Σάββατο 18 Ιουλίου 2015

Ταξιδεύοντας με τις Nότες: Η Μουσική της Ιρλανδίας


Ξεκινάμε από σήμερα ένα ταξίδι με προορισμό κάθε γωνιά της Γης. Σκοπός μας είναι να εξερευνήσουμε και να ανακαλύψουμε την μουσική αντίληψη κάθε τόπου.  Εισχωρώντας στην παραδοσιακή κουλτούρα κάθε προορισμού, θα παρατηρήσουμε τον τρόπο μουσικής έκφρασης και συνηθειών κάθε λαού, αναγνωρίζοντας τις ομοιότητες και τις διαφορές με άλλους. Δέστε καλά τις ζώνες σας και φέρτε μαζί σας μόνο την αγάπη σας για τη μουσική! Φύγαμε! Πρώτος προορισμός μας, η πανέμορφη Ιρλανδία.
Ας κάνουμε έναν γενικό πρόλογο, αναφερόμενοι στη μουσική παράδοση. Η παράδοση στη μουσική από τόπο σε τόπο, διαμορφώθηκε με τον ίδιο τρόπο που επικράτησαν και άλλες συνήθειες μιας τοπικής κουλτούρας. Η ντόπια ενασχόληση των κατοίκων ενός τόπου, σε συνδυασμό με την επιρροή που ασκήθηκε από τους προγόνους τους αλλά και την αλληλεπίδραση τους από τους γειτονικούς λαούς, διαμόρφωσε είδη μουσικής, μοναδικά και αυθεντικά. Η αυθεντικότητα προέρχεται από την ίδια τη φύση του ανθρώπου και τη ατομική του κατανόηση, που προκύπτει από το μοναδικό χαρακτήρα του, συν την ικανότητα της προσαρμογής του και αλληλεπίδρασης του με τους γύρω του. Κάθε ντόπια μουσική που θα έρθει λοιπόν στα αυτιά μας, είναι σίγουρα διαμορφωμένη και βελτιωμένη μέσα από τους αιώνες, για τις οποίες θα είμαστε σίγουροι μόνο για ένα πράγμα, κατά μεγάλο ποσοστό έμεινε αλώβητη μέσα από τις πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές κάθε τόπου.
Όλες οι μουσικές παραδόσεις που ευδοκίμησαν σε κάθε γωνιά της Γης, δεν είχαν μεγάλη αναγνώριση ανά τους αιώνες. Στο διάστημα ανάμεσα στον 20ο-21ο αιώνα και τον καταλυτικό ρόλο της βιομηχανικής επανάστασης όμως άλλαξαν εντελώς το σκηνικό. Εμφανίζεται μια καινούργια έννοια ως πολιτιστική κουλτούρα που ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση, κατά την οποία όλοι οι κάτοικοι του κόσμου με την άνοδο της τεχνολογίας την ευκολία μετακινήσεων αλλά και για κερδοσκοπικούς λόγους, γνώρισαν κουλτούρες από όλο τον κόσμο, συνέδεσαν τις συνήθειές τους και διαμόρφωσαν μια πολυπολιτισμική στάση ζωής. Εξαίρεση δε θα μπορούσε να υπάρχει ούτε στη μουσική. 
Ιστορία
Η Ιρλανδική μουσική, είναι η παραδοσιακή folk μουσική που δημιουργήθηκε και καλλιεργήθηκε στο πανέμορφο νησί της Ιρλανδίας. Η Ιρλανδία είναι μια σχετικά νεοσύστατη χώρα σε σχέση με άλλες πολύ πιο αρχαίες, βέβαια κατοικείτο από αρχαιοτάτους χρόνους. Οι κάτοικοί της  ήρθαν σε αλληλεπίδραση με Βρετανικά φύλα (απ’ όπου προέρχονται), με Γαλλικά φύλα (Γαλάτες) αλλά και φυσικά με τη δύναμη των Βόρειων περιοχών της Ευρώπης, τους Βίκινγκς. Μέσα από τις σχέσεις τους με αυτούς τους λαούς, διαμόρφωσαν πολιτιστικές συνήθειες. Οι πρώτες καταγραφές Ιρλανδών μουσικών εμφανίζονται στην ιστορία κατά την ακμή αλλά και τα τέλη του Μεσαίωνα. Ενδεικτικά αναφέρονται ονόματα όπως οι: Connmhach Ua Tomhrair (ιερέας γύρω στο1011 μ.Χ) ή o Ruaidri mac Donnchad O Dalaigh (ένας από τους πιο ταλαντούχους βάρδους της εποχής του κατά το 1469). Πολλοί μουσικοί της εποχής αυτής, ταξίδεψαν σε όλη την Δυτική Ευρώπη, ήρθαν σε πολιτιστική επαφή με μουσικούς άλλων χωρών και αντάλλαξαν τις παραδόσεις τους.
Κατά τον 17ο αιώνα, οι μουσικοί που έπαιζαν άρπα, βοηθήθηκαν από τους Ιρλανδούς αριστοκράτες. Το 18ο αιώνα βέβαια, αυτή η συνήθεια σταμάτησε όταν η Γαλατική Ιρλανδία έπεσε. Σπουδαίοι μουσικοί της εποχής αναφέρονται οι Cearbhall Og O Dalaigh (1630), Turlough Carolan (1670-1738) και Arthur O’Neill (1792). Οι μουσικοί, όντας ήδη πλήρως καταρτισμένοι σε γνωστικό επίπεδο, συνέθεταν, έγραφαν και δημιουργούσαν μουσική με τα στάνταρ της εποχής και της κλασσικής δημιουργίας.

Κέλτικη Άρπα 
Το 19ο αιώνα, υπολογίζεται ότι 4,5 εκατομμύρια Ιρλανδοί μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλοί ασχολήθηκαν με μουσική. Εκεί, αναβίωσαν την ιρλανδική  κουλτούρα των δύο προηγούμενων αιώνων με μεγάλη επιτυχία, κάνοντας τη μουσική της Ιρλανδίας πασίγνωστη στο πιο πολυπολιτισμικό κράτος του κόσμου. Η ιρλανδική παράδοση τότε έφτασε σε κάθε γωνιά της Γης, ώστε πλέον θεωρείται μια από τις πιο διαδεδομένες και αναγνωρισμένες folk μουσικές παραδόσεις στον κόσμο. Ακόμη, μέσω των πατριωτικών οργανισμών και συλλόγων, η μουσική παράδοση έγινε πασίγνωστη, διαδόθηκε και διατηρήθηκε περισσότερο από ποτέ.
Στα μέσα του 20ου αιώνα, όταν και η μουσική γνώρισε τεράστια αλλαγή σε δημιουργικό και συνθετικό επίπεδο λόγω της βιομηχανικής παραγωγής της, εκτός των Ceilidh συγκεντρώσεων (όπου μαζεύονταν σε λαϊκό επίπεδο και έπαιζαν, οπουδήποτε ή οργανωμένα, μουσική), εμφανίστηκαν πολλές ιρλανδικές μπάντες όπως The Chieftains, The Clancy Brothers and Tommy Makem, The Irish Rovers, The Dubliners και άλλες. Πολλές από αυτές γνώρισαν διεθνή επιτυχία και εκτίναξαν στα ύψη την αναγνωρισιμότητα της ιρλανδικής μουσικής παράδοσης.


Η παραδοσιακή μουσική της Ιρλανδίας περιλαμβάνει πολλά είδη μουσικής σύνθεσης και τραγουδιών. Τα τραγούδια για το ποτό που ρέει άφθονο, παραδοσιακά, στα στομάχια των Ιρλανδών, οι μελωδικές μπαλάντες, οι ύμνοι και οι θρήνοι είναι κάποιες βασικές θεματολογίες, τραγούδια τα οποία συνόδευαν με μουσική, αλλά πολλές φορές αποκλειστικά τα τραγουδούσαν. Επικεντρώνοντας καθαρά στη μουσική, μπορούμε να πούμε ότι η αναλογία χαρούμενων κομματιών με τα ήρεμα και μελαγχολικά είναι ακριβώς 50-50. Χρησιμοποιώντας πληθώρα οργάνων, όπως άρπες, τοπικά κρουστά, φτιαγμένα από δέρματα ζώων και πανιά, κιθάρα, μαντολίνο, μπάντζο, ακορντεόν και πολλά έγχορδα κατηγορίας βιολιού δημιουργούσαν μια άκρως μελωδική και ρυθμική σύνθεση, ικανή να την ξεχωρίσεις ανάμεσα σε πολλά ακούσματα. Το σήμα κατατεθέν της ιρλανδικής μουσικής κουλτούρας όμως βρίσκεται στη πληθώρα πνευστών. Φλάουτο, φλογέρα, σφυρίχτρα, φυσαρμόνικα, γκάιντα και άλλα πολλά ένδοξα πνευστά βρίσκονται σε όλες σχεδόν τις μουσικές συνθέσεις των Ιρλανδών.

Το θρυλικό Bodhran, παραδοσιακό κρουστό
Οι πανέμορφες ιρλανδικές συνθέσεις είναι εμπνευσμένες από τον καθαρό αέρα των θαλασσών του Ατλαντικού ωκεανού, της όσφρησης του φρέσκου γρασιδιού απέραντων εκτάσεων Γης, της απέραντης θέας των βράχων της, του βροχερού τοπίου και της επόμενης μέρας και της μοναχικής ζωής των ποιμένων. Ένας λαός που βιώνει έντονα κάθε συναίσθημα, που χαίρεται με τη ψυχή του στις χαρές και λυπάται όσο λίγοι τις λύπες (ομοιότητα με τους Έλληνες έτσι;)  δε θα μπορούσε να αποτυπώνει καλύτερα τον ψυχικό του κόσμο στη μουσική. Μια μίξη κέλτικου, γαλατικού, βρετανικού, Βίκινγκ αλλά και ντόπιου ιρλανδικού πολιτισμού, έρχεται σε συνδυασμό για τη δημιουργία μιας εκ των πιο μοναδικών και αυθεντικών folk μουσικών συνηθειών της Ιστορίας.

Top 10 Movie Soundtracks


Το άρθρο αυτό θα ασχοληθεί με το πώς ξεκίνησε η δημιουργία soundtracks και η εισαγωγή ακουστικών μέσων σε οπτικό υλικό, κάτι το οποίο έως τότε δεν υπήρχε.

Ο όρος ο ίδιος soundtrack, παραπέμπει στη μουσική που χρησιμοποιήθηκε σε μια ταινία ή TV show ή ένα ολόκληρο άλμπουμ που περιέχει τέτοια μουσική. Η αρχή έγινε το 1908 όταν ο Γάλλος μουσικός παραγωγός Charles-Camille Saint-Saens, δημιούργησε το πρώτο μουσικό θέμα για κινούμενη εικόνα(L' Assasinat du duc de Guise). Ο πρώτος όμως, δημοφιλέστερος και αυθεντικότερος δημιουργός κλασσικών soundtracks για ταινίες, ήταν τη δεκαετία του '30 ο Henry Mancini. Με πολλά βραβεία, ανάμεσα σε αυτά ένα Emmy και 2 Grammys μόνο για το Peter Gunn Theme, ήταν ο πρώτος που γνώρισε διεθνή αναγνώριση για το έργο του. Επίσης, ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας μουσικοσυνθέτης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου (Vangelis για τους ξένους), έχει γράψει αμέτρητα soundtracks για πολύ γνωστές ταινίες όπως ο Μέγας Αλέξανδρος ή 1492: Conquest of Paradise.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, η παραγωγή ενός soundtrack δεν είναι εύκολη υπόθεση, αντιθέτως πολύπλοκη, γιατί ο μουσικός θα πρέπει να συνδυάσει και να εντάξει τη δημιουργία του  στη δημιουργία ενός άλλου καλλιτεχνικού μυαλού (σκηνοθέτη, σεναριογράφου, συγγραφέα) και να πραγματοποιηθεί μια άριστη σύνδεση συναισθημάτων και έντασης. Η ταινία καθοδηγεί το soundtrack και το soundtrack υποστηρίζει την ταινία. Μια άρτια σύνδεση για το καλύτερο οπτικοακουστικό αποτέλεσμα.

*η λίστα είναι προσωπική, παρ' όλα αυτά δεν θα μπορούσα να μην επηρεαστώ από άλλες πιο επίσημες λίστες. Τα καλύτερα soundtracks ταινιών είναι συγκεκριμένα και έχουν βραβευτεί γι αυτό κάτι το οποίο δεν μπορώ να αγνοήσω. Το μόνο που έκανα είναι να προσθέσω λίγες προσωπικές επιλογές και ίσως να αλλάξω τη σειρά με το "δικό μου αυτί". Εδώ είμαστε όμως να συζητάμε και αν μπορέσουμε (με τόσο ανταγωνισμό) να αναδείξουμε το καλύτερο soundtrack όλων των εποχών! 

**η λίστα περιέχει κάθε είδους soundtrack, προσπαθώντας να αναδείξω κάθε μορφή δημιουργίας. 

10. Life is Beautiful (1997)-Nicola Piovani




Μια ταινία που φόρτισε συναισθηματικά μικρούς και μεγάλους, είναι στο δικό μας νούμερο 10. Η ιταλικής παραγωγής La vita e bella, με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον ανεπανάληπτο Roberto Benigni, ξεχώρισε και στο soundtrack. Μια ταινία που ήταν ταυτόχρονα δράμα και κωμωδία, από την οποία όμως βγαίνει ένα πολύ μελαγχολικό νόημα. Ακριβώς έτσι, δηλαδή μπερδεμένο σε συναισθήματα είναι και το soundtrack. Οι νότες από χαρούμενες γίνονται μελαγχολικές και αλλάζουν πάλι, δημιουργώντας σου αυτήν την εντύπωση που θέλει ακριβώς η ταινία να περάσει. Δημιουργός ο Nicola Piovani.

9. Pirates of The Caribbean (2003)-Klaus Badelt





Μεταφερόμαστε πολύ πίσω, στην εποχή των ένδοξων πειρατών της Καραϊβικής, το 18ο αιώνα, μια ασταθής και πολεμική περίοδος περιπέτειας, πολέμων, ρεσάλτων και αναζήτησης του αγνώστου. Ο Jack Sparrow και η παρέα του βγήκαν στους κινηματογράφους το 2003, με την παραγωγή να την αναλαμβάνει η Walt Disney Company. Ένα Soundtrack που χρειάζεται η γεμάτη ένταση και περιπέτεια ταινία, με τις μάχες, τη θαλάσσια και ανέμελη ζωή των πειρατών και το επικό σκηνικό της εποχής. Διάλεξα το πιο διαδεδομένο soundtrack της σειράς, του οποίου δημιουργός είναι ο Klaus Badelt.

8. The Shawshank Redemption (1994)-Thomas Newman, Bill Bernstein




Πολλοί τη θεωρούν ως τη καλύτερη ταινία όλων των εποχών, αν όχι σίγουρα βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες. Η περιπέτεια του Andy Dufresne (Tim Robbins) και του φίλου του Ellis Redding (Morgan Freeman) μέσα στις αντίξοες συνθήκες της φυλακής, συγκίνησαν όλο τον κόσμο. Η ταινία είχε μια από τις καλύτερες παραγωγές soundtrack από την Sony BMG, με τους παραγωγούς Thomas Newman και Bill Bernstein να κάνουν μια από τις ομορφότερες δημιουργίες soundtrack όλων των εποχών.

7. Last of the Mohicans (1992)-Royal Scottish National Orchestra με τον Trevor Jones


Ένα από τα θρυλικότερα movie soundtracks είναι το Last of Mohicans. Η Morgan Creek ανέλαβε την παραγωγή του. Η ιστορία του τελευταίου των Μοϊκανών συγκίνησε πολλούς, όμως αυτό που έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση και έμεινε στην ιστορία, θεωρώ ότι ήταν το soundtrack.

6. The Legend of 1900 (1998)-Ennio Morricone




Η ιστορία του μοναχικού ανθρώπου που γεννήθηκε σε πλοίο, δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στη στεριά, δεν καταγράφηκε ποτέ σε κανένα πρακτικό και ήταν ο καλύτερος πιανίστας του κόσμου, έκανε την εμφάνιση της το 1998. Ο εκπληκτικός Tim Roth στον ίσως στον καλύτερο ρόλο της ζωής του, ενσάρκωσε τον άνθρωπο δίχως όνομα. Μια εκπληκτική ταινία που δεν γνωρίζουν πολλοί. Ο Εnnio Morricone (κορυφαίος) ανέλαβε το soundtrack της ταινίας. Μια επίδειξη πιάνου που αναμειγνύει τις νότες, όπως αλλάζουν τα συναισθήματα, αποτελεί μια ατελείωτη αναζήτηση στη μουσική με βάση την ανθρώπινη καρδιά.

5. Good Bad and the Ugly (1966)-Ennio Morricone



Αν δεν είναι αυτό το κλασσικότερο movie soundtrack, ποιο είναι; Ο Ennio Morricone, γράφει άλλο ένα πασίγνωστο soundtrack αποδίδοντας όσο καλύτερα μπορεί το συναίσθημα και την κουλτούρα της Άγριας Δύσης.  Η ταινία αντικατοπτρίζει επάξια την ζωή της εποχής, την ασταθή και αδύναμη αρχή της Άγριας Δύσης, ο νόμος των κακοποιών, η βία στη βία και το ατελείωτο πιστολίδι. Το soundtrack δε θα μπορούσε να είναι πιο αντιπροσωπευτικό. Κατά τη διάρκεια του ακούγονται σφυρίγματα, πυρ όπλων, ινδιάνικα επιφωνήματα, φλάουτο και η κραυγή κογιότ.

4. Requiem for a Dream (2000) Lux Aeterna-Clint Mansell



To Αμερικάνικο ψυχολογικό και κοινωνικό θρίλερ, που σκηνοθέτησε ο Darren Aronofsky έχει σαν θέμα την εξάρτηση από ναρκωτικά και την αγωνία της όλης κατάστασης. Το soundtrack είναι ένα άκρως δραματικό και γεμάτο ένταση theme που αντιπροσωπεύει την απελπιστική κατάσταση από την εξάρτηση των ναρκωτικών και ευαισθητοποιεί περισσότερο τον θεατή. Το main theme ονομάζεται Lux Aeterna και δημιουργήθηκε από τον Clint Mansell.

3. Blade Runner (1988)-Βαγγέλης Παπαθανασίου




Το είδος της ταινίας χαρακτηρίζεται ως neo-noir dystopian, δηλαδή ένα είδος ταινιών που αναφέρεται στην αλλαγή του κόσμου μας σε ένα ψηφιακό χάος, γεμάτο με κυνισμό και τεχνολογία. Η ταινία αυτή ουσιαστικά ακολούθησε ένα είδος ταινιών που έβγαιναν εκείνη την εποχή. Το στοιχείο του film noir έρχεται να περιπλέξει την κατάσταση κάνοντας ακόμη πιο σκοτεινό και μυστηριώδες το τοπίο. Τη μουσική επιμελήθηκε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, δημιουργώντας μια μυστηριώδη και σκοτεινή μελωδία, που σου προκαλεί αμφιβολία όταν στον ακροατή. Το sountrack είναι μια ακόμη πολύπλοκη ενορχήστρωση πορείας του Παπαθανασίου, γεμάτη από νότες, μουσικά εφέ πάνω στην χαρακτηριστική "διαστημική" ατμόσφαιρα που δημιουργεί στη μουσική του ο συνθέτης. Σου προξενεί ότι περιμένεις να δεις κάτι άγνωστο και ίσως είναι εχθρικό. Σίγουρα σου εγείρει την προσοχή.

2. The Godfather (1972)-Nino Rota




Νέα Υόρκη 1945. Η πόλη κυβερνάται στο παρασκήνιο από παντοδύναμες οικογένειες, μαφιόζων με τον αμίληκτο Vito Corleone, που υποδύεται ίσως ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός της εποχής Marlon Brando, να είναι ο αρχηγός της Μαφίας. Όπως γνωρίζουμε, η Μαφία προήλθε από την Ιταλία και ποιος είναι πιο κατάλληλος για να γράψει τη μουσική, από έναν Ιταλό κορυφαίο καλλιτέχνη όπως ο Nino Rota. Η μουσική προκαλεί δέος(!) στον ακροατή, πολλοί ακόμη, ανατριχιάζουν ακούγοντας το βιολί να διαπερνάει το σώμα τους και οι νότες του να κυλούν στις φλέβες τους. Η ταινία ήταν τρομερή, η μουσική όμως ήταν ανεπανάληπτη...

1. Lord of the Rings Trilogy (2001-2003)-Howard Shore




Όποιος με γνωρίζει, δε μπορεί να περίμενε κάτι διαφορετικό για το νούμερο 1 soundtrack όλων των εποχών! Το Lord of the Rings σάρωσε τα βραβεία για τη μουσική υπόκρουση, με τον Howard Shore να είναι η διάνοια και ο μαέστρος των υπέροχων αυτών συνθέσεων. Στην διάθεση του ήταν η Βρετανική Φιλαρμονική του Λονδίνου, ενώ ακόμη έλαβαν μέρος οι καλλιτέχνες Ben Den Maestro, o James Galway και η Enya και άλλοι. Η σύνθεση και η παραγωγή κάθε soundtrack ήρθε να πλαισιώσει τις ταινίες με τον Howard Shore να παραδέχεται ότι χρησιμοποίησε σκίτσα και βίντεο της ταινίας ώστε να εμπνευστεί προσπαθώντας να καταλάβει την ψυχή του Tolkien (δημιουργού των συγκεκριμένων ιστοριών φαντασίας). Κάθε σκηνή είχε soundtrack, κάθε τόπος δική του μελωδία εμπνευσμένη από την κουλτούρα και τις συνήθειες του. Oscar και Grammy βραβεία δεν άργησαν να εμφανιστούν, με τον Howard Shore να δημιουργεί την καλύτερη σύνθεση της ζωής του. Πριν από ένα χρόνο ακριβώς, έγραψα εκτενές άρθρο για τα soundtracks των ταινιών Lord of the Rings, όπου μπορείτε να ενημερωθείτε περισσότερο για αυτά.

Κανονικά, μιλώντας για όμορφα soundtracks, η λίστα δεν θα έπρεπε να τελειώνει ποτέ, καθώς πολλές ταινίες έχουν γυριστεί και περιέχουν soundtracks δίχως προηγούμενο. Αυτή η σύγκριση που κάνουμε δεν θα έπρεπε να υφίσταται γιατί αδικεί τις πολύ ξεχωριστές συνθέσεις κάθε soundtrack. Παρ' όλα αυτά, είμαστε fan και μια μεταξύ μας συζήτηση μπορούμε να κάνουμε, δεν νομίζετε; 
Δυστυχώς, έμειναν έξω από τη λίστα πολλά όμορφα soundtracks. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν αξίζουν μια θέση σε άλλες παρόμοιες λίστες. Μερικά από αυτά αναφέρονται παρακάτω:

Ξεχωρίστε τις δικές σας λίστες, αναζητήστε τα καλύτερα soundtracks. Ακούστε μουσική και αλληλεπιδράστε μαζί της. Βιώστε την απόλυτη εμπειρία ενός οπτικοακουστικού έργου! 

Best Pub Songs-Η κλασσική playlist της μπυραρίας


Ποια είναι τα πιο δημοφιλή κομμάτια που ακούγονται στις μπυραρίες;

Οι μπυραρίες είναι από τα πιο κλασσικά μουσικά μαγαζιά της νυχτερινής (και όχι μόνο) ζωής. Γιατί η μπύρα, εκτός από το ότι είναι ένα ποτό που αντιπροσωπεύει την αυθεντικότητα του λαϊκού χαρακτήρα που απολαμβάνει τη γεύση χωρίς να ξοδεύει πολλά χρήματα, ανέκαθεν επίσης αντιπροσώπευε την επαναστατική και ροκ κουλτούρα του καταναλωτή της. Οι πιο "κυριλέ" και "μη μου άπτου" δεν θα προτιμήσουν μπύρα επειδή είναι για τους "άξεστους" και για τους πολλούς. Οι πιο "προσεκτικοί" με την εμφάνιση τους είναι σε φάση "η μπύρα μου βρωμάει, μυρίζει το στόμα μου και δε φεύγει ούτε με τσίχλα", αλλά και "η μπύρα παχαίνει και δεν είναι καλή για την υγεία". Ασχολιάστα φυσικά όλα τα παραπάνω, αφού τα περισσότερα από αυτά λέγονται για λόγους εντυπώσεων. 

Οι μπυραρίες είναι τα στέκια των οπαδών της μπύρας, για τους λάτρεις της ξύλινης διακόσμησης με τα χαμηλά φώτα, με διακριτικά ροκ southern και irish κουλτούρας να διαφαίνονται σε όλο το μαγαζί όπως κιθάρες, τρομπέτες και ιρλανδικά σύμβολα να κρέμονται από τους τοίχους, παλιούς δίσκους και πικ απ, και φυσικά σε περίοπτη θέση, μια chopper μηχανή έτοιμη για road περιπέτειες. Αυτά τα μαγαζιά έχουν μεγαλώσει πλέον 3 γενιές ανθρώπων και είναι βασικό προσόν των πόλεων που θέλουν να τα έχουν όλα. 

Οι μουσικές προτιμήσεις σε τέτοια μαγαζιά ποικίλουν. Η λίστα μοιάζει πάρα πολύ με αυτή των κλασσικών highway songs και σίγουρα ταυτίζεται με τη λίστα των rock μαγαζιών, γιατί οι μπυραρίες ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία. Παρόλα αυτά, μπορούμε να αναδείξουμε ένα rock, blues είδος μουσικής που στολίζει τις βραδιές μπύρας που στήνονται εκεί έξω!




 ΣΥΜΒΟΥΛΗ!
 Απολαύστε την beer-pub playlist με μια αφρώδη παγωμένη μπύρα!!

[Middle-Earth: Shadow of Mordor] Game Review



Οι ατελείωτες ώρες gaming, επιτέλους, έφτασαν στο τέλος τους. Ένα review για ίσως το πιο πετυχημένο game της χρονιάς ως σήμερα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφερόμαστε στο Shadow of Mordor, αντιθέτως παρακολουθούσαμε την κυκλοφορία του στενά εδώ στο Decay, εξαιτίας του ντόρου που δημιουργήθηκε γύρω του. Άλλωστε είναι δικαιολογημένος, αφού οι ιστορίες του Tolkien είναι πάλι στο προσκήνιο, με τη τριλογία του Hobbit να κάνει θραύση στις αίθουσες του κινηματογράφου. Βέβαια, οι κυριότερες ιστορίες του συγγραφέα Lord of The Rings και Hobbit είναι πολλά χρόνια επίκαιρες με αρχή το 2001, όταν και κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία, Fellowship of the Ring.
Το Shadow of Mordor είναι ένα action, role-playing βιντεοπαιχνίδι της Monolith Productions, το οποίο κυκλοφόρησε 30 Σεπτέμβρη για Microsoft Windows, PS3/PS4 και Xbox 360/Xbox One. Τη κυκλοφορία ανέλαβε η Warner Bros.

Ονομασία: Middle-Earth: Shadow of Mordor
Εκδότης: Monolith Productions
Κονσόλες: Microsoft Windows, PS3/PS4, Xbox 360/Xbox One
Είδος: Action, Role-Playing

Οι ιστορίες του Tolkien επηρεάζουν συχνά προγραμματιστές βιντεοπαιχνιδιών. Αν ψάξουμε, θα βρούμε ένα μεγάλο πλήθος παιχνιδιών, με κορυφαίες παραγωγές τους τίτλους της ταινίας Lord Of The Rings, το προγενέστερο της ταινίας Hobbit, το strategy game Rise of the Witch-King και το War in North. Για πρώτη φορά όμως, δημιουργήθηκε ένα βιντεοπαιχνίδι της σειράς, με τόσο επιτυχημένη παραγωγή, όσο το Shadow of Mordor. Ένα παιχνίδι που επίσημα θεωρείται action, role-playing, παρόλα αυτά περιέχει χαρακτηριστικά stealth, open world αλλά και RPG!

Παραγωγή

H αμερικάνικη εταιρία Monolith Productions επιμελήθηκε τον προγραμματισμό του Shadow of Mordor, σε συνεργασία με τη Behavior Interactive. Η παραγωγική ομάδα της Monolith ήρθε σε συνεργασία με τη Middle-Earth Enterprises (εταιρία που της ανήκουν όλα τα πνευματικά δικαιώματα των ιστοριών Lord of the Rings και Hobbit), τον ίδιο τον Peter Jackson (που έκανε το παιδικό όνειρο του πραγματικότητα, να ζωντανέψει με σύγχρονα μέσα χαρακτήρες του Tolkien) και την Weta Workshop (εταιρία ειδικών εφε και μοντάζ) για να διασφαλίσει την εγκυρότητα του σεναρίου, την αυθεντικότητα των γεγονότων, χαρακτήρων και τοπίων.

Ιστορία

Το σενάριο επιμελήθηκε ο Christian Cantamessa. Βρισκόμαστε κάπου ενδιάμεσα των ιστοριών Hobbit και Lord of The Rings. Όταν ο Sauron νικήθηκε και το δαχτυλίδι χάθηκε, η Gondor έστειλε ανθρώπους και στρατό να κατοικήσουν στη Mordor και να φρουρήσουν τη Μαύρη Πύλη, πιστεύοντας ότι ο εχθρός νικήθηκε. Ο εχθρός όμως, επιστρέφει πιο δυνατός από ποτέ! Από το Dol Guldur πέρασε στη Mordor, με σκοπό τη συγκέντρωση κάθε δύναμης για να κυριαρχήσει στη Μέση Γη (κάτι το οποίο βλέπουμε στο Lord of the Rings). Ένας πανίσχυρος στρατός από Uruk Hai οδηγείται από τρεις Black Numenorean στρατηγούς, Hammer of Sauron, Tower of Sauron και Black Hand of Sauron, προς τη Mordor. Η Mordor και ο στρατός της Gondor καταστρέφεται, ενώ πολλοί αθώοι άνθρωποι βρίσκουν τραγικό τέλος ή κρατήθηκαν ως σκλάβοι σε καταναγκαστικά έργα. Ο Talion ήταν ως τότε ένας στρατηγός της Gondor που φύλαγε τη Μαύρη Πύλη. Μη μπορώντας να αναχαιτίσει την επίθεση, ηττάται και πιάνεται αιχμάλωτος μαζί με την οικογένεια του. Η γυναίκα του, ο γιος του και ο ίδιος θυσιάζονται από τον Black Hand, σε μια προσπάθεια να επαναφέρουν από τις σκιές το Ξωτικό-Δημιουργό των Δαχτυλιδιών της Δύναμης Celebrimbor, για να τους βοηθήσει στην εύρεση του Ενός Δαχτυλιδιού. Ο Celebrimbor αντιθέτως, μπερδεύεται με το πνεύμα του Talion, παγιδεύοντας τον στη Μέση Γη σε μια ημι-ζωντανή κατάσταση, συνυπάρχοντας στο ίδιο σώμα. Τα δύο πνεύματα έχοντας πολλές απορίες για το πώς κατέληξαν σε αυτή την κατάσταση, αναζητούν απαντήσεις και υπόσχονται εκδίκηση στους δολοφόνους της οικογένειας του Talion.
Χειριζόμαστε τον Talion ο οποίος έχει παγιδευτεί στο σώμα του μαζί με το Ξωτικό- Δημιουργό Cemebrimbor. Το Ξωτικό, κατά τον Tolkien είχε πιαστεί αιχμάλωτος και είχε βασανιστεί και σκοτωθεί από τον ίδιο το Sauron. Παρόλα αυτά, εξαιτίας της κατάρας του Δαχτυλιδιού, παραμένει στις σκιές αντί να αναπαυθεί, έχοντας αμνησία για το ποιος είναι. Οι δύο ήρωες ακολουθούν ίχνη και ταξιδεύουν σε όλη τη Mordor με σκοπό να βρουν απαντήσεις και να αναζητήσουν τους τρεις αρχηγούς του Sauron. Στη περιπέτεια αυτή, συναντούν τον Gollum ο οποίος τους δίνει στοιχεία για τη ζωή του Celebrimbor και τους οδηγεί σε μέρη που οι απαντήσεις είναι πολλές. Οι δύο πρωταγωνιστές θα αναγκαστούν να συνεργαστούν με τον Gollum, ακόμη και με Orcs στη προσπάθεια τους να πετύχουν τους στόχους τους.





Gameplay [PC]

Το gameplay είναι αρκετά απλό, με κίνηση WASD και ποντίκι. Ακόμη, το παιχνίδι είναι βασισμένο σε επιθέσεις με combat-moves, συνδυασμό δηλαδή κουμπιών και καταστάσεων. Η κίνηση σε open-world χάρτη είναι πολλή εύκολη με Fast Travel, έτσι μπορείς να βρεθείς σε οποιοδήποτε μέρος θέλεις χωρίς να χρειαστεί να περπατάς για ώρες. Μέχρι και πριν την κυκλοφορία του τίτλου, γνωρίζαμε για έναν open world χάρτη. Η ίδια η παραγωγή όμως και το gameplay μας απέδειξαν ότι υπάρχουν δύο open world χάρτες!
Η action, third person κίνηση, είναι γνωστή συνταγή σε open world παιχνίδια, όμως το gameplay δε σταματά εκεί. Οι stealth κινήσεις κάνουν το παιχνίδι πιο ενδιαφέρον, ενώ οι wraith κινήσεις είναι ένα καινούργιο χαρακτηριστικό.

Wraith Abilities 

Τα wraith abilities, είναι πνευματικές ικανότητες που έχουν οι ήρωες εξαιτίας της κατάστασης που βρίσκονται, ανάμεσα σε ζωντανούς και νεκρούς. Με αυτή, οι κινήσεις στη δράση γίνονται πιο γρήγορες, δρας με slow motion, τηλεμεταφέρεσαι και κρύβεσαι στις σκιες. Η όραση σου είναι πιο λεπτομερής και βρίσκεις γρήγορα ό,τι αναζητάς. Ακόμη, μπορείς να καταλάβεις το μυαλό των εχθρών σου, να πάρεις χρήσιμες πληροφορίες για τους αρχηγούς του στρατού τους και τις τοποθεσίες τους.  



Nemesis System

Το Shadow of Mordor έχει αυτή τη σημαντική λειτουργία η οποία ξεχωρίζει το παιχνίδι από όλα τα άλλα. Το nemesis system ουσιαστικά βρίσκεται στον προγραμματισμό του παιχνιδιού και είναι η ικανότητα που έχει να θυμάται πράγματα και να προσαρμόζεται με νέα δεδομένα. Παράδειγμα, αν σε σκοτώσει ένα τυχαίο Ορκ στο δρόμο και το ξανασυναντήσεις πιο μετά, αυτό θα σε θυμάται και θα σου πει "Σε σκότωσα, πώς ζεις; Δεν έχει σημασία, θα το ξανακάνω" ή κάτι τέτοιο. Δηλαδή, το παιχνίδι προσαρμόζει τα γεγονότα (τυχαία ή μέσα σε missions) ανάλογα με τις πράξεις σου! Αυτοί που σε έχουν νικήσει γίνονται πιο δυνατοί, ενώ αυτοί που έχεις νικήσει δε ξαναβγαίνουν στο δρόμο σου και γίνεσαι πιο δυνατός.



Γραφικά

Τα γραφικά προγραμματίστηκαν, πάνω στη LithTech Engine της Monolith Productions. Δε χρειάζεται να πούμε κάτι για αυτά, αλλά με το να αναφέρουμε ότι χρειάζεται 6 GB μνήμη γραφικών για να παίξουμε την απόλυτη γραφική εμπειρία του παιχνιδιού, καταλαβαίνετε τη λεπτομέρεια και το βάθος που έχει δοθεί στο περιβάλλον. Τα καλύτερα γραφικά αποδίδονται στον κόσμο των σκιών και στις μάχες, με σημαντική λεπτομέρεια σε combat moves και πληγές από χτυπήματα. Επίσης, μεγάλη λεπτομέρεια δίνεται στο slow motion κάποιων στιγμών και στα ranged attacks. Στο περιβάλλον δε παρατήρησα κάτι το ιδιαίτερο, όμως δε παύει να είναι εξαιρετικά προσεγμένο.

Για την επιμέλεια του περιβάλλοντος, τα σκηνικά αλλά και τις ενδυμασίες, η παραγωγή συμβουλεύτηκε τις ταινίες του Peter Jackson. Η Mordor μοιάζει όπως στις ταινίες. Ο γεωγραφικός χάρτης αλλά και τα κτήρια είναι ίδια.

Θετικά/Αρνητικά

Θετικά Αρνητικά
2 χάρτες  Ελαφρώς μπερδεμένο σενάριο
Nemesis system Λίγη λεπτομέρεια στα τοπία
Wraith ability Γρήγορο Game Story
Stealth gameplay Δεν σε κρατάει αφού το τερματίσεις
Σωστός παραλληλισμός με τις ιστορίες tolkien 
Λεπτομέρεια γραφικών

Μπορούμε να αναδείξουμε κάποια θετικά και αρνητικά, σε σχέση με άλλα παρόμοια παιχνίδια, με τα οποία ξεχώρισε το Shadow of Mordor.

Από τα θετικά, εκτός από αυτά που έχουμε αναφερθεί ήδη, δε μπορούμε να μη αναγνωρίσουμε τη σωστή σύνδεση που έκανε ο σεναριογράφος ανάμεσα στην υπόθεση του παιχνιδιού και τις αυθεντικές ιστορίες Tolkien. Δεδομένου πως το παιχνίδι περιλαμβάνει γεγονότα που ο Tolkien δεν έχει εξιστορήσει, έπρεπε να δοθεί μεγάλη προσοχή στο σενάριο, πράγμα το οποίο έγινε.

Να σταθούμε και λίγο στα αρνητικά. Το σενάριο γράφτηκε με προσοχή, όμως, είναι αρκετά μπερδεμένο αν και βγάζει νόημα. Θα καταλάβετε τι εννοώ όταν το δοκιμάσετε. Όσον αφορά το story, κύριοι εκεί στην Monolith Productions, βγάζετε μια παιχνιδάρα και την κάνετε να διαρκέσει λίγο; Κι εμείς που έχουμε πορωθεί μετά, τι κάνουμε; Πώς θα ταΐσουμε την επιθυμία μας για λίγο ακόμη Μέση Γη; Θα περιμένουμε για το επόμενο παιχνίδι; Αν βγει;

Minimum Requirements

Επεξεργαστής
Intel Core i5-750 or AMD Phenom II X4 965
RAM
3 GB
Λειτουργικό Σύστημα
Windows 7 (64bit)
Κάρτα Γραφικών
NVIDIA GeForce GTX 460 or AMD Radeon HD 5850
Σκληρός Δίσκος
25 GB

Το Middle Earth: Shadow of Mordor, είναι το παιχνίδι που περιμένει κάθε gamer fun του Tolkien. Μας μεταφέρει στον φανταστικό κόσμο του γνωστού συγγραφέα και ζούμε για άλλη μια φορά μια περιπέτεια με Ξωτικά, Νάνους, Orc και άλλα φανταστικά πλάσματα. Τα γραφικά του θα σας συναρπάσουν, αλλά τίποτα δε θα σας μείνει περισσότερο από το Nemesis System. Δοκιμάστε το!

Όταν διάσημα τραγούδια αντιγράφονται


μήνυση των Spirit ενάντια στους Led Zeppelin είναι πρόσφατη. Ίσως, λοιπόν, είναι η καταλληλότερη στιγμή να ρίξουμε κι άλλο...λάδι στη φωτιά, αναλύοντας παρόμοιες ιστορίες με διάσημα κομμάτια που αντιγράφηκαν και έκαναν επιτυχία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο να συναντάτε καθημερινά, κομμάτια που σας θυμίζουν κάτι. Στο ραδιόφωνο, σε παρουσιάσεις καινούργιων δίσκων, ακόμα και σε κλασσικά ένδοξα κομμάτια που έχουν μείνει στην ιστορία. Ακόμη και από μουσικούς που έχουν τόσο ταλέντο ώστε να μη μπορείς να πιστέψεις την αιτία της αντιγραφής.
Η έκπληξη σας είναι δικαιολογημένη σε κάθε περίπτωση. Κανείς δεν αναλογίζεται ότι σε μια ρομαντική έννοια όπως η τέχνη, μπορεί κάποιος να αντιγράψει και να παρουσιάσει ως δικό του ένα έργο άλλου καλλιτέχνη. Παρόλα αυτά, αν το σκεφτούμε λίγο πιο αναλυτικά και με καθαρό μυαλό, ίσως θα καταλάβουμε πράγματα τα οποία δε θα σκεφτόμασταν.

Η μουσική, λίγο πριν το μισό του 20ου αιώνα, πέρασε σε μια νέα εποχή. Όπως τα περισσότερα αγαθά, υλικά ή μη, βιομηχανοποιήθηκε και μπήκε σε κάθε σπίτι, ανεξαρτήτως οικονομικού ή ταξικού μέτρου. Αυτό είχε πολλά θετικά με κυριότερο τη διάδοση της μουσικής ιδέας και την εξάπλωση της μουσικής ενασχόλησης ανά τον κόσμο. Δυστυχώς, κάθε αλλαγή έχει δύο όψεις. Η μουσική άρχισε να έχει κανόνες παραγωγής και να καθορίζεται από τους οικονομικούς όρους του κέρδους και της ζημίας, της εισαγωγής και της εξαγωγής. Οι εταιρίες έγιναν σκληρές ως προς τους καλλιτέχνες και απαίτησαν με το ζόρι επιτυχία, αδιαφορώντας παντελώς για την έννοια της έμπνευσης ή ακόμη και της διάθεσης. Ένας καλλιτέχνης ανάλογα με τα πλάνα και το πρόγραμμα της εταιρίας, έπρεπε να παρουσιάσει κάθε τακτά χρονικά διαστήματα καινούργιο προϊόν. Οι καλλιτέχνες, δεχόμενοι την πίεση της επιτυχίας και του κέρδους, λογικό είναι να μη σκέφτονταν σωστά. Αυτό είχε πολλές συνέπειες, κάποιες από αυτές να είναι στην προσωπική τους καταστροφή με ναρκωτικά και αλκοόλ, αυτοκτονίες, κατάθλιψη αλλά και εξάντληση.

Όσον αφορά τις αντιγραφές, θέλω να τις ερμηνεύω με παραπάνω από μια αιτιολογία. Καταρχάς, συμπεραίνοντας από τα προηγούμενα, θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ως άλλο ένα αναγκαίο κακό αυτού του συστήματος. Δε πιστεύω ότι κανένας καλλιτέχνης θα 'θελε ηθικά να παρουσιάζει έργα άλλων ως δικά του. Η σκληρή πραγματικότητα όμως αντιμετωπίζεται μόνο με σκληρά μέτρα. Μια δεύτερη αιτία είναι καθαρά μουσική. Όταν κάποιος καλλιτέχνης συμπορεύσει με ένα μουσικό ρεύμα, ακολουθεί κάποιους κανόνες μουσικής αξίας, ρυθμούς και μελωδίες εφάμιλλες με αυτό. Κάπως δηλαδή θα πρέπει να ταιριάξει με το εκάστοτε ρεύμα. Επιπλέον, ζώντας σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, ο καθένας μας μπορεί εύκολα να γνωρίσει μακρινές κουλτούρες, ήθη, έθιμα και μουσικές συνήθειες. Μέσα σε όλα αυτά συμπεραίνουμε ότι η μουσική δημιουργία μπορεί να παρασυρθεί από διάφορους παράγοντες, καταλήγοντας να μοιάζει ή να ταυτίζεται με άλλες ήδη καθιερωμένες δημιουργίες. Αυτό όμως που θα πρέπει να τονιστεί σε κάθε περίπτωση είναι ότι αναφερόμαστε σε εικασίες. Κανείς δε θα πρέπει να πάρει στα σοβαρά ενδείξεις και σημεία ώστε να βγάλει την "απόφαση-καταδίκη" ως προς το συγκρότημα ή καλλιτέχνη που ήρθε δεύτερος χαρακτηρίζοντας τον ως κλέφτη, γιατί μπορεί και να μην ισχύει. Όταν αναφερόμαστε σε τέχνη, θα πρέπει να μιλήσουμε και για έμπνευση, δηλαδή κάθε καλλιτέχνης από κάπου έλαβε την ιδέα. Η έμπνευση μπορεί να είναι ένα συναίσθημα, ένα τοπίο, μια σκέψη ή κάτι το οποίο κάποιος είπε, τραγούδησε ή έπαιξε σε μουσική. 

Παρακάτω βρίσκονται κάποιες βασικές ομοιότητες πασίγνωστων τραγουδιών. Να τονίσουμε, ότι κάθε μια από αυτές, έχουν γίνει ήδη θέμα στο ίντερνετ και στα media. Επίσης, όπως προείπα, συνιστάται ηρεμία και να μην εκλάβουμε κάθε εικασία ως δεδομένο. 

1) Led Zeppelin-Stairway To Heaven VS Spirit-Taurus
Ας ξεκινήσουμε με τη πιο γνωστή κόντρα στην ιστορία, αυτή των Taurus με τους Led Zeppelin και το διαβόητο μεταξύ τους tour του 1969. Τα δύο συγκροτήματα βρέθηκαν εκεί και, όπως υποστηρίζει ο κιθαρίστας των Spirit, ο Jimmy Page άκουσε το θέμα του Taurus και το αντέγραψε. Η συνέχεια γνωστή. Η επιτυχία ήρθε για το Stairway to Heaven, δε μπορπύμε να πούμε όμως το ίδιο για το Taurus, το οποίο έγινε γνωστό ως το κομμάτι το οποίο ο δημιουργός του κατηγορεί τους Led Zeppelin για αντιγραφή! Δηλαδή, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο το Stairway to Heaven επισκιάζει το Taurus. H ερώτηση όμως παραμένει... Γιατί η μήνυση έγινε 43 χρόνια μετά;

Led Zeppelin-Stairway To Heaven 
 Spirit-Taurus
Κυκλοφόρησε  8 Νοεμβρίου 1971  22 Ιανουαρίου 1968
Δισκογραφική Atlantic Records   Epic Records 
Άλμπουμ Led Zeppelin IV   Spirit
Διάρκεια  8:02 2:03








2) Led Zeppelin-Whole Lotta Love VS You Need Love-Muddy Waters
Όπως θα παρατηρήσατε και μόνοι σας, το όνομα των Led Zeppelin "παίζει" πολύ σε τέτοιες ιστορίες. Μη σας κάνει εντύπωση αυτό, ούτε θα πρέπει να βάλουμε στον τοίχο τους Led Zeppelin. Ένα συγκρότημα που έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία όπως οι Led Zeppelin είναι λογικό να είναι στο επίκεντρο ακόμη και σε τέτοιες συζητήσεις. Αυτή τη φορά το πιο διάσημο riff όλων των εποχών Whole Lotta Love, το οποίο ακούγεται ίδια με το You Need Love. Σε αυτή τη περίπτωση, τα δύο κομμάτια μοιάζουν πάρα πολύ αν τα ακούσετε προσεκτικά. Το κομμάτι που θεωρείτο ότι εκλάπη, ανήκει στον Muddy Waters, ενώ συνθέτης είναι ο Wille Dixon. Η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια με τον Dixon να κερδίζει τη μάχη. Έπειτα, ο Plant δήλωσε ότι το riff ήταν πράγματι του Page. Παρόλα αυτά, όπως αναφέρει, δεν ήξερε τι να τραγουδήσει πάνω σε αυτό και βρήκε έτοιμη δουλεια. 

Led Zeppelin-Whole Lotta Love 
 Muddy Waters-You Need Love
Κυκλοφόρησε  8 Νοεμβρίου 1971  1963
Δισκογραφική Atlantic Records  μάλλον Chess Label
Άλμπουμ Led Zeppelin IV  Single
Διάρκεια  4:49 2:35










3) The Beatles-Come Together VS Chuck Berry-You Can't Catch Me

 Άλλο ένα πασίγνωστο συγκρότημα εμπλέκεται σε τέτοια υπόθεση. Οι κατά πολλούς πρωτοπόροι της rock σκηνής το 1969 κυκλοφόρησαν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, Come Together. Ένα κομμάτι που παίχτηκε σε πολλές ταινίες και διαφημίσεις. Όμως, το 1973, η εταιρία που της άνηκαν τα δικαιώματα του rock n' roll καλλιτέχνη Chuck Berry έκανε μήνυση στους Beatles για αντιγραφή του κομματιού του You Can't Catch Me.

The Beatles-Come Together
Chuck Berry-You Can't Catch Me
Κυκλοφόρησε  6 Οκτωβρίου 1969 1956
Δισκογραφική Apple Chess 1645
Άλμπουμ Abbey Road  Single
Διάρκεια 4:15 2:48










 4) The Beach Boys-Surfin' USA VS Chuck Berry-Sweet Little 16

 Το 1963 οι Beach Boys θα κυκλοφορήσουν τη μεγαλύτερη επιτυχία τους με τίτλο Surfin' USA, κομμάτι που μοιάζει απόλυτα με το Sweet Little 16 του 1958. Παρόλα αυτά, ο Chuck Berry όχι μόνο δεν αντέδρασε αρνητικά, αλλά δήλωσε ότι λάτρεψε το κομμάτι τους από τη πρώτη στιγμή που το άκουσε! 

The Beach Boys-Surfin' USA
Chuck Berry-Sweet Little 16
Κυκλοφόρησε  Μάρτιος 1963 Ιανουάριος 1958
Δισκογραφική Capitol Chess
Άλμπουμ Surfin' USA One Dozen Berrys
Διάρκεια 4:15 3:03






Jet-Are You Gonna Be My Girl VS Iggy Pop-Lust For Life VS The Supremes-You Can't Hurry Love VS The Who-My Generation

Όταν οιJet κυκλοφόρησαν το Are You Gonna Be My Girl, όλοι θεωρούσαν ότι είναι η αρχή μιας μεγάλης καριέρας με το κομμάτι να παίζεται σε ραδιόφωνα και τηλεόραση όλη την ώρα. Κάπου εκεί άρχισαν όμως οι πρώτες συγκρίσεις με το κομμάτι του Iggy Pop Lust For Life, τ οποίο ήταν προγενέστερο. ΟΙ Jet λίγο πολύ το παραδέχθηκαν και όλοι περίμεναν τον Iggy Pop να προχωρήσει σε κατηγορίες. Αυτός όμως δεν το έπραξε και η υπόθεση έχει μείνει στον αέρα. Αν το ψάξουμε λίγο παραπάνω, τα κομμάτια My Generation των Who και You Can't Hurry Love των Supremes δε σας μοιάζουν με τα παραπάνω; Ποιος τελικά αντέγραψε ποιον και εν τέλει έχει κάποια σημασία;

Jet-Are You Gonna Be My Girl
Iggy Pop-Lust For Life
The Supremes-You Can't Hurry Love
The Who-My Generation
Κυκλοφόρησε  25 Αυγούστου 2003 1977 25 Ιουλίου 1966 5 Νοεμβρίου 1965
Δισκογραφική Elektra RCA Motown Brunswick
Άλμπουμ Get Born Lust For Life The Supremes A' Go-Go My Generation
Διάρκεια 3:33 5:11 2:47 3:18

Εν τέλει έχει κάποια σημασία να παρατηρούμε ομοιότητες σε κομμάτια; Η απάντηση είναι ναι, φυσικά και έχει σημασία καθώς το αυτί μας εξασκείται και αναζητούμε κοινά σημεία αναγνωρίζοντας έτσι κάποια ρεύματα σε μελωδίες και ρυθμούς. Το να αναζητούμε όμως ποιος έγραψε πρώτος κάτι είναι αρκετά ανούσιο. Ποτέ δε θα μπορέσουμε να μάθουμε την αρχική ιδέα και ποιος την είχε γιατί πολύ απλά πάντα θα υπήρχε κάποιος προηγούμενος. Όπως δηλαδή στο δέντρο της rock θα βρούμε την χρονική διακλάδωση ως Jazz-Blues-Rock N' Roll-Rock-Metal κ.ο.κ, κάπως έτσι θα πρέπει να σκεφτόμαστε στα πάντα. Η έμπνευση ενός καλλιτέχνη έρχεται πάντα από προηγούμενους, γιατί όπως κι εμείς, έχει σίγουρα τις προτιμήσεις του και τα είδωλα του. 









 Αν θέλετε να πάμε στα ελληνικά δεδομένα, διαβάστε εδώ για παρόμοιες περιπτώσεις που εμπλέκονται ελληνικά τραγούδια!

The Pirate Bay: Η ιστορία



Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα των προηγούμενων 5 ημερών, το decay.gr ανοίγει το φάκελο piratebay, εξετάζοντας την ιστορία του από την ίδρυση του έως σήμερα.

Η τελευταία εβδομάδα στο διαδικτυακό χώρο ήταν πολυτάραχη. Συγκεκριμένα, στις 9 Δεκεμβρίου, η Σουηδική κυβέρνηση έδωσε εντολή να κλείσει το site και όλα τα mirror/proxy sites/αντιγραφής της βάσης δεδομένων τους. Σε λίγα λεπτά όλα αυτά έκλεισαν, μαζί με άλλα torrent sites τα οποία φιλοξενούσαν torrents από το "θυγατρικό" piratebay. Το TorrentFreak που ακολουθούσε το θέμα δήλωσε ότι η κίνηση σε άλλα sites αυξήθηκε κατά 5-10%. Νεώτερη ενημέρωση έπειτα, δήλωσε ότι κάποια forum sites που ασχολούνταν με το piratebay και torrents όπως το superbay.org (που δεν έχουν καμία σχέση με τον αυτοσκοπό του διαμοιρασμού torrent), κατέβηκαν από το διαδίκτυο δείχνοντας το αυστηρό και εκδικητικό πρόσωπο των διωκτών του. Πολλοί χρήστες έστειλαν e-mail νομίζοντας ότι το θέμα οφείλεται σε δυσλειτουργία του server, όμως ήταν αλήθεια. Η Σουηδική αστυνομία κατάσχεσε του servers.

Ποιά είναι όμως η ιστορία του δημοφιλέστερου torrent site στην ιστορία του ίντερνετ;

Το Pirate Bay κατασκευάστηκε πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 2003 από το Σουηδικό anti-copyright οργανισμό Piratbyran (ή στα αγγλικά Piracy Bureau) και ένα χρόνο μετά έγινε από μόνο του οργάνωση. Δημιουργήθηκε από τρεις νέους, Gottfrid Svartholm, Fredrik Neij και Peter Sunde, που ο ιντερνετικός κόσμος τους ξέρει και ως anakata, TiAMO και brokep αντίστοιχα. Δεν άργησαν όμως να ανακαλυφθούν και κατηγορήθηκαν για χορήγηση πνευματικών δεδομένων ελεύθερα και χωρίς άδεια, μήνυση την οποία έκανε η Motion Picture Association of America. Το 2006, οι servers του κατασχέθηκαν από τη Σουηδική κυβέρνηση και το site έκλεισε για 3 μέρες. Παρόλα αυτά δεν κατάφεραν να το σταματήσουν και ο διαμοιρασμός συνεχίστηκε.
Το 2009 όμως η κατάσταση έγινε σοβαρότερη. Ήδη με τους πρόσφατους νόμους του ACTA που υπογράφηκε από 30 χώρες, ο διαμοιρασμός δεδομένων θεωρήθηκε κλοπή και τέθηκε εκτός νόμου. Η συνέχεια έδειξε ότι πολλοί βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπουργοί χωρών αλλά και καλλιτέχνες (που θα έπρεπε να τους ενδιαφέρει περισσότερο) τέθηκαν κατά των νόμων και αντιθέτως τέθηκαν υπέρ της πειρατείας (διαβάστε περισσότερα στο άρθρο). Αυτό έμελλε να είναι το τέλος στο ελεύθερο ίντερνετ. Πολλά sites έκλεισαν και το PirateBay βρέθηκε ένοχο με βάση αυτούς τους νόμους. Οι εταιρίες πήραν φωτιά, οι μηνύσεις έδιναν και έπαιρναν και το PirateBay βρέθηκε στο στόχαστρο. Οι τρεις ιδρυτές του και ο Carl Lundstrom (ιδρυτής της Rix Telecom η οποία παρείχε τους tracker στο site) ενοχοποιήθηκαν για καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων και καταδικάστηκαν σε ένα χρόνο φυλάκισης και πληρωμής 3.100.000 ευρώ.

Το PirateBay δεν έκλεισε. Η PRQ εταιρία παροχής υπηρεσιών δικτύου που ανήκει στους Gottfried Svanthorm και Fredrik Neij παρείχε στο site σύνδεση στον παγκόσμιο ιστό. Το κόμμα πειρατών Σουηδίας ενεπλάκη προσπαθώντας να δώσει πολιτική ασυλία στο site. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους να φωνάξει κατά της δίωξης. Οι εταιρίες όμως ήταν αμείλικτες. Όταν η Google πρόσθεσε τη λειτουργία Transparency Report έλαβε 6000 αιτήσεις να αφαιρέσει από τις μηχανές αναζήτησης της links του piratebay, οι οποίες προέρχονταν από τις μεγαλύτερες εταιρίες βιομηχανίας μουσικής και ταινιών. Τον Αύγουστο του 2014 το PirateBay ανακοίνωσε τη δημιουργία του PirateBrowser, ενός ελεύθερου διαδικτυακού χώρου. Έτσι το Νοέμβρη του 2014 το site είχε τις περισσότερες επισκέψεις στο διάστημα των 11 χρόνων λειτουργίας του. Το πρόσφατο περιστατικό είναι μια από τις πάρα πολλές ενέργειες που γίνονται συχνά και προσθέτουν συνέχεια κεφάλαια στην ιστορία.

Μόλις χθες, το PirateBay ξαναέδειξε σημεία ζωής. Ο πρόεδρος του κόμματος Πειρατών ανέφερε ότι το site θα ψάχνει πάντα τρόπους να ανοίγει. Το site πλέον φιλοξενείται στη σελίδα oldpiratebay.org στους servers του isohunt, ανταγωνιστή του site. Οι σχολιαστές όμως δείχνουν ανήσυχοι και προβληματισμένοι από το εγχείρημα. Συνιστούν προσοχή στους χρήστες μέχρι να φανεί ο σκοπός του εγχειρήματος.

Δείτε εδώ το ελεύθερο ντοκιμαντέρ του piratebay.

Η σφαίρα μας πέτυχε όλους...




Χθες, ξημέρωσε άλλη μια μαύρη μέρα για την ελεύθερη έκφραση, την ελεύθερη σκέψη και κλόνισε το κατά τα άλλα "ειρηνικό" και απολύτως "ελεύθερο" Δυτικό πολιτισμό...

Το πρωί της Τετάρτης 7/1/2015. ένοπλοι δράστες με καλάζνικοφ εισέρχονται στα γραφεία της γαλλικής σατυρικής εφημερίδας Charlie Hebdo και άρχισαν να πυροβολούν όποιον δημοσιογράφο ή εργαζόμενο έβρισκαν μπροστά τους. Δυστυχώς εκείνη την ώρα βρίσκονταν όλοι εκεί γιατί πραγματοποιούσαν σύσκεψη. Ενώ σκόρπησαν το θάνατο σκοτώνοντας δώδεκα άτομα και τραυματίζοντας έντεκα, ανάμεσα σε αυτούς τέσσερις εκ των κορυφαίων σκιτσογράφων της εφημερίδας και γενικότερα της Γαλλίας (Charb, Cabu, Tignous και Wolinski), δημοσιογράφοι, αλλά και αστυνομικοί. Ενώ πυροβολούσαν, οι μαρτυρίες είπαν ότι φώναζαν με μανία "Allah Akbar" ή αλλιώς "ο Αλλάχ είναι Μεγάλος". Όπως αργότερα ταυτοποιήθηκαν, οι δράστες ήταν τρεις, μουσουλμανικής υπόληψης αλλά γαλλικής υπηκοότητας. Ο νεότερος των δραστών είναι μόλις 19 ετών! Οι δράστες συνελήφθησαν, είναι θέμα χρόνου άλλωστε όταν το "θέλουμε". Το πρόβλημα λύθηκε; Ποιο το αντίκτυπο στην κοινωνία;
Οι σφαίρες χθες βρήκαν "καλά" το στόχο τους για τους μουσουλμάνους δράστες. Αυτοί ήξεραν ακριβώς τι έκαναν. Γιατί δε σημάδεψαν και πέτυχαν μόνο τους άτυχους σκιτσογράφους και δημοσιογράφους. Σημάδευαν νοητά στις έννοιες της δημοκρατίας, της ελεύθερης άποψης, σκέψης και έκφρασης, σημάδευαν την ίδια την τέχνη, την ειρήνη. Δε πέτυχαν μόνο αυτούς τους ανθρώπους... Πέτυχαν την ίδια την κοινωνία μας... όλους εμάς! Το αντίκτυπο είναι τεράστιο αν το διανοηθούμε. Ποιος δημοσιογράφος, σκιτσογράφος ή άνθρωπος της τέχνης, ακόμα και γενικά ένα δημόσιο πρόσωπο θα τολμήσει να αναφερθεί αρνητικά προς το Ισλάμ; Ελπίζουμε να υπάρχουν πολλοί που θα το κάνουν. Η φωνή δε θα πρέπει να πάψει να είναι ελεύθερη...

"Εν έτει 2015 δε νοείται να έχουμε ακόμη μειοψηφίες που να τρομοκρατούν θρησκευτικά και να ταράσσουν την ηρεμία μας. Ας τους περιορίσουμε και ας πάρει επιτέλους μέτρα η πολιτεία". Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια; Θα έπρεπε να αναλογιστούμε περισσότερο όμως την ίδια την πράξη ή το πρόσφορο έδαφος που βρίσκει ο δράστης πριν δράσει;

Όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα, οι δράστες δεν ήταν άγνωστοι. Από το 2010 και την απόπειρα δολοφονίας σκιτσογράφου στη Δανία μια περίπτωση παρόμοια με τη χθεσινή, η εφημερίδα Charlie Hebdo υποστήριζε το σκιτσογράφο που μάλιστα ακολούθησε τα πρότυπα του και πραγματοποίησε δικά της σχέδια υποστήριξής της. Τα προειδοποιητικά τηλέφωνα έπαιρναν φωτιά, η "κάθαρση" και η "δικαιοσύνη" των μουσουλμάνων τους χτυπούσε την πόρτα. Ενώ στην αρχή τα στελέχη της εφημερίδας δεν το πήραν στα σοβαρά, εν τέλει φοβήθηκαν για τη ζωή τους και για κάποιο χρονικό διάστημα κυκλοφορούσαν με συνοδεία αστυνομίας. Οι δράστες στο παρασκήνιο ετοίμαζαν το χτύπημα. Αυτό ήρθε μόλις χθες και ήταν πέρα για πέρα επιτυχές. Κάθε μέρα ακούμε όλο και κάποια πράξη βιαιότητας από ισλαμιστή σε Δυτική Χώρα, δείχνοντας πως αυτές δεν είναι έτοιμες για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι όμως μόνο αυτή η ακραία μορφή βιαιότητας από τις συγκεκριμένες μειονότητες τρόπος φίμωσης της ελευθερίας, του ελεύθερου νου, της δημόσιας γνώμης ή έχουμε κι άλλους φορείς που επιτυγχάνουν το ίδιο;

Πόσες φορές έχουμε ακούσει στο παρελθόν φίμωση δημοσιογράφων, σκιτσογράφων, ερευνητών, απλών ανθρώπων δημόσια; Περιστατικά όπως η υπόθεση Λιτβινένκοη δολοφονία του συγγραφέα Γκεόργκι Μαρκόφ, η δική μας του υπόθεση του Σωκράτη Γκιόλια έχουν το ίδιο ακριβώς στόχο, την ελεύθερη και άφοβη γνώμη. Πόσες φορές ο λαός έχει βγει στους δρόμους να φωνάξει και τα όργανα της αρχής αναλαμβάνουν "καθήκοντα καταστολής"; Το πολυτεχνείο; Πόσες φορές ηγέτες λαών έχουν απειληθεί ή και πληρώσει τη ζωή τους για τα πιστεύω τους; Όλες αυτές οι περιπτώσεις έγιναν από μουσουλμάνους; Μήπως τελικά αυτό το φαινόμενο δεν είναι μειονότητας; Έχει σημασία αν οι λόγοι διαφέρουν; Αν από πίσω κρύβονται θρησκείες, συμφέροντα, άπλυτα του κράτους των μεγιστάνων; Ο λαός απαιτεί την αλήθεια και πρέπει να τη μάθει. Δεν είναι δίποδο τέρας όποιος θα θυσιάσει τη ζωή άλλου ώστε να μη προειδοποιήσει τον κόσμο για κάτι που πρέπει να μάθει; Με όλα αυτά τα περιστατικά βλάπτεται η δημοκρατία, η κοινωνία που εξουσιάζει ο λαός, η ελεύθερη φωνή, η ανεξάρτητη φωνή. Νικητές βγαίνουν το χάος, η βία, τα ¨bulldog" της εξουσίας. Οι τρομοκράτες. Αυτοί που βλάπτουν το λαό. Αυτοί που θέλουν ελεύθερη φωνή μόνο για τον εαυτό τους.

Με άλλα λόγια, όσο υπάρχουν περιπτώσεις Charlie Hebdo ή γενικότερα περιορισμός της φωνής του απλού ανθρώπου, μη προτρέχετε να εκθειάσετε τη δημοκρατία, την ειρηνική και αγγελικά πλασμένη δυτική κουλτούρα... Σας προλαβαίνει η ίδια να διαψεύσει ότι δε σας προστατεύει. Αντιθέτως είμαστε εκτεθειμένοι. Ο ΟΗΕ δε θα μας σώσει, ούτε οι πρέσβεις, ούτε οι διπλωμάτες. Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας. Βρίσκεται στην ίδια την τέχνη. Ας φτιάξουμε μια κοινωνία ελεύθερη, που θα μετράει ο λόγος όλων μας το ίδιο. Γιατί ενώ η χθεσινή μέρα βάφτηκε στο αίμα από τρεις τζιχαντιστές που οι ίδιοι παρουσιάζονται ως δολοφόνοι παίρνοντας τόσες ζωές, δε θα σταματήσω να πιστεύω ότι κάπου μέσα τους βρίσκεται η φωνή της δικαιοσύνης... Κάποτε ήταν μικρά παιδιά, με όνειρα, αγνή και αγγελική ψυχή. Ο προσηλυτισμός και ο σκληρός κόσμος μας όμως είχε άλλα σχέδια για αυτούς..