Song Review: Common Mortal Man-Free

Συνεχίζουμε την καινούργια στήλη μας που ασχολείται διεξοδικά με τη σύλληψη ενός κομματιού και σήμερα θα ασχοληθούμε με το κομμάτι Common Mortal Man του συγκροτήματος Free. Το κομμάτι αυτό δεν είναι από τα πολύ γνωστά του, κατά τα άλλα, δημοφιλέστατου συγκροτήματος Free που μετ’ έπειτα ονομάστηκαν Bad Company. Κυκλοφόρησε για το δίσκο Heartbreaker, το 1973, τον τελευταίο δίσκο των Free πριν αλλάξουν σύσταση και όνομα.

Το Common Mortal Man, είναι ένα κομμάτι που η σύσταση του είναι πολύ μελωδική και ατμοσφαιρική, γεγονός που χαρακτήριζε τους Free αλλά και την εποχή εκείνη. Ατμόσφαιρα και πιάνο στο background, ενώ πάνω στο προσκήνιο έχουμε φωνητικά κιθάρα και τα λοιπά όργανα, να συμμετέχουν στην δημιουργία. Αν και το κομμάτι δεν έχει πολλές βασικές νότες όταν εκτυλίσσεται, έχει πολλές νότες που το συνοδεύουν, με το πιάνο να έχει ελεύθερο ρόλο αλλά σε ένα βασικό τέμπο. Όλη η μουσική έχει περισσότερο υποτονικό χαρακτήρα, δίνοντας λυπηρά και μελαγχολικά συναισθήματα στον ακροατή, θέλοντας να τονίσει και να υποστηρίξει τους στίχους και τη θεματολογία του. Δεν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε τα μέρη που χωρίζεται το κομμάτι, σαν θέματα όμως περιέχονται 2 βασικά. Στους στίχους όπως θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, οι Free ξεφεύγουν από τις απλές τους θεματολογίες, ακολουθώντας το άλλο στιχουργικό ρεύμα της εποχής, με πολιτικό χαρακτήρα και τα προβλήματα του απλού λαού.

Common Mortal Man 

Ανάλυση στίχου(με μουσικές ενότητες):

Το κομμάτι ξεκινάει με μια μικρή, δυναμική αλλά λυπητερή εισαγωγή. Έπειτα μπαίνει το πιάνο και ξεκινάει το επικό μελωδικό στοιχείο του συγκροτήματος που το έχει κάνει τόσο γνωστό, για να μπει σιγά σιγά στο κουπλέ. Το κομμάτι περιγράφει τις συνθήκες εργασίας και δυσκολιών επιβίωσης του λαού, παίρνοντας τη ζωή ενός άνδρα ο οποίος περιγράφει τα βιώματα του, ενώ έπειτα εντάσσει τον εαυτό του στον απλό εργατικό λαό που είναι αμέτρητος.

Αρχικά λοιπόν, ο πρωταγωνιστής, περιγράφει μια συνηθισμένη μέρα για αυτόν. Ξεκινάει από το σπίτι του και κατευθύνεται προς το εργοστάσιο παραγωγής βελόνων όπου τον περιμένουν πολλά δύσκολα πράγματα που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα. Έπειτα, τον περιμένει μια διαδικασία πώλησης των εμπορευμάτων του, τα οποία πουλάει στην εξευτελιστική τιμή των τριών δολαρίων. Το τελευταίο στοιχείο, το τονίζει με τη βοήθεια μιας πιο δυναμικής μουσικής. Συνεχίζοντας στο ίδιο προηγούμενο τέμπο, ο αφηγητής-πρωταγωνιστής θα επαναλάβει τον πολύ δύσκολο δρόμο της ζωής του. Στους επόμενους στίχους θα αναφερθεί στον ήλιο και το φεγγάρι, μόνο που τα χαρακτηρίζει με περίεργο τρόπο. Ο ήλιος, προσδιορίζεται ως θορυβώδης όταν ανατέλλει, ενώ το φεγγάρι προσδιορίζεται ως ήσυχο και φλεγόμενο. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν είναι τυχαίοι, καθώς οι στίχοι αναφέρονται στον απλό άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με τα ωραία φαινόμενα της φύσης όπως η ανατολή του ηλίου ή το φεγγάρι. Ακόμη δείχνει ότι έχει μια άλλη αντίληψη των 2 γεγονότων, η οποία έχει διαμορφωθεί από την ανιαρή και ανήσυχη ζωή του. Η ανατολή του ηλίου μπορεί να είναι ωραία και να σημαίνει πολλά καλά πράγματα, όμως για έναν καταπιεσμένο και δυστυχισμένο άνθρωπο που ανεβαίνει κάθε μέρα έναν πραγματικό Γολγοθά με την εργασία του, τον ξυπνάει και τον αναγκάζει να ζήσει άλλη μια μέρα γεμάτη άγχος, πίεση και κούραση(θόρυβος). Το φεγγάρι, ενώ είναι ωραίο να το βλέπεις και για πολλούς είναι έμπνευση και ένας από τους λόγους παρατήρησης και ανάλυσης των φυσικών πραγμάτων, για τον πρωταγωνιστή μας, είναι ήσυχο, όμως τον κάνει να ανησυχεί, ξέροντας ότι μέχρι την επόμενη μέρα απλά θα παρατείνει για κάποιες ώρες τη δύσκολη ζωή του. Γιατί μόλις ξεκινήσει η επόμενη μέρα, για άλλη μια φορά, θα καθίσει στην πρωινή δουλειά του εργοστασίου, να περιμένει για άλλο ένα ατελείωτο μεροκάματο πίεσης και άγχους.

Κάπου εδώ αλλάζει το τέμπο του κομματιού, γυρνώντας μουσικά στο θέμα της εισαγωγής. Εδώ αναφέρεται ότι κανένας, ούτε ο Θεός δεν ενδιαφέρεται και δεν αλλάζει την τραγική αυτή κατάσταση, την ίδια στιγμή που όλοι οι εργάτες ανησυχούν αλλά πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν αυτή τη ζωή αλλιώς δεν επιβιώνεις σε αυτό το σύστημα.

Το κομμάτι αλλάζει ξανά στο προηγούμενο τέμπο. Ο πρωταγωνιστής μας, αναφέρει ότι κάποτε κοίταζε ψηλά έχοντας πολλά όνειρα, όμως τα όνειρα του ήταν άτοπα, καθώς σε ένα διεφθαρμένο σύστημα κοινωνίας, δεν μπορείς να ονειρεύεσαι, παρά μόνο μικρά και ασήμαντα πράγματα. Άλλη μια ερμηνεία είναι ότι ενώ ο πρωταγωνιστής κοιτάζει ευθεία και προχωράει, η ματιά του και το κεφάλι του είναι σε κανονική θέση, όμως η ψυχή του και η διάθεση του είναι άσχημη. Όπως και να είναι ο εργάτης άνθρωπος όμως, η αλήθεια βρίσκεται στα μάτια του. Γιατί ο κοινός θνητός άνθρωπος, είναι αυτός που προδίδει το πραγματικό πρόσωπο της “ωραιοποιημένης” κοινωνίας του καθωσπρεπισμού και των ψεύτικων αξιών και δέχεται τις οδυνηρές συνέπειες των “δυνατών ”.

Ενώ βλέπουμε ότι οι Free, έχουν απαισιόδοξες σκέψεις και προβλέψεις για την κοινωνία μας και το που βαδίζει, δεν έγραψαν ένα κομμάτι μόνο για να εκφράσουν απαισιοδοξία και τις καταθλιπτικές ζωές των απλών ανθρώπων. Μέσα από τις άσχημες εικόνες, φαίνεται η αληθινή εικόνα της κοινωνίας μας πράγμα το όποιο τότε, δεν το είχαν καταλάβει ακόμη και οι περισσότεροι το αντιμετώπιζαν ως φυσικό επακόλουθο. Με τη συνειδητοποίηση της κατάστασης και την συσπείρωση για ένα κοινό στόχο, αναδύεται η διάθεση για αλλαγή, για ανατροπή και η πάλη για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.

Song Review: At War With The World-Foreigner

Αυτή τη φορά θα αναλύσουμε το hard rock 70's κομμάτι των Foreigner, με τίτλο At War With The World! Ένα κομμάτι επανάστασης και αντίστασης προς την πολιτική, την κοινωνία και τις αντιλήψεις των μέσων ανθρώπων.

Το κομμάτι γράφτηκε για τον πρώτο δίσκο των Foreigner με τον ομώνυμο τίτλο. Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1977 και θεωρείται ίσως ο πιο πετυχημένος τους δίσκος (θα αναφερθούμε για περισσότερα σε ξεχωριστό άρθρο που θα αναλύει όλο το δίσκο). Το κομμάτι At War With The World, δεν είναι τόσο γνωστό και αγαπητό από το κοινό, διότι έτυχε να πέσει σε έναν δίσκο με πολλά γνωστά κομμάτια όπως το Cold As Ice, το Feels Like The First Time, το Long Way From Home ή ακόμη και το Starrider που γνώρισαν μεγαλύτερη επιτυχία λόγω του ότι ήταν πιο εύκολα στο αυτί του μέσου ακροατή, καθώς είχαν περισσότερα πρότυπα και στοιχεία της μουσικής της εποχής.

Η μουσική σύνθεση, είναι αυτό που περιμέναμε από ένα συγκρότημα "σκληραγωγημένο" και προσαρμοσμένο στη μουσική της εποχής στα τέλη του '70, δηλαδή σκληρό rock, κιθάρες στη διαπασών αλλά χωρίς να ξεφεύγουν το μέτρο της φασαρίας, πολύς ρυθμός με τα drums και το μπάσο να προσδίδουν εξαιρετικό τέμπο. Και στα φωνητικά δεν ξεφεύγουμε από τα standard της εποχής, καθώς έχουμε υψηλά πρώτα φωνητικά και ακόμη ψηλότερα δεύτερα.

Στιχουργικά είναι αυτό που είπαμε και προηγουμένως. Με το τραγούδι αυτό, ο στιχουργός θέλει να περάσει την αντίσταση του και την αντίθεση του προς την κοινωνία, την πολιτική και κυρίως την αντίθεση του στο "διαίρει και βασίλευε".

Στιχουργική-θεματική ανάλυση:

Στο πρώτο κουπλέ, ο στιχουργός, τονίζει την αντίθεση του προς τον πόλεμο και την στρατιωτική παρέμβαση, λέγοντας το μάλιστα αυτολεξεί στις προτάσεις σε "never had no need for any military aid" (ποτέ δεν είχα ανάγκη από στρατιωτική βοήθεια) και "i never took charge of the light brigade" (ποτέ δεν ανέλαβα την ευθύνη του φωτός στην ταξιαρχία). Έπειτα, αναφερόμενος στον πόλεμο και την άσκοπη χρησιμοποίηση του για λύση διαφορών, αναφέρει χαρακτηριστικά " I got no castle to defend or attack " (δεν έχω κάστρο να αμυνθώ ή να επιτεθώ). Εδώ ουσιαστικά αποδέχεται την αντίληψη της δημόσιας ιδιοκτησίας καθώς και την αντίθεση του στην ιδιωτική. Δεν νοείται λοιπόν κάποιος να θεωρεί κάτι δικό του όπως ένα σπίτι, ένα κάστρο ή μια χώρα και να αμύνεται ή να επιτίθεται σε κάποιον άλλο για εδαφικά ή ιδιοκτησιακά, καθώς ουσιαστικά δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε καθώς δεν θα έπρεπε να έχουμε αυτό το αίσθημα της ιδιοκτησίας.

Στο δεύτερο κουπλέ, οι στίχοι γίνονται ακόμη πιο προσωπικοί, καθώς πλέον αναφέρεται στον ίδιο εξυψώνοντας την ιδεολογία του και προμηνύει ότι πορεύεται με αυτήν. Μέσα στο τετράστιχο αναφέρει ότι είναι κύριος του εαυτού του και ότι δεν φοβάται κανέναν καθ' ότι έχει δίκιο. Στο τέλος όμως βλέπουμε ένα υποτονικό τελευταίο στίχο, που φαίνεται και στη μελωδία και αναφέρει ότι όλοι τον δείχνουν επιδεικτικά σαν να μην το βλέπουν θετικά όλο αυτό, σαν να μην τον καταλαβαίνουν και ίσως να τον περιφρονούν κιόλας.

Περνώντας στο ρεφραίν, ο ρυθμός πέφτει, κυριαρχούν υποτονικές νότες και η μουσική χαμηλώνει. Στο background ακούμε αρμόνιο να παίζει ηλεκτρονικά υποτονικές νότες και όλο το σκηνικό ακολουθεί τον τελευταίο στίχο του κουπλέ που όπως είπαμε πριν ο στιχουργός διαπίστωσε ότι ο κόσμος δεν τον ακούει, δηλαδή είναι σαν να μιλάει στον τοίχο και αντίθετα περιφρονείται. Πολλοί λόγοι λοιπόν να βρεθείς σε μελαγχολική κατάσταση. Επίσης και τα φωνητικά πέφτουν καθώς φαίνεται ότι η συγκεκριμένη διαπίστωση επιφέρει μελαγχολία και απογοήτευση στον στιχουργό. "Im At War With The World" (είμαι σε πόλεμο με τον κόσμο), "that's the way it must be" (με αυτό τον τρόπο πρέπει να γίνει), "I' ll fight while i can" (θα πολεμήσω όσο μπορώ), "to put an end to this misery" (να βάλω τέλος σε αυτή την άσχημη κατάσταση). Εδω καταλαβαίνουμε εύκολα αυτό που λέει, καθώς ο στιχουργός, όντας αγανακτισμένος, κατά κάποιον τρόπο θα πράξει πολεμικό διάλογο με τον κόσμο ο οποίος δεν τον ακούει φορώντας παρωπίδες της καθημερινότητας και του κατεστημένου. Αυτό θα το κάνει μέχρι να τους πείσει με τα λεγόμενα του, όσο μπορεί και προφανώς όσο ζει, γιατί η κατάσταση είναι δραματική. Συνεχίζοντας λέει "I ll have to fight to be free", δηλαδή ότι πρέπει να παλέψει για να ελευθερωθεί διότι αισθάνεται φυλακισμένος από το κατεστημένο και τις αναπαλαιωμένες αντιλήψεις του πολέμου.

Όπως συνειδητοποιείτε, σε μια εποχή ταχύτατης ανόδου της rock, η επαναστατική διάθεση δεν θα σταματούσε. Σε μια εποχή που η νεολαία έκανε το καθήκον της, δηλαδή να αντιδρά και να φέρνει τις δικές της αντιλήψεις στο προσκήνιο, σε έναν κόσμο όπου ακόμη και τότε υπήρχε έξαρση στα απολυταρχικά καθεστώτα, δεν θα μπορούσαν να μη συμμετέχουν οι Foreigner, που όμως δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με πολιτική. Παρόλα αυτά, συμμετείχαν με τον τρόπο τους στο κίνημα, έδειξαν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και βοήθησαν στην συνέχιση της rock σκηνής.

Song Review: My God-Jethro Tull

Κοιτάζοντας προσεκτικά τη δισκογραφία των Jethro Tull, ξεχωρίζουμε πολλά κομμάτια που αξίζουν περαιτέρω ανάλυσης. Ένα από αυτά είναι το My God.

To My God βρίσκεται στον δίσκο Aqualung, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1971. Πολλοί θα πουν ότι είναι ο πιο επιτυχημένος δίσκος τους, και όχι άδικα. Είναι, από τους δημιουργικότερους και πληρέστερους δίσκους μιας ,γενικότερα, πολύ δημιουργικής εποχής, αστείρευτου ταλέντου. Το My God είχε την ατυχία να βρίσκεται σε αυτόν τον δίσκο και να επιβιώσει στη σκιά πολλών γνωστότερων κομματιών όπως το Aqualung, το Cross Eyed Mary, το Locomotive Breath και το Wind Up. Το My God όμως δίνει πολλά μουσικά στοιχεία που τα υπόλοιπα δεν έχουν και ίσως να έπρεπε να του δώσουμε περισσότερη προσοχή.

Οι Jethro Tull δημιούργησαν ένα μελωδικό κομμάτι με πολλά μουσικά όργανα. Στη μελωδία του θα βρούμε ένα συνοθήλευμα πράων και χαρούμενων αλλά ακόμη επιθετικών και υποτονικών μουσικών θεμάτων. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται μουσική αρτιότητα, αλλά και ένα από τα αγαπημένα μου μοτίβα στην τέχνη, την απρόσμενη εναλλαγή εννοιών. Το κομμάτι ξεκινώντας ακουστικά και ήρεμα, καταλήγει σε δυναμικό και ηλεκτρονικό. Έπειτα εναλλάσσεται ξανά και ξανά αυτό το μοτίβο, έως ότου καταλήγει σε solo πολλών οργάνων.

Η θεματολογία του κομματιού έρχεται να δέσει την δημιουργία με τον καταλληλότερο τρόπο. Μέσα στους στίχους του, θα παρατηρήσουμε υπαινιγμούς και βαθυστόχαστα λόγια. Η κύρια ιδέα είναι η αντίδραση των καλλιτεχνών προς την "κληρονομούμενη" και πάγια θρησκεία. Μια θρησκεία που ενώ υπόσχεται πολλά και μεταδίδει αισθήματα ταπεινότητας, αλληλοβοήθειας, καλοσύνης και θυσίας των αγαθών για την ατομική εξυγίανση του πνεύματος, η δομή της, η ιστορία της και οι εκπρόσωποι της που πρεσβεύουν και διατηρούν τις διατάξεις της, είναι αυτοί που τις παραβαίνουν πρώτοι. Το My God, όπως λέμε "Θεέ μου" είναι ένα κομμάτι που απευθύνεται και κατακρίνει τον Θεό. Εκθέτει τον τρόπο που τον βλέπουν τα μάτια των ανθρώπων και των κληρικών του, ως μια επικερδής ευκαιρία γεμάτη απολαύσεις και εξουσία, εκεί που ο απλός κόσμος φλομώνεται στο ψέμα και την αδικία.

Ξεκινώντας την ανάγνωση του στίχου ή ακούγοντας προσεκτικά το κομμάτι θα καταλάβουμε αμέσως το νόημα. Αρχικά θα δούμε τον στιχουργό να αναρωτιέται ρητορικά τι πράγματι έχουμε κάνει εμείς οι άνθρωποι, δηλαδή έχουμε φτιάξει μια θρησκεία αθάνατη και πλούσια(locked Him in His golden cage). Έπειτα ακυρώνει την θρησκεία(you are the god of nothing), εξυψώνοντας την ανθρώπινη φύση λέγοντας ότι εμείς είμαστε Θεοί του εαυτού μας. Δεν τον χρειαζόμαστε λοιπόν τον Θεό ούτε κάποια δύναμη να πιστεύουμε και να παρακαλούμε να μας σώσει(έχοντας κάνει αμαρτίες), αλλά να στηριχθούμε στον εαυτό μας και με τις δυνάμεις μας και την αντικειμενική ηθική να φτιάξουμε έναν κόσμο χωρίς καθωσπρεπισμό και ψεύτικες νουθεσίες. Έπειτα θα επιτεθεί ειδικά στην Αγγλικανική Εκκλησία(είναι αποσχισμένη από την Καθολική) η οποία, όπως υπαινίσσεται, σε θέλει συνέχεια σε επαγρίπνιση κοντά της. Έπειτα συνεχίζει να εκθέτει την υποκριτική εικόνα της θρησκείας, ενώ στο τέλος, για άλλη μια φορά στοχοποιεί τους πιστούς, οι οποίοι έχοντας αμέτρητες αμαρτίες, πιστεύουν ότι με τις "εντατικές" προσευχές θα εξιλεωθούν.

Είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρον να ανακαλύπτουμε βαθύτερα ένα κομμάτι. Έτσι, μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε την ιδέα σύνθεσης και δημιουργίας του. Βέβαια θα μου πείτε, ότι έπειτα θα λείπει η έκπληξη και η περιέργεια για το άγνωστο. Όμως αυτό είναι που μετράει εν τέλει στην τέχνη, η ανακάλυψη της σύλληψης μιας ιδέας. Εκεί είναι που κρύβεται η μαγεία, η πραγματική τέχνη, ο τρόπος που ο άνθρωπος θα αντιληφθεί κάτι που τον απασχολεί και θα οραματιστεί τον τρόπο προσέγγισης του.

Στίχοι

Oh people - what have you done
Locked Him in His golden cage.
Made Him bend to your religion
Him resurrected from the grave.
He is the god of nothing
If that's all that you can see.
You are the god of everything
He's inside you and me.
So lean upon Him gently
And don't call on Him to save you
From your social graces
And the sins you used waive.
The bloody Church of England
In chains of history
Requests your earthly presence at
The vicarage for tea.
And the graven image you-know-who
With His plastic crucifix
He's got him fixed
Confuses me as to who and where and why
As to how he gets his kicks.
Confessing to the endless sin
The endless whining sounds.
You'll be praying till next Thursday to
All the gods that you can count.

Song Review: Money-Pink Floyd

Στα διαχρονικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών είναι οι Pink Floyd, το βρετανικό συγκρότημα που συγκλόνισε (και συγκλονίζει ακόμη και σήμερα) εκατομμύρια ανθρώπους. Πολλά κομμάτια τους θεωρούνται ως η επιτομή της μουσικής σύνθεσης. Το Money είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και διακριθέντα κομμάτια τους, το οποίο αξίζει ξεχωριστή ανάλυση.

Το Μoney κυκλοφόρησε το 1973 και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο Dark Side of the Moon. Ο εγκέφαλος για άλλη μια φορά είναι ο Roger Waters, όπου συνέθεσε τα μουσικά μέρη του κομματιού μαζί με τον David Gilmour. Δυνατό στοιχείο του είναι ο ρυθμός, ο οποίος είναι αρκετά σύνθετος για τα rock δεδομένα, με δημοσιεύματα να αναφέρουν ότι το κομμάτι γράφτηκε σε 7/8 ή 7/4 με το μόνο normal σημείο του να είναι το κιθαριστικό σόλο που γράφτηκε σε 4/4. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η τεχνική ένταξης πολλών ειδικών εφέ με ταμειακές μηχανές, κέρματα να πέφτουν να έχουν περίοπτη θέση στο κομμάτι. Το αποτέλεσμα είναι να παρουσίαζεται μπροστά στον ακροατή funk, blues, psychedelic rock τραγούδι, με πολλές πρωτοποριακές ιδέες σύνθεσης και στίχων. 

Το τραγούδι Money είναι μια ρεαλιστική, διπλής όψης, παρουσίαση της φυσικής και τεχνικής ύπαρξης του χρήματος, μέσα σε μια κοινωνία. Ο στιχουργός χρησιμοποιεί ένα προσωπικό παράδειγμα ενός πλούσιου ανθρώπου,  ο οποίος τα έχει όλα, εξυψώνοντας τη δύναμη του χρήματος μέσα στα πλαίσια της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών. Ο πρωταγωνιστής έχει πολλά χρήματα, μπορεί να αγοράσει τα πάντα, πλούσια αμάξια, χαβιάρι, ακόμη και μια ποδοσφαιρική ομάδα! Δεν έχει ανάγκη κανέναν και όλοι τον πλαισιώνουν γιατί είναι επιτυχημένος. Παράλληλα προβαίνει σε διαπιστώσεις όταν κάποιος έχει χρήμα. Γιατί έτσι είναι πράγματι η σύσταση και ο αυτοσκοπός του συστήματος που ζούμε, να αποκτήσει κάποιος όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, ώστε να του περισσεύουν και να τα ξοδεύει για ανούσιους σκοπούς. 

Στο δεύτερο γύρο όμως τα πράγματα αλλάζουν. Ο στιχουργός σταματά να εκθιάζει το χρήμα και αντίθετα κατηγορεί την ύπαρξη του ως υπαίτια για αμέτρητα εγκλήματα, ακόμη προειδοποιεί ότι είναι σατανικό και ότι μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει, διότι όλοι αποσκοπούν στο χρήμα και την πληρότητα εξασφαλίζοντας τα πάντα στον εαυτό τους. Γιατί ο άνθρωπος, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι ένα άπληστο ον, που από τη φύση του δεν θα αισθανθεί ποτέ ολοκληρωμένος, και αυτό ακριβώς θέλει να παρουσιάσει ο δημιουργός, εκφράζοντας έτσι την ανησυχία του ότι κανείς δε θα μοιραστεί τα πλούτη του, αντιθέτως θα κοιτάξει να αποκτήσει και των άλλων. 

Το συμπέρασμα είναι ότι το χρήμα, εν τέλει, δε βοηθάει τον άνθρωπο να οργανώσει τη ζωή του και να συναλλάσσεται τις υπηρεσίες του και τα αγαθά του με τους άλλους ακριβοδίκαια. Αντίθετα παράγει στον άνθρωπο μια συνεχόμενη ανασφάλεια για το αν αυτά που έχει του είναι αρκετά, φέρνοντας παράλληλα στην επιφάνεια τον εγωισμό, τον ατομικισμό και την απληστία του. Ο άνθρωπος πάντα θα θέλει περισσότερα και το χρήμα του δίνει τη ψευδαίσθηση ότι τα έχει ή θα τα έχει. Το ζητούμενο είναι, μπορεί ο ίδιος να καταλάβει τη πραγματική φύση του χρήματος ή έχει τόσο τυφλωθεί από την απληστία του ώστε δε μπορεί να την αναγνωρίσει;

Στίχοι

Money, get away 

Get a good job with more pay and you're okay 

Money, it's a gas

Grab that cash with both hands and make a stash

New car, caviar, four star daydream 

Think I'll buy me a football team

Money, get back

I'm all right Jack keep your hands off of my stack

Money, it's a hit 

Don't give me that do goody good bullshit

I'm in the high-fidelity first class traveling set 

And I think I need a Lear jet

Money, it's a crime 

Share it fairly but don't take a slice of my pie

Money, so they say 

Is the root of all evil today

But if you ask for a raise it's no surprise

That they're giving none away

Away, away, way

Away, away, away

Song Review: Comfortably Numb-Pink Floyd

 Καιρός να αναλύσουμε ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια όλων των εποχών, το Comfortably Numb των Pink Floyd! Ένα κομμάτι μουσικής και στιχουργικής αρτιότητας, θα μας απασχολήσει αρκετά, ψάχνοντας να βρούμε την πραγματική ερμηνεία του, μουσικά και νοηματικά. 

Το κομμάτι γράφτηκε το 1979 για τον θρυλικό δίσκο των Pink Floyd με τίτλο The Wall, έναν από τους πιο πετυχημένους δίσκους του συγκροτήματος και γενικότερα του κόσμου. Η αναγνωρισιμότητα του είναι μεγάλη, καθώς είναι στα 20 πιο γνωστά κομμάτια τους. Για την θέση του στο Wall, μπορούμε να πούμε ότι ταιριάζει άρτια με το θέμα του δίσκου δίπλα στο Another Brick In The Wall, το Young Lust κ.α.

Για τη μουσική σύνθεση του Comfortably Numb μπορούμε να πούμε ότι φαίνεται η ιδιαίτερα δημιουργική σύνθεση που συναντάται στα τραγούδια των Floyd, η οποία έχει πολλές πλευρές και πολλά μουσικά στοιχεία. Η πλευρά της δημιουργικότητας που φαίνεται είναι η progressive ατμοσφαιρική rock, με τα πλήκτρα να δημιουργούν στο background την ιδανική «διαστημική» ατμόσφαιρα ώστε να πατήσει ο αυστηρός «αδιάλλακτος» ρυθμός του μπάσου και των drums. Πρωταρχικό ρόλο θα παίξει η κιθάρα, όπου ο ρόλος του David Gilmour θα απογειώσει τη σύνθεση με σκληρό ροκ ρυθμό και hard solo. Κατά την εξέλιξη του τραγουδιού, δίνεται η εντύπωση ότι μας παρουσιάζεται ένα ήρεμο και χαλαρό σε θεματολογία κομμάτι με όμορφα λόγια, όμως η σκληρότητα της κιθάρας και η αυστηρότητα του ρυθμού υποδηλώνουν κάτι πιο βαθύ.

Εκεί κάπου θα έρθουν οι στίχοι και θα μας λύσουν κάθε απορία για τον σκοπό της δημιουργίας του τραγουδιού και τη θεματολογία του. Ένα κομμάτι με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο, που ασκεί κυρίως αυστηρή κριτική στον απλό λαό ο οποίος βρίσκεται στον βαθύ ύπνο της καθημερινότητας του.

Στιχουργική-θεματική ανάλυση:

Το Comfortably Numb έχει συγκεκριμένη δομή ανάπτυξης. Προηγούνται δύο κουπλέ και μια γέφυρα που καταλήγουν στο ρεφραίν, δομή που συμβαίνει δύο φορές. Μέσα από τα κουπλέ, ο στιχουργός αναδεικνύει την οκνηρία του απλού λαού, κάνοντας μια λιτή ψυχολογική ανάλυση παρατηρώντας τις καταθλιπτικές τάσεις του μέσου ανθρώπου, το καθημερινό άγχος, τα αφόρητα εμπόδια και βάρη που κουβαλάει στη ζωή του και τον ψυχολογικό πόνο που νιώθει. Παρ’ όλες τις ενδείξεις των παθήσεων που έχει όμως, δεν μπορεί να ονοματίσει τον λόγο που του συμβαίνει αυτό. Ειρωνεία έτσι; Γιατί αυτό που πρέπει να ξέρει πρωτίστως είναι τι του το προκαλεί. Κάπου εκεί μπαίνει η γέφυρα, όπου ο στιχουργός μπαίνει στη θέση αυτού που κάθεται απέναντι στον μέσο άνθρωπο αλλά και στον εαυτό του (και αυτός παθών φαίνεται), και ενώ αναφέρει ότι δεν υποχωρούν οι πόνοι, απλά πολλαπλασιάζονται, ενώ γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μας βοηθήσουν. Το ζητούμενο είναι όμως, πράγματι είναι αυτή η αλήθεια ή η βοήθεια είναι προσωρινή; Μήπως ο άλλος άνθρωπος βλέπει ένα μικρό ποσοστό του προβλήματος και κοιτάει το δέντρο και όχι το δάσος; Όλα αυτά έρχονται σε συνάρτηση με έναν μείζονα προβληματισμό, «ήμουν στη θέση που βρίσκομαι σήμερα όταν ήμουν μικρός»; Όλοι θυμόμαστε ότι όσο ήμασταν μικροί είχαμε ελευθερία και η ζωή μας ήταν ξένοιαστη, τα χέρια μας τα νιώθαμε «σαν δύο μπαλόνια» όπως λέει και στο κομμάτι. Τι φταίει λοιπόν που άλλαξε αυτό το συναίσθημα και τι μας προκαλεί αυτά τα προβλήματα; Το ρεφραίν έρχεται να μας λύσει τις εύλογες απορίες μας με μια ευφυέστατη φράση… “I Have become Comfortably Numb”, όπου σε ελεύθερη μετάφραση, «Έχω ναρκωθεί βολικά».

Αυτό λοιπόν δημιουργεί πλήθος σκέψεων. Μια καλή ανάλυση της φράσης αυτής είναι ότι η κατάφορη πίεση της καθημερινότητας μπορεί να μας καταβάλλει, όμως εν τέλει συμβιβαζόμαστε με αυτό, ενώ ο νους μας και η σκέψη μας γλυκαίνεται προσωρινά από υλικές απολαύσεις (π.χ. χρήματα, φαγητό, ΤV, PC), καθιστώντας μας ανίκανους να συγκεντρωθούμε και να κοιτάξουμε την πηγή των προβλημάτων στα μάτια.

Το Comfortably Numb προάγει την νοοτροπία της progressive rock σκέψης με τον καλύτερο τρόπο. Με μια πρώτη ματιά αυτό που βλέπουμε είναι ασυνήθιστη μουσική και ασυνήθιστα λόγια. Αν όμως δώσουμε την απαιτούμενη σημασία σε καθένα από τα δύο, τότε θα ανακαλύψουμε σπουδαία πράγματα, τα οποία διδάσκουν και παιδαγωγούν.

Στίχοι:
Hello,
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me
Is there anyone home?
Come on
Now
I hear you're feeling down
I can ease your pain
Get you on your feet again
Relax
I'll need some information first
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?
There is no pain you are receding
A distant ship's smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move
But I can't hear what you're saying
When I was a child I had a fever
My hands felt just like
Two balloons
Now I've got that feeling once again
I can't explain
You would not understand
This is not how I am
I... Have become comfortably numb
O.K.
Just a little pin prick
There'll be no more aaaaaaaah!
But you may feel a little sick
Can you stand up?
I do believe it's working
Good
That'll keep you going through the show
Come on
It's time to go
There is no pain you are receding
A distant ship's smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move
But I can't hear what you're saying
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown
The dream is gone
I... Have become comfortably numb

Δείτε εδώ ένα αναλυτικό άρθρο για τους Pink Floyd.

Song Review: Stairway to Heaven-Led Zeppelin

Δεν μπορεί να μην έχετε ακούσει το Stairway to Heaven! Η επική μπαλάντα των Led Zeppelin, είναι από τα πιο γνωστά ροκ κομμάτια του είδους του. Τι ερμηνείες κρύβονται όμως μέσα στο κομμάτι? Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτό και οι θεωρίες οργιάζουν. Ας το εξετάσουμε λοιπόν αναλυτικά ώστε να βρούμε τις βαθύτερες ερμηνείες του.

Tο Stairway to Heaven θεωρείται από τα πιο μυστηριώδη μουσικά αλλά και στιχουργικά κομμάτια, καθώς η πολυπλοκότητα της μουσικής του σύνθεσης αλλά και ο υπερρεαλιστικός λυρισμός των στίχων, του συνδράμουν σε ένα αποτέλεσμα που μόνο ερωτηματικά μπορεί να σου προκαλέσει. Η ...Σκάλα προς τον Παράδεισο δεν είναι τελικά τόσο εύκολη, οπότε θα χρειαστούμε όσο το δυνατόν περισσότερη προσοχή ώστε να το αναλύσουμε.

Stairway to Heaven 

Γράφτηκε από τους Led Zeppelin το 1971, για τον δίσκο Led Zeppelin IV και έγινε από τα πιο γνωστά κομμάτια τους. Η επιμέλεια ανήκει στον Jimmy Page (κιθαρίστας του συγκροτήματος) και τον Robert Plant (τραγουδιστής). Το τραγούδι έχει διάρκεια 8 λεπτά, που σημαίνει ότι ο μουσικός και στιχουργικός χρόνος αξιοποίησης είναι πολύ μεγάλος, όπως κι έγινε, με τους Led Zeppelin να δημιουργούν μια σύνθεση με πολλές αλλαγές θεμάτων, οι οποίες είχαν διαφορετικούς ρυθμούς, διαφορετικά τέμπο και στίχους.

Η μουσική σύνθεση είναι πραγματικά ονειρική! Το μουσικό αποτέλεσμα θα μας δώσει στοιχεία hard rock, folk, blues, τα οποία συνθέτουν μια δυναμική, μελωδική μπαλάντα. Αναλύοντας τα μουσικά μέρη του θα δούμε ότι αποτελείται από 4. Το πρώτο μέρος που συναντάμε είναι ένα κιθαριστικό άρπισμα, μέσα στο οποίο περιέχονται αναπτύξεις συγχορδιών με πολύ μελωδικό τόνο, χαλαρό ρυθμό και folk χαρακτήρα. Έπειτα έρχεται η μουσική γέφυρα (στην οποία ακούμε τους στίχους “It makes me wonder”), όπου θα συναντήσουμε άλλο ένα χαλαρό κιθαριστικό θέμα με περισσότερο ρυθμό. Κάπου στο 4ο λεπτό και 20 δευτερόλεπτα έρχεται το τρίτο θέμα το οποίο περιλαμβάνει ηλεκτρική κιθάρα αντί για ακουστική (όπως πριν) ενώ για πρώτη φορά θα ακουστούν κρουστά και συγκεκριμένα drums. Είναι το ίδιο θέμα με την αρχή, απλά πιο ρυθμικό και περισσότερο “γεμάτο” μουσικά. Το τελευταίο θέμα που θα συναντήσουμε είναι πιο hard rock, περιέχει το κιθαριστικό solo καθώς και τα επιθετικά και πιο hard rock φωνητικά και κάπως έτσι τελειώνει το κομμάτι.

Η στιχουργική σύνθεση (αν μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι) είναι πράγματι απίστευτη. Διότι ο έντονος λυρισμός και ο υπερρεαλιστικός τόνος της, προσδίδουν στους στίχους τέτοια μοναδικότητα, που την κάνουν να γραφτεί ανεξίτηλα στην ιστορία ως πρότυπο στιχουργικής αρτιότητας… πρότυπο της λυρικής πνευματικής αντίληψης του ανθρώπου.

Οι στίχοι, είναι τόσο μοναδικοί ώστε μπορούν να σταθούν μόνοι τους ως τέχνη, σαν ποίημα. Τα στοιχεία του υπερρεαλισμού (όπως είπαμε και πριν) και ο συνειρμικός του λόγος, είναι έκδηλα, καθώς χρησιμοποιείται, κατά μεγάλο ποσοστό, μεταφορική γλώσσα, ενώ οι συνδέσεις των νοημάτων με μεγάλη μαεστρία, που θα τραβούσαν σίγουρα λάτρεις αλλά και αναλυτές της συγκεκριμένης τέχνης (της ποίησης). Έπειτα, το νόημα των στίχων, είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο ανάλυσης του συγκεκριμένου έργου. Δεκάδες ίσως και εκατοντάδες αναλύσεις έχουν γίνει για το συγκεκριμένο τραγούδι, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας το ίντερνετ, τότε χάνουμε το μέτρημα. Έχουν ακουστεί εκδοχές κοινωνικού, πολιτικού, θρησκευτικού περιεχομένου αλλά ακόμη και η εκδοχή ότι το κομμάτι δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα, απλά αντικατοπτρίζει ορισμένες φανταστικές εικόνες. Πέρα όμως από το χάος των αμέτρητων θεωριών, μπορούμε να διακρίνουμε κάποια συγκεκριμένα σημεία που εκφράζονται συναισθήματα αλλά και προσωπικές απόψεις για τη ζωή.

"Stairway to Heaven" πίνακας εμπνευσμένος από το τραγούδι των Led Zeppelin, ανεβασμένος στο devianart.com

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο, μια Σκάλα προς τον Παράδεισο, όπου είναι αδιαμφισβήτητα η πρώτη εικόνα που θέλει να δείξει ο δημιουργός του έργου προς τον δέκτη. Είναι η κεντρική ιδέα, το βασικό θέμα και όλα αυτά που θα συμπεριληφθούν στο κομμάτι θα έχουν σχέση με την περιγραφή της συγκεκριμένης εικόνας. Τι σημαίνει όμως αυτό? Μια σκάλα προς τον παράδεισο με τα συμφραζόμενα, όπως για παράδειγμα τον πρώτο στίχο (Υπάρχει μια κυρία που είναι σίγουρη ότι οτιδήποτε λάμπει είναι χρυσός), συμβολίζει τον τρόπο που ο καθένας από μας μπορεί να φτάσει στην ευτυχία, πράγμα το οποίο είναι για άλλους εκνευριστικά υλιστικό (χρυσός), αλλά για άλλους κάτι πολύ σύνθετο. Ο στίχος «οτιδήποτε λάμπει είναι χρυσός» παραπέμπει σε κάποιους ανθρώπους οι οποίοι έχουν επιφανειακή αντιμετώπιση της ζωής και θεοποιούν του χρήμα. Το πρώτο μήνυμα που δεχόμαστε λοιπόν είναι ότι η ευτυχία είναι υποκειμενική. Έπειτα, υπάρχουν σημεία που εκφράζεται αμφιβολία και ανησυχία. Ο στίχος «Υπάρχει μια ταμπέλα στον τοίχο αλλά θελει να είναι σίγουρη» εκφάζει σίγουρα αμφιβολία, επίσης ο στίχος «ξέρεις, κάποιες φορές τα λόγια έχουν 2 σημασίες φορές όλες μας οι σκέψεις είναι παρεξηγημένες» δηλώνει την άποψη του δημιουργού ότι ο καθένας ερμηνεύει τα πράγματα όπως θέλει. Ιδιαίτερη σημασία έχει η επανάληψη των στίχων «Με κάνει να αναρωτιέμαι» καθώς εδώ φαίνεται η αμφιβολία και η ανησυχία ταυτόχρονα στα λόγια του δημιουργού, καθώς οι επιλογές των ανθρώπων για να φτάσουν στην ευτυχία είναι τόσο απρόβλεπτες και τόσο απερίσκεπτες που μπορούν να βλάψουν ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε είναι γύρω τους. Επίσης, ένα πολύ σημαντικό ρόλο, στους στίχους, καταλαμβάνει ο αυλητής, ο οποίος παίζοντας τον «Μουσικό Τόνο» στη φλογέρα του μας οδηγεί στο «νόημα». Το νόημα, κατ’ εμέ, συμβολίζει την αλήθεια, τη πραγματική πτυχή της ζωής, ίσως τη πραγματικότητα. Με το παίξιμο του τόνου, ο αυλητής εκείνη τη στιγμή είναι σαν να τραβάει την «κουρτίνα της ωραιοποίησης» από τα μάτια μας και μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Εκτός από τα σημεία που μπορούμε να διακρίνουμε, υπάρχουν σημεία όπου ο στίχος είναι αρκετά δυσνόητος και ενώ έχεις καταλήξει σε κάποια προσωπική θεωρία, όλα καταρρίπτονται. Αναφέρομαι φυσικά στο κουπλε της βασίλισσας του Μάη...

Ιδιαίτερα δημοφιλές είναι το κομμάτι και backwards! Κάποτε διαδιδόταν η φήμη, ότι το τραγούδι είχε κρυφά μηνύματα αν το άκουγες από πίσω προς τα εμπρός. Οπότε υπήρξαν πολλοί που το άκουσαν έτσι και ο καθένας έβγαλε τα δικά του συμπεράσματα. Φυσικά, όντας ροκ, το πρώτο θέμα που θα μπορούσαν φτωχά και επιπόλαια να σκεφτούν ήταν σκοτεινές λατρείες και περίεργες θρησκευτικές αντιλήψεις. Αν παρ’ όλα αυτά εξακολουθείτε να θέλετε να το ακούσετε backwards και να δείτε τις διάφορες θεωρίες, υπάρχουν πολλοί στο YouTube που έχουν ανεβάσει σχετικά βίντεο.

Το Stairway to Heaven, όπως συμπεραίνουμε, είναι ένα κομμάτι πραγματική τέχνη. Η πραγματική τέχνη είναι απροσδόκητη, επαναστατική και το κυριότερο, μοναδική. Τόσο η μουσική όσο και οι στίχοι είναι μοναδικές συνθέσεις που με τη σειρά τους συνθέτουν το ολοκληρωμένο έργο. Στιχουργικά, είναι από τα τραγούδια που περιέχουν μέσα τους μια άλλη τέχνη, την ποίηση. Το νόημα όμως, είναι ένας άλυτος γρίφος, διότι η μεταφορική του γλώσσα και η υπερρεαλιστική του τάση συνθέτουν ένα αποτέλεσμα που δύσκολα καταλαβαίνει κανείς. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο καθένας ξεχωριστά μπορεί να προσδώσει ένα διαφορετικό νόημα σε αυτή την ποιητική σύνθεση. Την ίδια στιγμή, η παραμυθένια μουσική σύνθεση, συμβάλλει στην δημιουργία μιας υπερρεαλιστικής μπαλάντας.

(ακολουθούν οι στίχοι-ποίημα του κομματιού, μεταφρασμένοι ελεύθερα στα ελληνικά, ώστε να μπορεί ο καθένας να καταλάβει το μεγαλείο της στιχουργικής σύλληψης)

"Υπάρχει μια κυρία που είναι σίγουρη ότι οτιδήποτε λάμπει είναι χρυσός
 και αγοράζει μια Σκάλα προς τον παράδεισο
 Και όταν φτάνει εκεί ξέρει, εάν τα μαγαζιά είναι όλα κλειστά
 με μια λέξη μπορεί να πάρει αυτό για το οποίο ήρθε
 Και αγοράζει μια Σκάλα προς τον παράδεισο

 Υπάρχει μια ταμπέλα στον τοίχο αλλά θελει να είναι σίγουρη
 Επειδή, ξέρεις, κάποιες φορές τα λόγια έχουν 2 σημασίες
 Πάνω σε ένα δέντρο διπλα στο ποτάμι, υπάρχει ένα αηδόνι που τραγουδάει,
 Κάποιες φορές όλες μας οι σκέψεις είναι παρεξηγημένες.

 Με κάνει να αναρωτιέμαι,
 Με κάνει να αναρωτιέμαι

 Υπάρχει ένα συναίσθημα που νιώθω όταν κοιτάω τη δύση
 Και το πνεύμα μου ζητάει απεγνωσμένα να φύγει.
 Στις σκέψεις μου έχω δει δαχτυλίδια καπνού ανάμεσα στα δέντρα
 Και τις φωνές αυτών που έμειναν να κοιτάζουν.

 Με κάνει να αναρωτιέμαι,
 Με κάνει πραγματικά να αναρωτιέμαι

 Και ψυθίριζεται ότι σύντομα, αν όλοι μας καλέσουμε τον τόνο,
 Τότε αυτός που παίζει την φλογέρα θα μας οδηγήσει στο νόημα.
 Και μια καινούργια μέρα θα ξημερώσει σε αυτούς που βρίσκονται γερά στις θέσεις τους
 Και από τα δάση θα ηχούν γέλια.

 Εαν υπάρχει μια βούη(άνθιση) στους θάμνους σου, μην παραξενευτείς,
 Είναι μια απλή ενβάφτιση της βασίλισσας του Μάη.
 Ναι, είναι 2 μονοπάτια που μπορείς να πάρεις, αλλά στο τέλος
 Υπάρχει ακόμα χρόνος να αλλάξεις τον δρόμο που έχεις πάρει.
 Και με κάνει να αναρωτιέμαι

 Το κεφάλι σου βουήζει και δεν θα φύγει, σε περίπτωση που δεν το ξέρεις,
 Αυτός που παίζει τη φλογέρα σε καλεί να τον ακολουθήσεις
 Αγαπημένη μου κυρία, μπορείς να ακούσεις τον άνεμο να φυσάει, και ξέρεις
 ότι η Σκάλα βρίσκεται στον άνεμο που ψυθιρίζει;

 Και όπως ξεχυνόμαστε στον δρόμο
 Οι σκιές μας είναι ψηλότερες από την ψυχή μας.
 Εκεί περπάταει μια κυρία που όλοι την ξέρουμε
 Η οποία αναβλύζει λευκό φως και θέλει να δείξει
 Πως οτιδήποτε, ακόμη, μπορεί να μετατραπεί σε πέτρα.
 Και αν ακούσεις καθαρά
 Ο τόνος θα σου έρθει τελικά
 Όταν όλα είναι ένα και ένα είναι τα πάντα
 Να είσαι σταθερός και να μην αλλάζεις.

 Και αγοράζει μια Σκάλα προς τον παραδεισο..."

*Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω την θερμή υποστηρίκτρια, ιδιοκτήτρια του blog Homouniversalis Γεωργία από την πρώτη στιγμή, για την πολύτιμη βοήθεια της στα ερμηνευτικά των στίχων. 

Song Review: My Generation-The Who

Mέσα από αυτή τη στήλη θα αναλύσουμε σε βάθος την ιστορία της σύλληψης καθώς και την ίδια τη σύλληψη διαφόρων τραγουδιών. Μας δίνεται η ευκαιρία να ψάξουμε μέσα στους στίχους, να εξετάσουμε αν υπάρχει βαθύτερο νόημα και να παραλληλίσουμε το κομμάτι με την εποχή που γράφτηκε. Ελάτε μαζί μας και σίγουρα θα ανακαλύψουμε σπουδαία πράγματα...

Το πρώτο τραγούδι που θα αναλύσουμε σήμερα θα είναι το My Generation του συγκροτήματoς “The Who”! Είναι από τα πιο πετυχημένα κομμάτια τους και γράφτηκε για τον πρώτο δίσκο με τον ομώνυμο τίτλο. Το My Generation θα το δούμε πρώτη φορά το 1965 και θα γίνει άμεσα επιτυχία.

Το My Generation είναι ένα απ’ τα τραγούδια που χαρακτηρίζουν τη μουσική των Who. Ένα αρκετά εύθυμο και γρήγορο σε τέμπο κομμάτι το οποίο χαρακτηρίζει και την pop μουσική του ’60, δίνοντας ώθηση στους στίχους οι οποίοι χωρίς αμφιβολία θέλουν να δείξουν αντίδραση. Ο ρυθμός, το τέμπο και ο τρόπος των στίχων είναι σαν να επιτίθονται φραστικά σε κάποιον(κολλήματα σε φθόγγους και σαν background η μουσική δίνει τον ρυθμό της έντασης του λόγου).

Ανάλυση στίχου:

Το κομμάτι γράφτηκε με σκοπό να δείξει την αντίσταση της ανήσυχης νεολαίας στο κοινωνικοπολιτικό σύστημα, το χρήμα και τους «εχθρούς» των συνηθειών της νεολαίας. Το τέμπο του κομματιού έχει συγκεκριμένη δομή. Σου δίνει την εντύπωση ότι είναι μια παρέα παιδιών που έχει φραστική διαμάχη με κάποιον μεγαλύτερο τους, έχουν κάποιον σαν εκπρόσωπο να εκφράζει τη γενική άποψη ενώ από πίσω οι υπόλοιποι να υποστηρίζουν τη θέση του κύριου ομιλητή.

Από το πρώτο κουπλέ φαίνεται ότι κάποιος πολεμάει φραστικά και θεσμικά τις απόψεις της νέας γενιάς. Ο κύριος ομιλητής που υποστηρίζει με τα λόγια του τη γενιά του, αναφέρει ότι "κάποιοι" άνθρωποι(προφανώς ξέρει ποιοι είναι, μαντέψτε για ποιο λόγο δεν τους αναφέρει) εναντιώνονται στις πρωτόγνορες απόψεις της νέας γενιάς, ενώ προσπαθούν να τις σιωπήσουν. Αυτοί οι άνθρωποι, που εναντιώνονται στις απόψεις τους, αναφέρει ότι κάνουν πράγματα που είναι απαίσια και κάνουν τον κόσμο χειρότερα. Τελειώνοντας το κουπλε, ο κύριος ομιλητής σε μια στιγμή απόγνωσης, εύχεται να πεθάνει πριν γεράσει(I hope I die before I get old). Το "old" σε αυτό το τραγούδι κατά πολλούς θεωρείται ότι έχει μεταφορική έννοια και παίρνει τη θέση του “rich”, δηλαδή εύχεται να πεθάνει πριν γίνει πλούσιος. Περνώντας στο ρεφρεν, και ο κύριος ομιλητής(τραγουδιστής) και όλο το συγκρότημα τονίζουν ότι αναφέρονται στην γενιά τους, την πρώτη μαζική επαναστατική γενιά των εποχών. Αφού τελειώσει το ρεφρεν, πάμε για το δευτερο κουπλε. Η μουσική και το τεμπο παραμένουν ίδια, δίνοντας τη συνεχόμενη ροή του λόγου και της έντασης του, που θέλει να περάσει το κομμάτι στο ακροατήριο. Συνεχίζοντας τα λόγια λοιπόν, προτρέπει τους "ανθρώπους" αυτούς να παρακμάσουν, να μαραζώσουν και να μην προσπαθούν να μας κάνουν να λέμε ό,τι θέλουν.

Το MyGeneration είναι ένα από τα πολλά κομμάτια που γράφτηκαν ως αντίδραση για την εποχή του τότε. Όπως φάνηκε και στους Who, η γενιά του τότε είχε πολύ ενέργεια και πάθος, χαρακτηριζόταν από αντίδραση και αμφισβήτιση και αυτό φάνηκε στο ότι αυτά τα συγκροτήματα είχαν πολύ κόσμο να τους ακολουθεί.