιάπωνες. Η μουσική είναι επικής μορφής και δόθηκε μεγάλη προσοχή, καθώς πάντα οι περιπτώσεις πολέμου και ιστορικών εξελίξεων, έχει επικό χαρακτήρα. Το ύφος της μουσικής δίνει ένα μελαγχολικό χαρακτήρα ως αναγκαία συνέπεια της δραματικής κατάστασης.

Γιατί μπήκε: Η μουσική του μπορεί να σταθεί ως μια πολύ φαντασμαγορική σύνθεση. Συγχαρητήρια στους δημιουργούς του!

Αξιολόγηση: 9/10



3. Sons of Anarchy (2008)

To 2008, έρχεται μια καινούργια σειρά να ταράξει τη μονοτονία των αμερικάνικων σειρών… Το Sons of Anarchy, μια σειρά που είναι γραμμένη πάνω στην ιστορία της ομώνυμης συμμορίας bikers που δημιουργήθηκαν για το εύκολο χρήμα μέσα από την παρανομία. Αλλαγές, ανατροπές και δράση βρίθουν στο σενάριο, με κάποιες δόσεις ισχυρού δράματος. Ο Kurt Sutter, δημιουργός της σειράς, έμενε για κάποιο διάστημα μαζί με bikers για να μπορέσει να αποδώσει κάτι ρεαλιστικό. Η μουσική είναι southern rock, με εμφανή αμερικάνικα στοιχεία.

Γιατί μπήκε: Καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς, γράφονται συνέχεια κομμάτια, ενώ γίνονται πολλές διασκευές, από νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες. Η μουσική είναι άκρως αντιπροσωπευτική της southern rock ζωής.

Αξιολόγηση: 10/10



2. Pink Panther

Η σειρά καρτούν του Ροζ Πάνθηρα συνέχισε τη ξεκαρδιστική ιστορία και σε animation. Η μουσική; Η ίδια, με τον Henry Mancini να έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς δημιουργούς soundtrack μαζί με τον Ennio Morricone. Jazz blues κομμάτι με πνευστά να οργιάζουν και ο swing ρυθμός του τρίηχου να σε κυριεύει!

Γιατί μπήκε: Ξέρουμε απ’ έξω όλη τη μουσική του! Δεν θέλει πολλή ανάλυση…

Αξιολόγηση: 9/10 (εξαίρεση αντιπροσωπευτικού soundtrack, γιατί είναι τόσο γνωστό που πλέον ξέρουμε το κομμάτι και δεν θυμόμαστε τι γίνεται στην πλοκή) 



1. Breaking Bad (2008-2013)

Και φυσικά αφήνουμε το καλύτερο για το τέλος… Η σειρά επανάσταση, η σειρά επιτυχία που κατάφερε να μας τραβήξει και να μας απορροφήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ο χημικός Walter White και ο Jesse Pinkman ξεκινάνε μια λαμπρή καριέρα στην παραγωγή ναρκωτικών. Από αυτό το σημείο και μετά όλα αλλάζουν. Η μουσική υπόκρουση, είναι πολύ αντιπροσωπευτική, καθώς δίνει το αμερικάνικο rock στοιχείο με κάποια στοιχεία ψηφιακής μουσικής. Στην ατμόσφαιρα του soundtrack επιπλέον, υπάρχει κάτι το μυστηριώδες το οποίο απευθύνεται στους μυστηριώδεις χαρακτήρες των πρωταγωνιστών.

Γιατί μπήκε: Αυτή η σειρά έκανε πάταγο! Σε όλους τους τομείς. Η μουσική του επίσης έχει ξεχωριστή αναγνώριση.

Αξιολόγηση: 9/10


Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Assassin's Creed IV Black Flag Review




Gameplay review και εντυπώσεις για το Assassin's Creed IV Black Flag.

Το νέο Assassin's Creed IV εδώ και 4 μήνες έχει εντυπωσιάσει πολλούς gamers, έμπειρους αλλά και πρωτάρηδες. Κυκλοφόρησε από την Ubisoft στις 29/10/2013 για PS3 και Xbox 360 και μέχρι τις 22/11/2013, κυκλοφόρησε για Wii U, PS4, Microsoft Windows και Xbox One.

Ονομασία: Assassin's Creed IV Black Flag

Εκδότης: Ubisoft
Ημέρα κυκλοφορίας: 29/10/2013
Κονσόλες: PS3/PS4, Xbox 360/Xbox One, Microsoft Windows, Wii U


Ιστορία

Η προηγούμενη τριλογία είχε να κάνει με τις περιπέτειες του Desmond Miles, ενός δραστήριου νέου, ο οποίος μέσα από κάποια τυχαία περιστατικά μαθαίνει ότι είναι απόγονος των Assassins, ενός δόγματος που υπερασπίζεται τους αδυνάτους και σκοπός της είναι να πολεμήσει τους Templars ώστε να μην εδραιώσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους. Μέσα από διάφορα περιστατικά, μαθαίνει ότι υπάρχει συσκευή, η οποία, μέσω του DNA του μπορεί να συνδεθεί με τους προγόνους του και να μάθει λεπτομέρειες για τη δράση τους αλλά και για κάποιο αρχαίο μυστικό του πρώτου πολιτισμού που κατοικούσε στην αμερικάνικη ήπειρο. Στο III, όμως ο Desmond πεθαίνει. Παρόλα αυτά, η ιστορία παραλληλίζεται με το παρόν, καθώς, ένας εργαζόμενος της Abstergo Entertainment (εταιρία που συνδέει με μηχανήματα το παρόν με το παρελθόν και το εξετάζει), γυρίζει στο παρελθόν, να μάθει την ιστορία του Edward Kenway (για όσους έχουν παίξει το 3, ήταν πατέρας του Haythan Kenway και παππούς του Ratonhnhaketon, του πρωταγωνιστή), ενός φημισμένου πειρατή της Καραϊβικής, ο οποίος εμπλέκεται εντελώς συμπτωματικά στην αιώνια κόντρα των Assassins με τους Templars. Η ιστορία δηλαδή δεν πάει προς τα εμπρός όπως στα προηγούμενα Assassin's Creed, αλλά λίγο πιο πίσω από το III. Η ιστορία μας διαδραματίζεται κάπου στα τέλη του 17ου και αρχές 18ου αιώνα, όπου στον χώρο της αμερικάνικης ηπείρου βρίσκονται δυο μεγάλες δυνάμεις, η Βρετανία και η Ισπανία, δύο χώρες με πολύ δυνατό στόλο και επεκτατικές διαθέσεις. Εκμεταλλεύονται τα εδάφη βάζοντας τους ντόπιους αλλά και αιχμαλώτους από την Αφρική να δουλεύουν σαν σκλάβοι στα χωράφια, ενώ στα νερά της Καραϊβικής, δεσπόζουν οι ελεύθεροι και περήφανοι πειρατές. O Edward, από την ανάμειξη του με την ιστορία, θα μάθει για την αιώνια κόντρα, θα γνωρίσει την αρχαία σοφία των 2 στρατοπέδων και θα ψάξει για το αρχαίο μυστικό. Εν τω μεταξύ, ως φημισμένος πειρατής, θα συναντηθεί με θρύλους της εποχής όπως ο Edward "Blackbeard" Thatch[ (Πειρατής Μαυρογένης), Benjamin Hornigold, Anne Bonny, Calico Jack και Charles Vane.

Γραφικά

Το πρώτο που θα παρατηρήσεις με το που μπεις στο παιχνίδι είναι εξελιγμένα γραφικά next gen, τα οποία αποδίδουν όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται το τοπίο. Ακόμη πιο αληθινά χρώματα, περισσότερη λεπτομέρεια απόδοσης των αντικειμένων και των χαρακτήρων, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του, ενώ αυξημένη λεπτομέρεια υπάρχει στη φύση (δέντρα, θάμνοι που κρύβεσαι, άχυρα, άμμος, φύλλα), στο ξύλο (πάσσαλοι, κατάρτια, πλοία) αλλά και στο γυάλισμα του ανθρώπινου δέρματος και των ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Εντυπωσιακότερο όλων, είναι η απόδοση της θάλασσας και του νερού, όπου εκεί έχουν κάνει πράγματι καλλιτεχνική δουλειά! Τα χρώματα του νερού ποικίλουν (γαλάζιο, μπλε, πράσινο και αποχρώσεις), ανάλογα με το βάθος της θάλασσας, την ώρα της ημέρας και το είδος του νερού (γλυκό ή αλμυρό)! Τα χρώματα είναι αναλογικά με την πραγματικότητα. Για παράδειγμα κοντά στη στεριά, αν τα νερά είναι καθαρά, τότε είναι γαλάζιο, ενώ σε βαθύ σημείο, σκούρο μπλε. Μεγάλη βαρύτητα έχει δοθεί στις αλλαγές του καιρού στη θάλασσα, με πολλή λεπτομέρεια στα κύματα, στο "μπάσιμο" του νερού στο πλοίο και στον αφρό που προκαλείται από τον ταραχώδη καιρό. Ακόμη θα δούμε και ανεμοστρόβιλους!




Χαρακτήρες

Εκτός από τους βασικούς χαρακτήρες της ιστορίας, υπάρχει μεγάλη ποικιλία του πληθυσμού, με πολλούς διαφορετικούς κομπάρσους. Υπάρχουν δύο μεγάλοι στρατοί, οι Ισπανοί και οι Βρετανοί, οι Ισπανοί είναι με πορτοκαλί ανοιχτό χρώμα και οι Βρετανοί με κόκκινο. Ακόμη, υπάρχει μεγάλη ποικιλία χερσαίων, θαλάσσιων και πετούμενων οργανισμών. Μπορείς να συναντήσεις ιαγουάρο, κροκόδειλο, διάφορα είδη μαϊμούδων, σκαντζόχοιρο, πολλά είδη φάλαινας και καρχαρία, δελφίνια, γλάρους και φλαμίνγκο!




Gameplay

Έχουμε μεγάλη ποικιλία κινήσεων και μάχης, τα οποία είναι εξέλιξη των προηγούμενων παιχνιδιών. Πλέον υπάρχουν παραπάνω τρόποι να σκοτώσεις κάποιον stealth ή face to face, όπως π.χ. να χρησιμοποιείς υπνωτικά βέλη ή berserk darts (βελάκια που τρελαίνουν το θύμα και επιτίθεται στους δικούς του και στο τέλος λιποθυμούν). Εξέλιξη έχει γίνει και στα leap of faith, όπως και στις βουτιές στη θάλασσα, που σου δίνει την εντύπωση ότι βράχηκε η κάμερα που καταγράφει το γεγονός. Από εκεί και πέρα, όλο το σκηνικό, έχει βασιστεί στην ιδέα της εταιρίας και των σχεδιαστών που πειραματίστηκε στο III, να εντάξουν στο παιχνίδι τον χειρισμό πλοίου. Πάνω σε αυτό πάτησαν και εξέλιξαν το ταξίδι με πλοίο, το upgrade του πληρώματος, του πλοίου, του εξοπλισμού αλλά και του εαυτού σου. Ακόμη έχουμε εξέλιξη της ναυμαχίας, ενώ μπορείς να κάνεις ρεσάλτο και να καταλάβεις τα πλοία πριν βυθιστούν! Νέα εξελιγμένα κανόνια υπάρχουν για μακρινές αποστάσεις. Σε χερσαίο επίπεδο, έχουμε πολλά και διάφορα νέα μέρη που μπορείς να πας. Νησάκια, μεγάλα νησιά, σπηλιές, καταρράκτες, πόλεις και πολλά hiding spots, είναι λίγα από αυτά που περιέχονται στο παιχνίδι. Ακόμη υπάρχουν πολλά περισσότερα κρυμμένα αντικείμενα στο χάρτη, με τα side missions να κάνουν το παιχνίδι πραγματικά χαοτικό! Τέλος, έχουμε μια ακόμη πρωτοπορία, την κατάδυση με καμπάνα για να μαζέψεις θησαυρούς από ναυάγια!


Είναι ένα παιχνίδι με πάρα πολλά πράγματα να κάνεις. Πολλές φορές θα βρεις τον εαυτό σου να χάνεται σε side missions, σε τέτοιο βαθμό που θα ξεχνάς να προχωράς το παιχνίδι. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη της συγκεκριμένης σειράς παιχνιδιών. Από το μονότονο και σχετικά βαρετό πρώτο παιχνίδι της σειράς, όπου τα πράγματα που μπορούσες να κάνεις ήταν μετρημένα στο ένα χέρι, σε αυτό το παιχνίδι, ανακαλύπτεις κάθε φορά και περισσότερα! Λίγα πράγματα που μπορώ να σκεφτώ εκτός από το main mission είναι να ψάξεις για κρυμμένα σεντούκια, να αναβαθμίσεις το πλοίο για να κάνεις ρεσάλτο, να κυνηγήσεις ζώα, να πιάσεις καρχαρίες και φάλαινες, να κάνεις καταδύσεις ψάχνοντας για θησαυρούς, να ανακαλύψεις κρυμμένα σύμβολα λύνοντας κάποιους γρίφους με αρχαίες πέτρες και άλλα πολλά!



Το κυριότερο που έχεις να κάνεις πάντως, και ίσως πιο σημαντικό από όλα, είναι να αναβαθμίσεις το πλοίο σου, μπαίνοντας έτσι στον κόσμο της ναυσιπλοΐας. Με αυτό τον τρόπο θα βρεθείς ανοιχτά στις θάλασσες και θα κάνεις τα πάντα. Σε έναν χάρτη παιχνιδιού free roam που ο μόνος τρόπος για να κινηθείς είναι το πλοίο, ενώ παντού βρίσκονται εχθρικά πλοία, θα πρέπει να αντέξεις τις επιθέσεις. Και αυτό γιατί το πλοίο δεν είναι μικρό και δύσκολα μπορείς να κινηθείς αθόρυβα ανάμεσα σε πλοία και να αποφύγεις ναυμαχίες. Αν λοιπόν κάνεις upgrade τα υπόλοιπα θα είναι εύκολα. Τα νούμερα για τα upgrades συνέχεια δυσκολεύουν παρότι έχεις λεφτά (που είναι και το πιο εύκολο να βρεις).




Τον υπόλοιπο χρόνο που θα είσαι στην στεριά υπάρχουν πάρα πολλά missions για να περάσεις τον χρόνο σου. Υπάρχουν ειδικά assassination missions τον στόχο και τον εξαλείφεις. Ακόμη υπάρχουν missions όπου βοηθάς assassins να επιβιώσουν στο δύσκολο αυταρχικό καθεστώς για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Με το κυνήγι που γίνεται κυρίως στη στεριά, εκτός αν κυνηγάς φάλαινες και καρχαρίες, μαζεύεις skins και κόκαλα για ρούχα και εξέλιξη του πλοίου. Και αν βαριέσαι να περπατάς (αφού δεν έχει μεταφορικά μέσα), υπάρχουν πάρα πολλά synchronization points (σημεία προσομοίωσης) όπου κάνεις εύκολα και γρήγορα ταξίδια για να βρεις τα missions που ζητάς. Υπάρχουν ακόμη πολλά κρυμμένα αντικείμενα. Υπάρχουν κρυμμένα σεντούκια, περγαμηνές, μπουκάλια με μηνύματα αλλά και χάρτες θησαυρού! Πολύ διασκεδαστικά είναι και τα missions εξερεύνησης του τοπίου. Τέλος, μπορείς να μπεις σε ιδιοκτησίες μεγαλογαιοκτημόνων και να ληστέψεις τις πλούσιες αποθήκες τους.

Το πιο ενδιαφέρον πάντως με την ιστορία του παιχνιδιού είναι το πώς επιβιώνει χωρίς το βασικό του ήρωα (Desmond Miles) και μεταπηδάει σε έναν απλό εργαζόμενο που ταξιδεύει στο παρελθόν για να βρει τα μυστικά ενός προγόνου του. Κυρίως μένεις στο τότε και κατακτάς τις θάλασσες της Καραϊβικής. Αυτό που πάντως έχει καταφέρει η Ubisoft είναι να τελειοποιήσει μια αρχική ιδέα παιχνιδιού σε έναν, χωρίς υπερβολή, τεράστιο χώρο πληροφοριών!


Έπαιξα και παίζω ακόμη το Assassin's Creed IV σε Microsoft Windows (με κάρτα γραφικών Sapphire 7870 2GB μνήμη και επεξεργαστή AMD FX 8320 8 πυρήνων) και δεν μπορώ να ξέρω για τις εκδόσεις του παιχνιδιού σε άλλες κονσόλες, όμως είμαι σίγουρος ότι το gaming σε κονσόλα προσδίδει ξεχωριστή και μοναδική εμπειρία, αφού οι κονσόλες εγγυώνται τη συγκεκριμένη ειδίκευση. Σε θέμα PC πάντως, αν έχετε ίδια χαρακτηριστικά ή και καλύτερα από μένα (εντάξει οι 8 πυρήνες είναι υπερβολή), ρυθμίστε τα γραφικά μέσα από το παιχνίδι στο full και θα νιώσετε πολύ ωραία εμπειρία. Είναι απόλαυση να παρατηρείς το τοπίο και να βλέπεις την ζωντανή λεπτομέρεια της θάλασσας να είναι διάχυτη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του παιχνιδιού. Περιστασιακά, θα δείτε τα λεγόμενα glitches (κολλήματα) στα γραφικά, όπως π.χ. να έχετε στο χέρι ένα όπλο αλλά να μη φαίνεται ή να περνάς μέσα από τοίχους, αλλά ξεπερνιούνται.



Τι συμπεραίνουμε; Το Assassin's Creed IV Black Flag είναι ένα παιχνίδι που έχει την φυσική εξέλιξη και την επιτυχημένη πορεία μιας σειράς. Βελτιώθηκε ότι ακριβώς χρειαζόταν από τα προηγούμενα (το λέω επιφυλακτικά γιατί δεν έχω παίξει τα patches) και έχει φτιάξει το απόλυτο παιχνίδι χειρισμού πλοίου και πειρατείας μέχρι σήμερα. Ο μεγάλος πληθυσμός διαφορετικών missions σε συνδυασμό με τα σπουδαία γραφικά θα σε κρατήσουν καθηλωμένο για πολύ καιρό. Δεν μπορώ να πω ακόμη αναμενόμενο χρόνο τερματισμού του παιχνιδιού λόγω της αχανής έκτασης του. Αυτός που ενδιαφέρεται μόνο για το main mission δεν θα αργήσει πολύ να το τελειώσει αν και δεν πρόκειται να μείνει μόνο σε αυτό (εμπειρικά το λέω!).


Όποιος λοιπόν θέλει να ζήσει τις ένδοξες μέρες των πειρατών, να πέσει στη μάχη και να υπερασπιστεί τους σκλάβους από τους κατακτητές, να σαλπάρει σε μια όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική θάλασσα και, κυρίως όλα αυτά να μην τελειώνουν ποτέ, έχω έναν τίτλο να του προτείνω... Assassin's Creed IV Black Flag!










Ασυνήθιστα Μουσικά Όργανα-Εκκλησιαστικό όργανο




Συνεχίζοντας την αναζήτηση μας προς ασυνήθιστα μουσικά όργανα, θα συναντήσουμε ένα ευρέως γνωστό, πλην ασυνήθιστο όργανο, το εκκλησιαστικό όργανο ή pipe organ.

Μουσικό όργανο: Pipe Organ, Church Organ
Κλάση: Πληκτροφόρο πνευστό
Ανακαλύφθηκε: 7ος-8ος αιώνας
Χώρα: Βυζάντιο

Το εκκλησιαστικό όργανο είναι ένα, επιβλητικής μορφής, όργανο, το οποίο συναντάται κυρίως σε καθολικές εκκλησίες. Το είδος του λέγεται αερόφωνο πληκτροφόρο, επειδή συνδυάζει 2 βασικές τεχνικές ώστε να παράγει ήχο, πλήκτρα και αέρα.
Η μορφή του είναι εξαιρετικά πολύπλοκη. Βλέποντας το, αρχικά σου προκαλεί δέος, καθώς το ύψος του και ο όγκος του καταλαμβάνουν πολύ μεγάλο χώρο, να φανταστείτε ότι φτάνει στην οροφή μιας μεγάλης εκκλησίας, που όλοι ξέρουμε πόσο ψηλές είναι! Αρχικά, χαμηλά, θα παρατηρήσουμε πλήκτρα, ένα μέρος του οργάνου όπου μοιάζει με πιάνο. Εκεί όμως υπάρχουν παραπάνω σειρές και παραπάνω νότες από ένα κοινό πιάνο. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, θα δούμε να σχηματίζεται μια-κατά κύριο λόγο- ξύλινη βάση με πολλές διαβαθμίσεις και επίπεδα έως ότου, όλο αυτό να καταλήγει σε μεγάλου όγκου σωλήνες χρυσούς ή ασημένιους, οι οποίοι φτάνουν ως την οροφή του οικήματος! Είναι εξαιρετικά επιβλητικό και δείχνει πράγματι ότι αυτό το όργανο φτιάχτηκε με την ίδια λογική όπως και οι εκκλησίες, ώστε να "δείχνουν" και να "απεικονίζουν" το "μεγαλείο" του θεού και της πίστης.


Από που προέρχεται όμως αυτό το επιβλητικό όργανο; Αρχικά, ο τρόπος λειτουργίας του αλλά και η μορφή του έχουν ρίζες από το αρχαιοελληνικό πνευστό που ονομαζόταν ύδραυλις. Από την Ελλάδα, το συγκεκριμένο όργανο, το οποίο ήταν τεχνολογικό επίτευγμα, υιοθετήθηκε από τους Ρωμαίους, και όπως ήταν λογικό, με την εξέλιξη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έφτασε και στο Βυζάντιο. Τον 7ο με 8ο αιώνα μ.Χ. η ύδραυλις ονομάστηκε πλέον Όργανο και υπήρχαν κέντρα παραγωγής του στο Βυζάντιο και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. 2 αιώνες μετά, όταν και το όργανο αυτό είχε λάβει ευρωπαϊκή αναγνώριση, κατασκευάστηκε με έξοδα της εκκλησίας, το πρώτο αγγλικό εκκλησιαστικό όργανο του Winchester με ασυνήθιστα μεγάλο μέγεθος και με 26 φυσερά. Η χρήση του κυρίως είναι συνυφασμένη με ιερές τελετές και με την εκκλησία, όμως πολλά παραδείγματα στο παρελθόν μας δείχνουν, ότι το συγκεκριμένο όργανο χρησιμοποιήθηκε και για κοσμική χρήση σε σπίτια πλουσίων για να συνοδεύει τραγούδια σε γιορτές. Τον 14ο-15ο αιώνα, το εκκλησιαστικό όργανο συνεχίζει να εξελίσσεται αποκτώντας περισσότερες σειρές αυλών και μια σειρά από πλήκτρα ποδιού. Τον 17ο-18ο αιώνα το εκκλησιαστικό όργανο είναι αναπόσπαστο μέρος της εκκλησίας. Τον 20ο αιώνα βέβαια, με τις τεχνολογικές καινοτομίες, το όργανο θα τελειοποιηθεί σε μηχανισμό και λειτουργία. Μεγάλοι μουσικοί συνθέτες χρησιμοποίησαν το όργανο ώστε να παράγουν μουσική. Μερικοί από αυτούς ήταν ο Μπαχ, ο Μότζαρντ, ο Κουπρέν, ο Ρέγκερ αλλά και ο Φρήντριχ Χαίντελ.







Πώς λειτουργεί



Το όργανο λειτουργεί με αέρα, ο οποίος διοχετεύται στους τεράστιους σωλήνες, οι οποίοι είναι αυλοί, από φυσητήρες που κινούνται ηλεκτροκίνητα. Κάθε αυλός παράγει μια νότα ενός συγκεκριμένου ηχοχρώματος. Οι αυλοί, ομαδοποιούνται ,ανάλογα με το ηχόχρωμα και το τονικό ύψος, σε συστοιχίες. Ηλεκτρικοί διακόπτες ή μηχανικοί μοχλοί ενεργοποιούν ή σταματούν τον αέρα ανάλογα με το ηχητικό αποτέλεσμα που θέλει ο χρήστης να παρέχει. Οι αυλοί είναι κατασκευασμένοι από διάφορα υλικά. Υπάρχουν οι μεταλλικοί και οι ξύλινοι αυλοί, ανάλογα πάλι με τον ήχο που θέλει να παράγει καθένας. Στο σημείο όπου μοιάζει με πιάνο, υπάρχουν μια ή περισσότερες σειρές πλήκτρων αποτελούμενες από 4,5 οκτάβες. Επίσης, υπάρχει και μια σειρά όπου τα πλήκτρα παίζονται με τα πόδια. Από τα πλήκτρα λοιπόν, ελέγχεται η νότα και με τον μηχανισμό του ελέγχου του αέρα ακούγεται ο ήχος, ανάλογα με το πώς θέλει ο μουσικός να ακουστεί. Ο ήχος που παράγεται είναι επιβλητικός και πολύ συγκεκριμένος. Άλλους τους ηρεμεί, άλλους τους τρομάζει ενώ άλλους απλά τους δημιουργεί ένα δέος.




Όπως παρατηρούμε την προέλευση και τις εξελίξεις κάθε οργάνου, βλέπουμε ότι τα όργανα φτιάχνονται ανάλογα με το ύφος και τη λειτουργία που ήθελαν οι δημιουργοί του να του δώσουν. Το συγκεκριμένο όργανο, από ένα σύνθετο τεχνολογικό επίτευγμα της αρχαίας Ελλάδας, εξελίχθηκε σε ένα επιβλητικό και μεγαλοπρεπές αντικείμενο από την στιγμή που του δόθηκε το θρησκευτικό "χρίσμα". Το σίγουρο είναι ότι αναφερόμαστε σε ένα από τα πιο περίεργα και ασυνήθιστα όργανα που υπήρξαν ποτέ.

Έλληνες Πολιτικοποιημένοι Καλλιτέχνες




Σε αυτό το διπλό αφιέρωμα, θα αναφερθούμε στους πιο πολιτικοποιημένους καλλιτέχνες της Ελλάδας και του Εξωτερικού. Συνεχίζουμε σήμερα με τους Έλληνες καλλιτέχνες όπου οι δράσεις τους ήταν άκρως πολιτικοποιημένες.

Στο προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στους ξένους πολιτικοποιημένους καλλιτέχνες, όπου η καριέρα τους και οι δράσεις τους είχαν βαθιά πολιτικό περιεχόμενο. Kαιρός όμως να αναφερθούμε σε καλλιτέχνες πιο κοντά στα ελληνικά δεδομένα, μουσικούς οι οποίοι πολιτικοποιήθηκαν, δίδαξαν και διαμόρφωσαν πολιτική αντίληψη μέσω του τραγουδιού τους, σε δύσκολες εποχές για την χώρα μας.

Ας αναφέρουμε κάποια πράγματα εισαγωγικά

Η μουσική και ο στίχος, αναλύοντας βαθύτερα την ένωση τους ώστε να ποιηθεί ένα τραγούδι, συμπεραίνουμε ότι έχουν διαφορετικό σκοπό και η πορεία τους δεν είναι παράλληλη. Η μουσική ενώ ανακαλύφθηκε από τον άνθρωπο και πλέον ασχολούνται πολλοί με αυτήν, παρόλα αυτά είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Όσο και αν προσπαθούμε, ο χαώδης αριθμός νότων σε πολλές κλίμακες και η τυχαία ή μη κατανομή τους σε ένα ελεγχόμενο χρόνο, καθιστούν ένα αποτέλεσμα το οποίο δεν μπορεί να προσδιοριστεί επαρκώς. Ο στίχος ήρθε να “εξανθρωπίσει” την τέχνη της μουσικής ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Με τη συνοδεία των στίχων, η μουσική ακολουθία πλέον δεν είναι κάτι άγνωστο, αντιθέτως, ο καθένας πλέον μπορεί να σιγοτραγουδήσει ένα μουσικό στίχο και απευθείας να παράγει νότες και ας μη το καταλαβαίνει. Ο στίχος λοιπόν έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην κατανόηση της μουσικής από τον άνθρωπο. Από εκείνη τη στιγμή, η στιχουργική έφτασε σε πολύ υψηλά επίπεδα, ενώ οι θεματολογίες των τραγουδιών καλύπτουν όλα τα επίπεδα συζήτησης και κατανόησης οποιασδήποτε έννοιας.
Ο πολιτικοποιημένος στίχος αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε τον 20ο αιώνα. Η μουσική πλέον γίνεται ένα με το λαό ο οποίος θα μιλήσει για τα καθημερινά του κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα τα οποία είναι απόρροια της βιομηχανικής επανάστασης, της ταχύτατης εξέλιξης και των γρήγορων ρυθμών ζωής ενώ η φτώχεια θα παραμείνει. Ο μέσος άνθρωπος δεν μπορούσε να μην αντιδράσει. Μέσα στις ενέργειες του ήταν και ο πολιτικοποιημένος στίχος. Έτσι θα γραφτούν πολλά τραγούδια τα οποία εξιστορούν κοινωνικοπολιτικά ζητήματα ασκώντας αυστηρή κριτική σε εκάστοτε πολιτικές, ενώ αναδείκνυαν τα κοινωνικά προβλήματα τους από τις καθημερινές εικόνες που βίωναν. Πολλές φορές ο πολιτικοποιημένος στίχος πολεμήθηκε και απαγορεύτηκε. Τα καθεστώτα όντας ολοκληρωτικά, έπραξαν σπασμωδικά για την πάταξη της ελεύθερης ιδέας και της αντίδρασης και απαγόρευσαν πολλά τραγούδια, ενώ εξόρισαν και βιαιοπράγησαν εναντίον των δημιουργών τους. Ο λόγος είναι προφανής, ήξεραν ότι το τραγούδι, αφού είχε τέτοια εξάπλωση και άνθιση, θα μίλαγε ευθέως στους ακροατές και θα τους περνούσε εύκολα τα αντιδραστικά μηνύματα. Οι πολιτικοποιημένοι καλλιτέχνες είναι οι σύγχρονοι ήρωες, άνθρωποι που θυσιάζουν τα πάντα για να μιλήσουν στον λαό, από ένα κατεξοχήν φιλελεύθερο βήμα… τη μουσική.

Ακολουθεί η λίστα με επιλεγμένα ονόματα πολιτικοποιημένων μουσικών της Ελλάδας

Μίκης Θεοδωράκης

















Ποιο άραγε θα ήταν το πρώτο όνομα Έλληνα πολιτικοποιημένου μουσικού που θα μας ερχόταν αν κάποιος μας ρωτούσε; Μα φυσικά ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο Θεοδωράκης είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς συνθέτες έχοντας γράψει αμέτρητες επιτυχίες για τις οποίες έχει λάβει πάρα πολλές εγχώριες αλλά και διεθνείς αναγνωρίσεις. Ανάμεσα σε αυτές βρίσκεται και το γνωστό σε όλους μας "συρτάκι Ζορμπάς" βασισμένο σε παραδοσιακή Κρητική μουσική. Παράλληλα με την μουσική του καριέρα, ο Μίκης ασχολήθηκε έντονα με την πολιτική στα τραγούδια του αλλά και στην προσωπική του ζωή. Κατά την διάρκεια του εμφυλίου, καταδιώχτηκε από τις αρχές για τις προοδευτικές του ιδέες αλλά και των επαναστατικών του δράσεων. Εν τέλει, συνελήφθη και εξορίστηκε σε Ικαρία και Μακρόνησο. Ακόμη το 1963, μετά την δολοφονία του Λαμπράκη, ιδρύθηκε η "Νεολαία Λαμπράκη" της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Κάπου την ίδια εποχή, θα ιδρυθεί το κόμμα ΕΔΑ, το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς τότε καθότι το ΚΚΕ θεωρείτο παράνομο, στο οποίο υπήρξε βουλευτής. Επίσης, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, κρίθηκε παράνομος λόγω των ιδεών του για δεύτερη φορά, αυτό όμως δεν τον πτόησε να κινηθεί αντιστασιακά και να ιδρύσει μαζί με άλλους το ΠΑΜ (Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο). Το 1967 όμως συνελήφθη και πέρασε από όλες τις χείριστες θέσεις που επέφερε η χούντα στους αντιστασιακούς, φυλακές, βασανιστήρια και εξορίες. Εκείνος όμως, βρήκε το ψυχικό σθένος και δημιούργησε πολλά τραγούδια με επαναστατικό ύφος και προοδευτικές ιδέες, τα οποία κατάφερε να τα περάσει στο εξωτερικό. Μεγάλοι καλλιτέχνες εκτός Ελλάδας, έμαθαν τη δουλειά του και του συμπαραστέκονταν, ασκώντας μάλιστα αυστηρή κριτική στο καθεστώς της Ελλάδας. Κάποια ονόματα αυτών ήταν ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Άρθουρ Μίλερ και Λώρενς Ολίβιε. Επίσης συμμετείχε ενεργά και στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Ίδρυσε το Κίνημα της Ειρηνης, ενώ το 1983 βραβεύτηκε με Βραβείο Λένιν Ειρήνης. Φυσικά δεν σταμάτησε εκεί, καθώς συμμετείχε και σε άλλα πολιτικά ζητήματα όπως η προσπάθεια να λυθεί η ελληνοτουρκική κόντρα και άλλα πολλά. Ένας καλλιτέχνης που η ψυχή του ποτέ δεν γαληνεύει, πάντα προσπαθούσε να κάνει τον κόσμο καλύτερο με τα τραγούδια του και τις δράσεις του, με σκοπό να αντισταθεί σε οτιδήποτε αδικούσε τους ανθρώπους γύρω του. Γνώρισε μεγάλη καταξίωση και όχι άδικα, πράγμα το οποίο αποδεικνύει και την ταυτότητα του. Ένας μεγάλος μουσικός και συνθέτης, που προάγει τον πολιτικοποιημένο στίχο και δίνει παράδειγμα ενός δραστήριου, ασχολούμενου με τα κοινά, ανθρώπου.







Μάνος Λοΐζος


















Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τον μοναδικό Μάνο Λοΐζο. Μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη και άλλους πολλούς, θεωρείται από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες. Μπορεί να γεννήθηκε εκτός Ελλάδας (κάποιοι λένε για Αλεξάνδρεια, άλλοι για Λάρνακα) όμως η καρδιά του ήταν ελληνική. Συμμετείχε επίσης ενεργά σε πολιτικά ζητήματα. Ήταν μέλος του Κουμμουνιστικού Κόμματος και μαζί με άλλους είχε ιδρύσει τον Σύλλογο Φίλων της Ελληνικής Μουσικής. Μάλιστα, μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη και μέσω των ρόλων τους στο Σύλλογο, συνεργάστηκαν πολλές φορές. Κατά τη διάρκεια της Χούντας, θεωρήθηκε παράνομος. Για αυτόν τον λόγο έφυγε για την Αγγλία, όμως δεν άργησε να επιστρέψει. Το 1972, θα δημιουργήσει την Ένωση Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος η οποία προσπάθησε να πατάξει τη λογοκρισία, η οποία δέσποζε την εποχή εκείνη. 17 Νοεμβρίου συνελήφθη, φυλακίστηκε και κρατήθηκε για δέκα μέρες. Με την πτώση της χούντας ήταν και πάλι ελεύθερος να δημιουργήσει και θεωρείτο ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες που με τα κομμάτια τους προσπαθούσαν να συμπονέσουν τον λαό, να τον ξεσηκώσουν και να τον κρατήσουν δυνατό απέναντι στο αυταρχικό καθεστώς.



Παύλος Σιδηρόπουλος





















Ένας μεταγενέστερος καλλιτέχνης, που ασχολήθηκε με τον πολιτικοποιημένο στίχο και την πολιτική, είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Ένας κατεξοχήν rock καλλιτέχνης για τα ελληνικά δεδομένα, ο οποίος προσπάθησε μέσω των κομματιών του πριν, κατά την διάρκεια, αλλά και μετά της χούντας να εκφράσει τις ανησυχίες του, να επικρίνει καταστάσεις και να βοηθήσει όσο μπορεί στην πάταξη της λογοκρισίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Δημήτρης Πουλικάκος και ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας. Τραγούδησε πολλά κομμάτια όπως "Τολμηρή επικοινωνία", "Ηλεκτρικός Θησέας" και "Οροπέδιο" του Μαρκόπουλου. Σε πολλά τραγούδια του, ανέδειξε λοιπόν τον πολιτικό και κοινωνικό στίχο.



Γιάννης Μαρκόπουλος















Άλλος ένας σύγχρονος σπουδαίος συνθέτης είναι ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Την περίοδο της δικτατορίας, είχε την δυνατότητα και έφυγε για το εξωτερικό και συγκεκριμένα το Λονδίνο, όπου εμπλούτισε τις ήδη υπάρχουσες μουσικές γνώσεις, συνθέτοντας πολλά σπουδαία έργα. Ένα από αυτά το θρυλικό Ζαβαρακατρανέμια, ένα κομμάτι που δράττομαι της ευκαιρίας να σας αναλύσω. Ήταν κατά τη περίοδο της δικτατορίας, όπου η λογοκρισία ήταν σε υψηλά στάδια και κάπως έπρεπε να κωδικοποιηθούν οι ερμηνείες, ώστε να περαστούν τα μηνύματα των πολιτικοποιημένων καλλιτεχνών.

Ζάβαρα = Λάβαρα
Κάτρα = Μαύρα (Κατράμι)
Νέμια = Ανέμισαν
Ίλεως = Σπλαχνικός, έλεος
Λάμα = Λάμα του μαχαιριού
Νάμα = Μάνα (αναγραμματισμός)
Αλληλούια = Αλληλουχία (ένας τρόπος να κρύψουν την πραγματική λέξη ήταν να αποκρύψουν ένα γράμμα), έχω αλλήλους-να παλέψουμε όλοι μαζί
Σε σειρά λοιπόν βγάζει το παρακάτω νόημα:

Λάβαρα μαύρα ανέμισαν (σας θυμίζει πειρατές;), έλεος έλεος, τη λάμα μάνα, ανέμισαν, όλοι μαζί να παλέψουμε!

Οπότε λοιπόν, δεδομένου ότι οι πειρατές ήταν ορμητικοί και εκτός νόμου, κάπως έτσι θέλει ο στιχουργός να είναι ο λαός και με τέτοια ορμή να σαρώσουν τον αυταρχισμό με μαχαίρια και ανεμίζοντας τα λάβαρα, να παλέψουν όλοι μαζί για την απελευθέρωση τους!


Το 1969 επέστρεψε στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Εκεί, δημιούργησε μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και μέσω αυτής αναζήτησε την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.



Νικόλας Άσιμος (Νικόλαος Ασημόπουλος)




Ένας ακόμη πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης ήταν ο μουσικός-στιχουργός και τραγουδιστής Νίκολας Άσιμος. Βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη και ξεκινούσε να τραγουδάει σε μπουάτ. Κατά τη διάρκεια της Χούντας, είχε προβλήματα με την αστυνομία καθώς τα τραγούδια του λογοκρίνονταν και του απαγορευόταν να τα τραγουδάει. Ακόμη ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Το 1977 (σημειώτεον δεν είχαμε Χούντα), φυλακίστηκε μαζί με άλλους πέντε εκδότες για τα λεγόμενα τους, όμως με πρωτοβουλία του Διονύση Σαββόπουλου αποφυλακίστηκαν. Μετά τον θάνατο του, ο Στέλιος Καζαντζίδης, μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής, έκανε αναφορά σε ένα τραγούδι του για τον Νίκο, λέγοντας ότι το αφιερώνει σε έναν άνθρωπο "που έζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας". Κυρίως τα τραγούδια του γράφονταν ερασιτεχνικά σε κασέτες τις οποίες διακινούσε παράνομα και τις πουλούσε σε στενά της Αθήνας. Οι "παράνομες κασέτες", όπως ήθελε ο ίδιος να τις ονομάζει λόγω του στιχουργικού τους περιεχομένου, ηχογραφήθηκαν σε σπίτια ή άλλους κατάλληλους (ή μη) τόπους με διάφορους μουσικούς και διακινούνταν "υπόγεια" μέσω του ίδιου του καλλιτέχνη ή φίλων του, αποφεύγοντας έτσι την εκμετάλλευση των συνθέσεών του από τις δισκογραφικές εταιρίες.



Αυτοί οι καλλιτέχνες ήταν βασικά παραδείγματα πολιτικοποιημένων Ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι κράτησαν ψηλά τη σημαία της στρατευμένης τέχνης. Ονόματα-σύμβολα μιας εποχής εξαιρετικά δύσκολης για την ελεύθερη δημιουργία. Δεν είναι όμως μόνο αυτοί οι πολιτικοποιημένοι καλλιτέχνες. Σε μια χώρα των χιλίων βασάνων όπως είναι η Ελλάδα, με την χρόνια πολιτική αστάθεια και τις δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες, λογικό είναι να υπάρξει ένα ασυνήθιστα μεγάλο ρεύμα στρατευμένων καλλιτεχνών, ονόματα όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο τραγουδιστής Νίκος Ξυλούρης ή ο Δημήτρης Πουλικάκος, οι οποίοι μπορεί να μην μπήκαν στη λίστα, όμως τους απασχόλησε έντονα η πολιτική του τόπου. Και αυτό είναι ίσως ένα φαινόμενο που πρέπει να μας δίνει ελπίδα. Είδαμε ότι αυτές τις εποχές, άνθισε ο νους και η λογική περισσότερο από άλλες πιο ήπιες. Και αυτή ίσως να είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία μας, ο τρόπος που θα βοηθήσουμε στην επαγρύπνηση του λαού, ακολουθώντας το παράδειγμα αυτού του ρεύματος. Η μουσική, ο πολιτικοποιημένος στίχος, η στρατευμένη τέχνη, είναι η απάντηση σε όλους όσους εχθρεύονται την ελευθερία και την βούληση του λαού. Ναι στη μουσική, ναι στον συνειδητοποιημένο στίχο!