Socrates-PHOS, Όταν οι Socrates συνάντησαν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου

Σήμερα θα αναλύσουμε το δίσκο Phos (Φως) των Socrates, ένας δίσκος συνεργασίας με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Λίγα λόγια για τους Socrates

Οι Socrates (Σωκράτης) ή Socrates Drank The Conium (Ο Σωκράτης ήπιε το Κώνειο), είναι ένα ελληνικό rock συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1969. Ο Γιάννης Σπάθας και ο Αντώνης Τουρκογιώργης, συμμαθητές στο 3o Γυμνάσιο Πειραιά, ανακάλυψαν ότι ταίριαζαν μουσικά και έφτιαξαν το πρώτο τους ερασιτεχνικό συγκρότημα με το όνομα Persons. Αργότερα, όντας φοιτητές και ακούγοντας καλλιτέχνες όπως ο Jimi Hendrix, αποφάσισαν ότι ήθελαν να προχωρήσουν πιο επαγγελματικά. Κάπου εκεί γνώρισαν τον Ηλία Μπουκουβάλα και δημιούργησαν το πρώτο σχήμα ως "Socrates". Ξεκίνησαν, λοιπόν, την πολυετή και επιτυχημένη καριέρα του κάνοντας κυρίως live εμφανίσεις σε rock bar και club της Αθήνας, όπως το Κύτταρο. Η περιοχή που έπαιζαν μουσική όμως, ήταν κυρίως στην πλατεία Βικτωρίας, περιοχή που έχει μείνει σαν το "σπίτι" τους. Τα Χριστούγεννα του 1970, θα παίξουν το περίφημο live του Sporting, το οποίο τους καθιέρωσε στο ελληνικό κοινό και τους έδωσε τη δυνατότητα να φύγουν για το εξωτερικό. Οι εποχές εκείνες, όπως έχουμε ξαναπεί, ήταν δυσμενείς στην Ελλάδα λόγω της πολιτικής αστάθειας και του αυταρχισμού που επικρατούσε, πράγμα το οποίο δε θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τις τέχνες. Η ελεύθερη δημιουργία και, κατ’ εξοχήν, η έντονη πολιτική κριτική που ασκούσε η rock της εποχής, δεν ευνοούταν αλλά αντιθέτως λογοκρινόταν (και μακάρι να έμενε σε αυτό). Όπως ήταν λογικό, τον επόμενο κιόλας χρόνο, οι Socrates έφυγαν από την Ελλάδα για το εξωτερικό. Πρώτος σταθμός, το Άμστερνταμ, όπου έπαιξαν σε όλα τα rock club, παίρνοντας μάλιστα και τον τίτλο "Συγκρότημα του Μήνα". Έπειτα ακολούθησε μια περιοδεία σε όλη την Ευρώπη,, παρουσιάζοντας τους 2 πρώτους τους δίσκους: Drank The Conium και Taste of Conium. Έπειτα, έγινε μια σημαντική αλλαγή στο σχήμα του συγκροτήματος, καθώς ο Μπουκουβάλας αποχωρεί και έρχεται ο Γιώργος Τρανταλίδης. Μετά από ένα πέρασμα από τις Η.Π.Α, βρέθηκαν στο Παρίσι όπου θα γνωρίσουν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο οποίος τους προτείνει συνεργασία. Μια τέτοια συνεργασία δε θα μπορούσαν φυσικά να την αρνηθούν και ο Βαγγέλης θα γίνει ο επόμενος παραγωγός τους στον δίσκο "Phos" (Φως)! Το συγκρότημα δημιούργησε 6 δίσκους και άλλους 4 με συλλογές και live εμφανίσεις. Πλέον θεωρούνται από τα μεγαλύτερα ελληνικά συγκροτήματα, καθώς η καριέρα τους τα είχε όλα, μουσική ποιότητα, πάθος, διεθνή καριέρα, επιτυχία και λαμπρές συνεργασίες.

Ο δίσκος Phos δημιουργήθηκε το 1976. Είναι ο πιο δημοφιλής και επιτυχημένος τους δίσκος, καθώς περιέχει κομμάτια που είναι τα γνωστότερα τους, κομμάτια καινούργια ή επανεκτελεσμένα. Tο κυριότερο όμως είναι ότι η επιμέλεια και η παραγωγή τους, αφέθηκε στα έμπειρα και δημιουργικά χέρια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο οποίος τους οδήγησε στο Λονδίνο, στα Orange Studios.

Μέλη του συγκροτήματος κατά την παραγωγή του:

Αντώνης Τουρκογιώργης: φωνητικά, μπάσο, δεύτερη κιθάρα
Γιάννης Σπάθας: πρώτη κιθάρα, synthesizer
Γιώργος Τρανταλίδης: drums, κρουστά
Βαγγέλης Παπαθανασίου: παραγωγή, πλήκτρα, κρουστά, εφέ

Λίστα τραγουδιών:

Πρώτο Μέρος
1. Starvation
2. Queen of The Universe
3. Every Dream Comes to an End
4. The Bride
Δεύτερο μέρος
5. Killer
6. A Day In Heaven
7. Time of Pain
8. Mountains

Ανάλυση δίσκου

Λίγες φορές έχουμε δει συγκροτήματα να περιέχουν τόσα πολλά κομμάτια-επιτυχίες τους σε ένα δίσκο! Η μουσική του δίσκου, χαρακτηρίζεται ως hard rock με blues αλλά και ελληνικά ethnic και όχι μόνο στοιχεία. Το σταθερό και μοναδικό μπάσο του Τουρκογιώργη σε συνδυασμό με την rock φωνή του, το ιδιαίτερο παίξιμο κιθάρας του Γιάννη Σπάθα που παντρεύει το rock με το ethnic και ο σταθερός ρυθμός του Τρανταλίδη, συνθέτουν ένα πολύ ποιοτικό αποτέλεσμα. Μαζί σε όλο αυτό, προσθέτουμε τη μουσική και πνευματική διάνοια του Παπαθανασίου! Όλα αυτά δε θα μπορούσαν να μην έχουν απίστευτο αποτέλεσμα…

Πρώτο μέρος

Το πρώτο μέρος του δίσκου ξεκινάει με το δυναμικό και ριζοσπαστικό Starvation! Είναι το πιο γνωστό κομμάτι τους, με τη μεγαλύτερη απήχηση. Είναι ένα κομμάτι που υπήρξε πριν το συγκεκριμένο δίσκο και μάλιστα από τον πρώτο τους. Μιλάμε για ένα hard rock τραγούδι, με δυναμικές κιθάρες, έντονο μπάσο, σταθερός και επιβλητικός ρυθμός. Αυτό όμως που προσθέτεται επιπλέον στο κομμάτι και απογειώνει το άκουσμα του είναι η ατμόσφαιρα και τα μουσικά θέματα των πλήκτρων του Βαγγέλη. Εκτός αυτού, αλλάζουν κάπως το τέμπο και τα μουσικά μέρη του. Αυτό συνέβη και από την σημαντική παρέμβαση του Παπαθανασίου, αλλά και επειδή το συγκρότημα, είχε αποκτήσει ήδη πολλές εμπειρίες, όπως και το ότι ο καθένας ξεχωριστά βελτιώθηκε και εξέλιξε τον ρόλο του. Στιχουργικά, εκφράζεται η ανησυχία για την πείνα, την εξαθλίωση και τις κακουχίες των λαών. Το μήνυμα προς τον υπόλοιπο κόσμο είναι ένα, να ενδιαφερθούν, να ανοίξουν τις ψυχές τους και να κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξει η τραγική κατάσταση.

Το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσουμε είναι το Queen Of The Universe. Ένα ακουστικό κομμάτι όπου έχει πιο ελεύθερο χαρακτήρα, ενώ χαρακτηριστικά είναι τα σημεία όπου υπάρχει μόνο μουσική. Θα μπορούσαμε να του αποδώσουμε τον όρο rock αλλά όχι μόνο. Περιέχονται επίσης πάρα πολλά στοιχεία ethnic. Μέσα σε αυτό το κομμάτι επίσης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου μεγαλουργεί! Σε κάθε σημείο του κομματιού, έχει προσθέσει πολλά εφέ αλλά και μουσικά θέματα, τα οποία δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα.

Το τρίτο κατά σειρά κομμάτι, είναι το Every Dream Comes to An End. Ένα κομμάτι που είναι instrumental και μπορείς εύκολα να αφεθείς στην απολαυστική του μουσική. Τα μουσικά στοιχεία κι εδώ δεν είναι διαφορετικά, έχουμε σίγουρα rock, αυτή τη φορά πιο progressive που παραπέμπει σε Genesis ακούσματα, ενώ περιέχονται για άλλη μια φορά τα μουσικά εφέ και η διάνοια του Βαγγέλη.

To αμέσως επόμενο κομμάτι στον δίσκο ονομάζεται The Bride. Η "νύφη" (σ.σ. στα ελληνικά) είναι ένα κομμάτι με rock αλλά και με πάρα πολλά ελληνικά ethnic στοιχεία. Η κιθάρα δίνει το ρυθμό, ενώ ο ρυθμός του μπάσου και των κρουστών είναι αρκετά ελληνικός. Εκτός από αυτά, έχουμε πολλά εφέ και όργανα που παραπέμπουν στην ελληνική παραδοσιακή μουσικής της επαρχίας. Στιχουργικά αναφέρεται σε μια πριγκήπισσα, όπου ο βασιλιάς και πατέρας της, προορίζοντας τη για νύφη και μετ’ έπειτα για βασίλισσα, ψάχνει με τα δικά του κριτήρια κάποιον άξιο γαμπρό. Η νύφη όμως καταπιέζεται, διότι έχει στην καρδιά της έναν φτωχό νεαρό από το χωριό, πράγμα το οποίο ο πατέρας της δεν θα άφηνε ποτέ να συμβεί. Οπότε ένα βράδυ, τα δύο παιδιά θα φύγουν από την περιοχή μαζί, ώστε να κρατήσουν τις δικές τους επιθυμίες ζωντανές, όμως ο βασιλιάς πλέον τους θέλει νεκρούς και επιστρατεύει όλο το στρατό του να τους βρει. Το κομμάτι λοιπόν, έχει ένα παραμυθένιο χαρακτήρα, όπου μια αγάπη εμποδίζεται όπως και στο πρότυπο τέτοιων ιστοριών, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας του Σεξπηρ. Ακόμη, ο μεσαιωνικός τόπος που περιγράφει συμβάλλει στην δημιουργία της παραμυθένιας εικόνας, ενώ οι Socrates θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "τροβαδούροι" αφού εξιστορούν τα γεγονότα με μουσική. Φυσικά η ιστορία αυτή τονίζει και την καταπίεση των ανθρώπων και στην προκειμένη περίπτωση της αγάπης και της ελευθερίας επιλογής. Ο ρόλος του βασιλιά και μονάρχη ως καταπιεστή φυσικά δεν είναι τυχαίος. 

Δεύτερο μέρος

Στο δεύτερο μέρος του δίσκου, το πρώτο κομμάτι που συναντούμε είναι η ροκιά The Killer! Ένα πολύ δυναμικό κομμάτι, με στοιχεία hard rock, αλλά και κάποια ελάχιστα ethnic στοιχεία. Ρυθμικά υπάρχουν πολλές αλλαγές και break των drums. Στιχουργικά αναφέρεται σε κάποιον δολοφόνο και το πως έτσι απλά μπορεί να διαπράξει φόνους ώστε να τον προσέξουν. Φυσικά και όλο αυτό κατακρίνεται στο κομμάτι, καθώς το σκεπτικό του είναι τελείως άδειο.

Το επόμενο κομμάτι είναι το A Day In Heaven. Είναι μια rock μπαλάντα, χαρακτηριστική της εποχής, με πολύ λυρικούς στίχους και ρομαντική ατμόσφαιρα. Και σε αυτό το κομμάτι, η συνεισφορά του Βαγγέλη φαίνεται καθώς η μουσική υπόκρουση που έχει δημιουργήσει βοηθάει στην ολοκλήρωση του σκοπού, μια απαλή και ρομαντική μπαλάντα.

Το 7ο κατά σειρά κομμάτι, είναι το Time of Pain. Έχουμε ένα ακόμη rock κομμάτι με ελληνικά ethnic μουσικά στοιχεία. Ο ρυθμός, είναι ο πλέον χαρακτηριστικός των Socrates. Στιχουργικά είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι, με λυρικούς στίχους και ωραία ατμόσφαιρα.

Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, είναι και το δεύτερο καλύτερο κομμάτι τους γενικότερα, καθώς μεγαλουργούν! Μιλάμε φυσικά για το εκπληκτικό Mountains! Ένα κομμάτι εξύμνησης και θαυμασμού της άγριας φύσης, των πελώριων βουνών και της επιβλητικής τους όψης! Το Mountains είναι ένα κομμάτι που αποτελείται από 2 μέρη. Το πρώτο μέρος είναι ένα hard rock θέμα, με πολύ ρυθμό και ένταση, στο οποίο η κιθάρα, το μπάσο και τα drums συνθέτουν ένα πολύ δυνατό κομμάτι. Τα φωνητικά είναι για άλλη μια φορά, επικής μορφής ώστε να φανεί το μεγαλείο της φύσης. Στο δεύτερο μέρος του κομματιού, έχουμε μόνο μουσική. Υπάρχει ένα μεγάλο και τεχνικό solo που είναι καθαρά ελληνικού ethnic χαρακτήρα, ενώ στο μουσικό background βρίσκεται το μεγαλείο του Βαγγέλη! Ο γνωστός συνθέτης, δημιούργησε μια ειδική μουσική υπόκρουση πλήκτρων που συνοδεύει και βοηθάει το κιθαριστικό solo να ευδοκιμήσει και να αναδειχθεί. Μαζί με τα πλήκτρα, υπάρχουν και κάποια κρουστά τα οποία βοηθάνε στο ρυθμικό μέρος.

Ο δίσκος Phos των Socrates είναι πράγματι από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτό βέβαια συνέβαλλε και ο μεγάλος Βαγγέλης Παπαθανασίου, η μουσική του οποίου αγκάλιασε την σκληρή και ριζοσπαστική τέχνη του hard rock και με μαεστρικές προσθήκες απογείωσε το μουσικό αποτέλεσμα. Η μουσική λοιπόν είναι πολύ ωραία όταν είναι αποτέλεσμα συνεργασίας. Αυτό είναι ίσως ένα τρανό παράδειγμα που αναδεικνύει την συνεργασία ως προϋπόθεση της καλύτερης ποιότητας του έργου.

Boston-To ομώνυμο άλμπουμ-θρύλος της Αμερικάνικης Rock

 Ένα αφιέρωμα που αναλύει τον πιο πετυχημένο δίσκο του συγκροτήματος Boston, που του έδωσαν και το όνομα του.

Στις αρχές της δεκαετίας του '70 συγκροτήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα συγκροτήματα της Αμερικάνικης Rock σκηνής, οι Boston. Το επιτυχημένο γκρουπ από τους Tom Scholz, Brad Delp, Fran Sheelan και Sib Hashian ένωσαν τις γνώσεις και τις δημιουργίες τους σε μια εποχή μουσικής και πνευματικής άνθισης, όπου ειδικά η rock δημιουργία είχε απογειωθεί σε πολύ υψηλά-για την συγκεκριμένη μουσική-στανταρ. Οι Boston αναγνώρισαν το είδος της εποχής, μια πολύπλοκη και πολυσυνδιασμένη rock και προσαρμόστηκαν με τα δεδομένα της. Δημιούργησαν έναν άκρως μελωδικό, πολυσύνθετο και πάνω από όλα επαναστατικό rock μουσικό κορμό και πάνω του δημιούργησαν απίστευτες συνθέσεις, οι οποίες δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν από πιο progressive κομμάτια τα οποία είχαν να υπερηφανεύονται ότι είναι το ανώτερο μουσικά είδος της εποχής εκείνης. Η πολυφωνία σε μουσικά όργανα αλλά και φωνητικά προσδίδει κάτι μαγικό στο αποτέλεσμα που παράγουν, δίνοντας έτσι μια πολύπλευρη μελωδία. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η συνεχής εναλλαγή μουσικών θεμάτων και χαρακτηριστική κιθαριστική διφωνία. Το νεανικό συγκρότημα της Μασαχουσέτης(όπως προδίδει και το όνομα του) συνεργάστηκε με πολλές δισκογραφικές όπως Epic, MCA, Artemis και Frontiers, που συνέβαλαν στην επιτυχία του, καθώς είχαν πολύ καλό και καθαρό ήχο για την εποχή. Οι Boston είναι living legends και είναι ακόμη στο προσκήνιο κάνοντας ακόμη σπουδαίες συναυλίες. Μόνο που πλέον μαζί τους δεν βρίσκεται ο σπουδαίος τραγουδιστής Brad Delp, ο οποίος σίγουρα τους καμαρώνει από κάπου από ψηλά...

Μέλη

Tom Scholz: κιθάρα, μπάσο, πιάνο, κρουστά, δεύτερα φωνητικά
Brad Delp: φωνητικά, ρυθμική κιθάρα, πιάνο, κρουστά
Fran Sheelan: μπάσο
Sib Hashian: drums, κρουστά, δεύτερα φωνητικά

To άλμπουμ Boston είναι ο πρώτος τους δίσκος και η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου του 1976 από την Epic Records. Αν και τα μέλη του συγκροτήματος ήταν απαισιόδοξοι για την επιτυχία του άλμπουμ εκείνο πουλήθηκε τον πρώτο καιρό τουλάχιστον 200.000 φορές! Έγινε 17 φορές πλατινένιο και έχει γίνει και χρυσό. Περιέχει κάποια από τα πιο γνωστά τραγούδια τους και τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Προάγει τον δημιουργικό και συνθετικό τρόπο της μουσικής τους γιατί ουσιαστικά εντάσσει τον ακροατή στο ιδιαίτερο στυλ τους.

Λίστα κομματιών:

1. More Than A Feeling
2. Peace of Mind
3. Foreplay/Long Time
4. Rock & Roll Band
5. Smokin'
6. Hitch a Ride
7. Something About You
8. Let Me Take You Home Tonight

O δίσκος ξεκινάει με το πασίγνωστο και μελωδικό More Than A Feeling. Ένα κομμάτι που βρίσκεται πάντα στις μουσικές επιλογές μας και ταιριάζει σε πολλές καθημερινές στιγμές μας. Η σύνθεση του είναι μελωδική και καθορίζεται από την κιθάρα, η οποία έχει ηγετικό ρόλο και στον ρυθμό. Ο ήχος είναι καθαρός και άλλες φορές με περισσότερα εφέ δίνοντας ποικιλία στο άκουσμα μας. Δεν μπορούμε να μην προσέξουμε ιδιαίτερα τους ρόλους της κιθάρας σε όλο το κομμάτι, συνθέτοντας πράγματι κάτι απίστευτο. Αυτό το κομμάτι, όπως προμηνύει ο τίτλος, προσδίδει κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα...

Στη συνέχεια, ακολουθεί το εξίσου πασίγνωστο Peace of Mind! Το κομμάτι ξεκινάει με ακουστικές συγχορδίες που ακολουθούν rock πορεία. Έπειτα έχουμε δυναμικό rock Αμερικάνικης συνήθειας με εφέ και μουσικά στοιχεία της εποχής. Σε αυτό το κομμάτι, πέρα από τα βασικά στοιχεία της μουσικής τους ταυτότητας, ξεχωρίζει λίγο περισσότερο η ικανότητα τους ρυθμικά.

Στο τρίτο track έχουμε ένα πιο αυθεντικό rock κομμάτι. Ονομάζεται Rock & Roll Band. Παρόλο που δεν το συνηθίζουν οι Boston, δημιούργησαν ένα κομμάτι με πιο αυστηρό ρυθμό και πιο φτωχή μελωδία. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ικανοποιεί ακόμα και το πιο απαιτητικό μουσικό αυτί βέβαια.

Στο τέταρτο κομμάτι βρίσκεται το Smokin'. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε ένα κατεξοχήν παράδειγμα Αμερικάνικης rock το οποίο είναι μάλιστα και από τα κομμάτια που την έχουν διαμορφώσει. Μια πραγματική κομματάρα που στα ατού της είναι ο ρόλος του αρμονίου και των πλήκτρων. Ακούστε με και θα συμφωνήσετε μαζί μου!

Το επόμενο κομμάτι κατέχει ξεχωριστή θέση στον δίσκο, το Foreplay/Long Time. Πέραν της διαφορετικότητας του και του εμφανούς πειραματισμού που πραγματοποίησαν οι Boston σε αυτό, ανοίγει και την δεύτερη όψη του δίσκου. Μια μίξη progressive, psychedelic και ατμοσφαιρικής rock μουσικής έρχεται να ενωθεί με την αυστηρότητα και την απλότητα του rock, δημιουργώντας ίσως το πιο πολύπλοκο και πιο σύνθετο κομμάτι του συγκροτήματος.

Στη συνέχεια συναντάμε το Hitch A Ride. Οι Boston από πάντα έδειχναν ότι είναι μάστορες της μελωδίας και της πολυφωνίας. Φανταστείτε τι έχουν φτιάξει σε μια μπαλάντα όπως Το Hitch Α Ride. Ένα πολύ όμορφο κομμάτι με περισσότερο ακουστικό μέρος, πολλά drum breaks και πλήκτρα που σε κάποια σημεία οργιάζουν!!

Έπειτα έχουμε το Something About You, το οποίο με τη σειρά του δείχνει το αυθεντικό στυλ των Boston, καθώς έτσι τους έβγαινε να δημιουργήσουν. Για μένα κατέχει ξεχωριστή θέση στις playlist μου γιατί είναι το αγαπημένο μου από τον δίσκο.

Το άλμπουμ κλείνει με το χαρούμενο και ήρεμο κομμάτι Let Me Take You Home. Και σε αυτό το κομμάτι φαίνεται η μελωδική δεινότητα του συγκροτήματος και η πολυφωνία σε όργανα και φωνητικά. Και κάπως έτσι ο δίσκος μας αποχαιρετά με μια δόση ευχάριστης και θετικής διάθεσης.

Το άλμπουμ Boston ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα άλμπουμ της εποχής και το συγκρότημα δημιούργησε ένα πολύ καλό όνομα. Τα κομμάτια αυτού του δίσκου είναι κομμάτια που πάντα θα είχαμε σε playlist τέτοιας μουσικής και θα είναι σε περίοπτη θέση. Γιατί οι Boston παρά τα εκατοντάδες διάσημα και ικανότατα συγκροτήματα του τότε, πάντα θα καταφέρνουν να ξεχωρίζουν και να προσδίδουν κάτι το ξεχωριστό...

The Police-Regatta de Blanc

Review-Ανάλυση του πιο πετυχημένου δίσκου των Police, με τίτλο Regata de Blanc.

Λονδίνο 1977. Τρεις ταλαντούχοι μουσικοί, ο Sting(Gordon Matthew Thomas Sumner), o Andy Summers και ο Steward Copeland ένωσαν τη φαντασία τους και δημιούργησαν το, πλέον καταξιωμένο, συγκρότημα The Police. Η ιστορία που ακολούθησε είναι λίγο πολύ γνωστή. Το συγκρότημα, ανακαλύπτοντας νέα μονοπάτια, δημιουργούσε ένα είδος new wave rock μουσικής της οποίας φαίνονταν εμφανείς επιρροές από punk, jazz και reggae. Επίσης, θεωρούνται ως πρωτεργάτες της "Δεύτερης Βρετανικής Εισβολής στις Ηνωμένες Πολιτείες"(Βρετανική εισβολή θεωρούσαν την επιτυχία και μετάδοση της μουσικής ενός βρετανικού συγκροτήματος, στην Αμερική, είχε προηγηθεί η πρώτη παλαιότερα).

Μέλη

Sting: φωνητικά, μπάσο
Andy Summers: κιθάρα
Steward Copeland: drums

Σημαντικό ρόλο στη διεθνή αναγνώριση του συγκροτήματος, έπαιξε ο δίσκος Regatta de Blanc, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1979, ως το δεύτερο άλμπουμ τους. Βραβεύτηκε με Grammy Award και άλλα βραβεία, αποδεικνύοντας τη καλή δουλειά που είχαν κάνει. Ηχογραφήθηκε στα Surrey Sound Studios με παραγωγό τον Nigel Gray και κυκλοφόρησε από τις A&M Records.

Λίστα κομματιών

Πρώτο Μέρος

1.Message In A Bottle
2.Reggatta De Blanc
3.It's Alright For You
4.Bring On The Night
5.Deathwish

Δεύτερο Μέρος

1.Walking On The Moon
2.On Any Other Day
3.The Bed's Too Big Without You
4.Contact
5.Does Everyone Stare
6.No Time This Time

Στη πρώτη όψη του δίσκου έχουμε 5 κομμάτια. Ο δίσκος μας καλωσορίζει με το πιο πετυχημένο κομμάτι των The Police, Message in a Bottle. Η πλέον πολύ γνωστή μελωδία, μπαίνει δυναμικά και μεταδίδει στον ακροατή ενέργεια. Σε όλο το κομμάτι, παρατηρούμε στοιχεία rock και reggae, ενώ στο ρεφραίν παρατηρούμε και punk στοιχεία. Τα μεγαλύτερα ατού του κομματιού είναι το μπάσο και η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του, στοιχεία που γενικότερα είναι τα δυνατά σημεία στους Police. Το τραγούδι περιγράφει την ιστορία ενός μοναχικού ναυαγού, ο οποίος έχει εγκλωβιστεί σε ένα νησί και απεγνωσμένα στέλνει ένα μήνυμα φυλαγμένο σε ένα μπουκάλι. Μια πολύ δυνατή αρχή, χωρίς αμφιβολία. Το δεύτερο κομμάτι που θα συναντήσουμε λέγεται Regatta de Blanc, ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Ακούγοντας παρατηρούμε πολλά reggae στοιχεία με punk πινελιές. Επίσης είναι εμφανή πολλά εφέ ατμόσφαιρας όπως το delay, τεχνικές που την ενισχύουν. Τα φωνητικά του κομματιού, είναι ρυθμικά επιφωνήματα τα οποία μοιάζουν με το τραγούδι που κάνουν οι πρωτόγονες σε γιορτές τους. Όλο το άκουσμα μας μεταφέρει μια εξωτική αύρα και μας πάει λίγο μακριά από την καθημερινότητα της πόλης και των συνηθισμένων εικόνων μας. Έπειτα, παρατηρούμε στοιχεία punk και drum breaks που εμπλουτίζουν το κομμάτι. Συνεχίζοντας την ακρόαση θα συναντήσουμε το It's Alright For You. Εδώ έχουμε να κάνουμε καθαρά με ένα punk κομμάτι το οποίο έχει περισσότερα μουσικά στοιχεία από τη γενικότερη punk σκηνή, με περισσότερα breaks του βασικού ρυθμού. Αν προσέξετε τους στίχους, είναι πολύ γρήγοροι και λιτοί, το οποίο επίσης είναι χαρακτηριστικό της punk. Το επόμενο κομμάτι, το οποίο ονομάζεται Bring on the Night. Οι Police, για άλλη μια φορά, έβαλαν όλο τους το ταλέντο δημιουργώντας ένα reggae new wave κομμάτι με καλοκαιρινή αύρα. Το Deathwish είναι το επόμενο κομμάτι που συναντάμε. Με αυτό κλείνει η πρώτη όψη του δίσκου. Οι αλλαγές των ρυθμών και των μουσικών θεμάτων είναι γνώριμο στοιχείο των Police, όμως εδώ το πραγματοποιούν πιο πετυχημένα από κάθε φορά. Η ευχή που θέλει να πραγματοποιηθεί στιχουργικά, είναι να παίζει μουσική με πολύ προθυμία, η οποία τον κάνει να αισθάνεται ελεύθερος και ανεξάρτητος σε άλλες διαστάσεις.

Περνάμε στο δεύτερο μέρος του δίσκου όπου συναντάμε το Walking on the Moon. Έχοντας και αυτό το ίδιο ύφος με τα υπόλοιπα, αναγνωρίζουμε reggae στοιχεία με ίσως ελάχιστα rock. Κανένα όμως κομμάτι δεν είναι τόσο επηρεασμένο από τη reggae όσο αυτό. Το On Any Other Day έπειτα, είναι ένα κομμάτι που μοιάζει πολύ με το Its Alright for You, καθώς είναι από τα πιο punk τραγούδια των Police. Για τους στίχους τώρα, δεν μπορώ να σας επιβεβαιώσω τίποτα. Είναι τόσο αλλόκοτοι που ο καθένας θα βγάλει τα συμπεράσματα του. Ουσιαστικά περιγράφει κάποιες σκηνές ενός οικογενειάρχη, όμως είναι περίεργος ο τρόπος που αναφέρεται σε αυτόν, καθώς μιλάει σε πρώτο αλλά και σε τρίτο πρόσωπο. Τα συμπεράσματα δικά σας. Στο επόμενο κομμάτι έχουμε ένα ακόμη reggae κομμάτι, το The Bed's Too Big Without You. Να σταθούμε λίγο στο Contact. Αυτό το κομμάτι έχει κάτι το ξεχωριστό σε σχέση με τα υπόλοιπα. Ο ρυθμός και η μελωδία του κάποιες στιγμές έχουν επιρροή από ένα είδος που ακόμα ήταν σε άνθιση τότε, όμως δεν ήταν φανερό, που κυρίως δημιούργησαν οι Black Sabbath πολύ νωρίτερα. Τέλος, έχουμε δύο rock n' roll-punk κομμάτια στο τέλος, το Does Everyone Stare και το No Time This Time.

Κάπου εδώ τελειώνουμε την ανάλυση του δίσκου Regatta de Blanc. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να ακούσεις Police. Είναι ένα ιδιαίτερο συγκρότημα που συνδυάζει μεγάλο εύρος μουσικών παιδειών. Παρόλα αυτά έκαναν επιτυχίες και οι δίσκοι τους αγοράστηκαν σε όλο τον κόσμο με μεγάλη προθυμία. Αυτό ίσως έχει να μας πει πολλά. Είναι ωραίο να αναζητούμε νέα ακούσματα γιατί μέσω αυτού εμπλουτίζουμε το μουσικό αυτί μας. Γιατί αν είμαστε πράγματι λάτρεις της μουσικής, δεν θα σταθούμε σε 2-3 είδη, αλλά θα βρούμε πολύ ωραίες δουλειές εκτός της μουσικής εμβέλειας μας.

Bad Company-Bad Company

Αναφορά στον ομώνυμο δίσκο των Bad Company, ένα από τα κλασσικότερα άλμπουμ της μουσικής rock σκηνής.

Ο δίσκος Bad Company είναι το επώνυμο ντεμπούτο του συγκροτήματος, το οποίο συνέβη στις 26 Ιουνίου του 1974. Το συγκρότημα είχε επέλθει από μια μεγάλη αλλαγή, αλλάζοντας όνομα και σύσταση. Ονομαζόταν Free και είχε συσταθεί από το 1968, αλλά διαλύθηκε ανεπίσημα το 1972. Με την αλλαγή σύστασης, ο Paul Rodgers και ο Simon Kirke επιδίωξαν να αλλάξουν σελίδα, αποσκοπώντας σε καλύτερη συνεργασία και επιτυχία. Από τη συνέχεια της ιστορίας, το πέτυχαν!

Όπως τα περισσότερα debut albums εκείνης της εποχής, έτσι και το Bad Company, είναι η δυναμική αρχή του συγκροτήματος αλλά και ο καλύτερος δίσκος τους. Περιέχει κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους όπως το Bad Company, το Can’t Get Enough Of Your Love ή το θρυλικό Rock Steady!

Track listing

1. Can’t Get Enough
2. Rock Steady
3. Ready For Love

1. Bad Company
2. The Way I Choose
3. Movin’ On
4. Seagull

Όπως σε κάθε δίσκο της εποχής, έτσι και ο Bad Company αποτελείται από δύο μέρη, οι πλευρές του δίσκου.

Πρώτο μέρος

Το πρώτο μέρος ξεκινά από το ανεπανάληπτο Can’t Get Enough. Είναι ένα αρκετά εύθυμο classic rock κομμάτι. Δυνατό σημείο του ο ρυθμός, με πολλά κοψίματα, μουσικές αλλαγές και θέματα. Ακολουθεί η «ροκιά» Rock Steady, έτσι πως μας έχουν διδάξει οι Bad Company. Κλασσικό τέμπο, με άνοιγμα στο ρεφραίν και σκληρό solo. Ένα κομμάτι που από τους στίχους καταλαβαίνεις το σκοπό του, ένας ύμνος για τη rock (Let the music flow). Στη συνέχεια, ακολουθεί μια από τις κλασσικότερες μπαλάντες στην ιστορία της μουσικής… Ready For Love! Το Ready For Love είναι το κλασσικό κομμάτι που θα ακουστεί σε βραδινές playlist, σε στιγμές ερωτικής απογοήτευσης ή του ακριβώς αντίθετου! Είναι επίκαιρο λοιπόν για κάθε ερωτική σκέψη σε όποια φάση της. Χαλαρό τέμπο, ισχυρό μπάσο, συνοδευτική κιθάρα και ένα εκπληκτικό πιάνο να έχει τον ηγετικό ρόλο φτιάχνοντας ατμόσφαιρα… Έπειτα ακολουθεί η μπαλάντα Don’t Let Me Down. Ένα κομμάτι που δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι κακό και σίγουρα θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία με άλλες συγκυρίες όμως δυστυχώς έτυχε να βρίσκεται σε ένα δίσκο με πολλές κομματάρες που το επισκιάζουν.

Δεύτερο μέρος

Κάπου εδώ, αν έχουμε pick-up πρέπει να τοποθετήσουμε το δίσκο ανάποδα, ώστε να ακούσουμε το δεύτερο μέρος του αρχίζοντας από το Bad Company. Και τι αρχή έτσι; Ένα επικό κομμάτι, από αυτά που αν είσαι μουσικός δεν τα αγγίζεις… Απλά άκουσε τα! Ξεκινά χαλαρά, ακολουθώντας το τέμπο των δύο προηγούμενων κομματιών, όμως στο ρεφραίν τα πάντα αλλάζουν. Ίσως το μεγαλύτερο hit των Bad Company! Συνεχίζουμε με το The Way I Choose, άλλη μια μπαλάντα που έμεινε απαρατήρητη επειδή και αυτή επισκιάστηκε από τα υπόλοιπα. Στη συνέχεια θα συναντήσουμε το Movin On. Είναι ένα τραγούδι που μοιάζει περισσότερο με Αμερικάνικη rock παρά με Αγγλική απ’ όπου καταγόταν το συγκρότημα. Μουσικά δε διαφέρει από το στυλ των Bad Company, classic rock κλπ, αλλά ξεχωρίζει λόγω της διαφορετικής κουλτούρας που επηρέασε το συγκρότημα από την άλλη μεριά του Ατλαντικού Ωκεανού. Ο δίσκος τελειώνει με το Seagull, ένα όμορφο ακουστικό κιθαριστικό κομμάτι. Με αρπίσματα και τη φωνή του τραγουδιστή, δημιουργείται μια γεμάτη συναισθήματα ατμόσφαιρα που αναφέρεται στην ελευθερία των πτηνών (συγκεκριμένα τον γλάρο) που ταξιδεύουν όπου και όποτε το θέλουν, χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Όπως και με αυτό το κομμάτι ή το προηγούμενο όνομα του συγκροτήματος (Free), το συγκρότημα δείχνει την φιλελεύθερη και φιλειρηνική πλευρά της ζωής τους.

Σήμερα παρουσίασα ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ. Το Bad Company είναι πάντα μια καλή αφορμή να ακούσω μουσική και να παίξω κιθάρα. Ένα μόνο παράπονο έχω, ενώ ακόμη κάνουν tour, δεν έχουν έρθει στην Ελλάδα. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να ακούσετε Bad Company, αν είστε λάτρεις της Rock, της κλασσικής rock κουλτούρας και της πλούσιας ατμόσφαιρας.

Μάθετε περισσότερα για τους Bad Company εδώ.

Bon Jovi-Slippery When Wet

Από σήμερα, ξεκινάει το αφιέρωμα σε επιλεγμένους δίσκους των Bon Jovi. Το αφιέρωμα θα ακολουθήσει χρονολογική σειρά και ξεκινάει σήμερα με τον πιο εμπορικό δίσκο τους και ίσως τον πιο ολοκληρωμένο, με τίτλο Slippery When Wet! 

Πριν ξεκινήσουμε όμως, να πούμε λίγα πράγματα για τους Bon Jovi καθώς δεν έχουμε αναφερθεί ξανά στο συγκρότημα. Η ιστορία, όπως είναι φυσικό, έχει επίκεντρο τον Jon Bon Jovi, τραγουδιστή και frontman των Bon Jovi. Αφού είχε αποφασίσει να ασχοληθεί με τη μουσική, έψαχνε τρόπο να γίνει γνωστός πράγμα καθόλου δύσκολο για την εποχή εκείνη, αφού οι δισκογραφικές έψαχναν συνέχεια καινούργια άτομα με ταλέντο αλλά και παρουσιαστικό ώστε να τους κάνουν star. Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του '80, όπου η μουσική είχε αλλάξει ρότα, κυριαρχούσε το hard rock και το punk, με χαρακτηριστικά μουσικής τον πολύ δυνατό και ισχυρό ρυθμό, οι μαγνήτες και τα μεγάφωνα στο τέρμα, κιθάρες να..."τσιρίζουν" και δινόταν επίσης μεγάλη σημασία στην σκηνική παρουσία και το παρουσιαστικό των μουσικών. Κάπου στα μέσα του 1982 ενώ είχε γνωριστεί σε ερασιτεχνικά συγκροτήματα με τον David Bryan(πλήκτρα), ο Bon Jovi θα γνωριστεί με την Power Station Studios, εταιρία που άνηκε, κατά το ήμισυ στον ξάδελφο του Jon, τον Tony Bongiovi. Εκεί άρχισε να ηχογραφεί διάφορα κομμάτια και έκανε πολλά demos, ένα απο αυτά, μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος με τίτλο "Runaway". Το συγκεκριμένο κομμάτι άρεσε πολύ στους συντελεστές του studio και αποφάσισαν να του το ηχογραφήσουν με ολόκληρο συγκρότημα! Έτσι επέλεξαν κάποιους μουσικούς, μέσα σε αυτούς και τον Hugh Mc Donald(μπασσίστα). Το κομμάτι άρχισε να παίζει στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής και είχε επιτυχία. Έτσι κρίθηκε αναγκαίο η ύπαρξη ενός σταθερού συγκροτήματος που να δημιουργεί επιτυχίες και να έχει frontman τον Bon Jovi. Ο ίδιος δεν ξέχασε τον φίλο του πλέον David Bryan για τα πλήκτρα, ο οποίος κάλεσε να έρθει στο συγκρότημα τον μπασσίστα John Such(πρώτο μπασσίστα των Bon Jovi) και τον Tico Torres, έναν έμπειρο drummer με καριέρα σε παλαιότερα συγκροτήματα. Επίσης, ο Bon Jovi είχε εντυπωσιαστεί με ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Αμερικής εκείνη την εποχή, τον Richie Sambora, έναν ταλαντούχο και τεχνίτη κιθαρίστα, ο οποίος είχε κάνει περιοδεία με τον Joe Cocker. Κάπως έτσι δημιούργησαν το πρώτο συγκρότημα των Bon Jovi και ξεκίνησαν να ηχογραφούν όλοι μαζί. Τους ένωνε το πάθος για ρυθμική και ανεβαστική μουσική, με rock διάθεση και ξεσηκωτικούς στίχους! Κάπου εκεί τα βρήκαν και ξεκίνησαν το 1984 μια πολύ πετυχημένη καριέρα!

Μέλη:

Jon Bon Jovi: φωνητικά, κιθάρα, πιάνο

Richie Sambora: κιθάρες

David Bryan: πλήκτρα, πιάνο

Tico Torres: drumms

John Such, Hugh Mc Donald: μπάσο

Ο δίσκος Slippery When Wet, είναι ο τρίτος κατά σειρά δίσκος τους και κυκλοφόρησε το 1986. Την παραγωγή ανέλαβε η Mercury Records στην Βόρεια Αμερική και η Vertigo Records παγκόσμια. Θεωρείται ο πιο πετυχημένος δίσκος των Bon Jovi καθώς περιέχει πολλά από τα πιο πετυχημένα τραγούδια των Bon Jovi καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους! You Give Love A Bad Name, Livin' On A Prayer και Wanted Dead Or Alive είναι 3 από τα πιο διάσημα τραγούδια τους και περιέχονται στο Slippery When Wet! To προηγούμενο άλμπουμ τους "7800 Fahrenheit" είχε επιτυχία όμως δεν τους έδωσε αυτό που ήθελαν, μια καθολική και παγκόσμια αναγνώριση. Οπότε αλλάξανε πλάνο, για τον δίσκο αυτόν. Έτσι προσέλαβαν τον επαγγελματία δημιουργό τραγουδιών Desmond Child για να συνεργαστούν στην γραφή τραγουδιών και στίχων. 

Λίστα κομματιών:

Πρώτη όψη
1. Let It Rock
2. You Give Love A Bad Name
3. Livin' On A Prayer
4. Social Disease
5. Wanted Dead Or Alive

Δεύτερη όψη
6. Raise Your Hands
7. Without Love
8. I'd Die For You
9. Never Say Goodbye
10. Wild In The Streets

O δίσκος διπλής όψης, ξεκινάει με το, αντιπροσωπευτικό του τίτλου του, κομμάτι Let It Rock, ένα δυνατό rock τραγούδι, με δυνατά φωνητικά και ρυθμό που αναπνέει. Το τραγούδι ξεκινάει με μια μεγάλη εισαγωγή που περιέχει ήχους κιθάρας και τα χαρακτηριστικά "μαρσαρίσματα" της εποχής εκείνης και στο background βρίσκονται πλήκτρα που δημιουργούν μια ανήσυχη ατμόσφαιρα, προειδοποιώντας τον ακροατή ότι θα ακούσει κάτι πολύ δυνατό. Έπειτα ξεκινάει το κομμάτι που δίνει αυτό που πράγματι προειδοποιούσε η εισαγωγή, ένα δυνατο rock κομμάτι. 

Το επόμενο κομμάτι είναι το πασίγνωστο You Give Love A Bad Name. Το τραγούδι αυτό αντιπροσωπεύει ολόκληρη γενιά μουσικής, μια γενιά που την χαρακτηρίζουν με πολλά ονόματα όπως glam rock, μελωδικό hard rock, hard rock των '80s και πολλά άλλα. Το τραγούδι ξεκινάει με δυνατά φωνητικά χορωδίας και μετά την παύση δίνεται το δυνατό vibe και ο ρυθμός του μελωδικού hard rock. 

Το τρίτο κομμάτι, είναι ακόμη πιο γνωστό από το δεύτερο. Livin On A Prayer, ένα κομμάτι που το ξέρουν ακόμη και αυτοί που δεν ακούνε Bon Jovi. Σε αυτό το κομμάτι πέφτουμε λίγο ρυθμικά, όμως έχουμε πειραματισμό σε ηχητικά εφέ και ρυθμούς. Αν αναλογιστούμε τα 2 προηγούμενα συμαγη hard rock κομμάτια, το εγχείρημα του να μπει το συγκεκριμένο τραγούδι μετά από αυτά είναι πολύ σωστό. 

Το επόμενο κομμάτι είναι το Social Disease. Επιστρέφουμε πάλι στο rock της εποχής πολύ δυναμικά! Ακούμε και κάποια πνευστά στο κομμάτι τα οποία προσφέρουν κάτι παραπάνω. Ενώ είναι πολύ χαρούμενο κομμάτι, η δομη του είναι κάπως μονότονη.

Το τελευταίο κομμάτι της πρώτης όψης, είναι το επίσης πασίγνωστο Wanted Dead Or Alive. Είναι το πιο ολοκληρωμένο και πολύπλοκο κομμάτι του δίσκου. Έχει πολλά μουσικά μέρη και πολλές αλλαγές. Ένα κομμάτι που χαρακτηρίζεται ως ρυθμικό μπαλαντοειδές κομμάτι. Στην αρχή έχουμε ένα κιθαριστικό εισαγωγικό "σημείωμα" made by Sambora που απογειώνει το κομμάτι. Επίσης έχουμε ξεχωριστά σημεία στο κομμάτι που ξεχωρίζουν τα κουπλέ από τα ρεφρέν. Τέλος, αναγνωρίζουμε σημεία επιρροής της μουσικής των Bon Jovi από southern rock συγκροτήματα.

Με το που ξεκινάει η δεύτερη όψη, μπαίνει το κομμάτι Raise Your Hands με τέρμα τα γκάζια! Άλλο ένα κομμάτι, όπως το Social Disease που αντικατοπτρίζει ακριβώς τη μουσική της εποχής. Δυναμικά φωνητικά, συνεχόμενος ρυθμός και χαρακτηριστική κιθάρα. 

Το επόμενο κομμάτι ονομάζεται Without Love. Μια ρυθμική και δυναμική μπαλάντα της εποχής. 

Έπειτα, έρχεται το I'd Die For You να ανεβάζει το ρυθμό πάλι. Ένα κομμάτι που ενώ δίνει ρυθμό και ένταση, το δίνει με μινόρε συγχορδίες και μελαγχολική διάθεση. Το I'd Die For You θυμίζει πολύ τον τρόπο που έγραφε το συγκρότημα στον πρώτο τους δίσκο.

Φτάσαμε στο Never Say Goodbye... Κάπου εδώ, τα φώτα πέφτουν, ο ρυθμός και η ένταση πέφτει και ακολουθεί μια πολύ μελωδική μπαλάντα και ρομαντική μπαλάντα, χαρακτηριστικά της εποχής. 

Και τέλος, για αποφώνηση του άλμπουμ, έρχεται το Wild In The Streets. Μη σας παραπλανά ο τίτλος του κομματιού. Το κομμάτι περισσότερο παιδική χαρά θυμίζει παρά αγριότητα. Ένα αρκετά χαρούμενο και γρήγορο κομμάτι, με στοιχεία της μουσικής που περιγράψαμε και δυνατά φωνητικά. 

Το Slippery When Wet ήταν ένας δίσκος που έμεινε 8 συνεχόμενες εβδομάδες στην πρώτη θέση των charts και έκανε μεγάλη αίσθηση με το που βγήκε. Επίσης είναι ο πρώτος σε πωλήσεις δίσκος των Bon Jovi! Τέλος, αν αναλογιστούμε την προχειρότητα που γραφόντουσαν κομμάτια εκείνη την εποχή σε σχέση με 5-6 χρόνια πριν, το Slippery When Wet κάπως ξεχώρισε και έδειξε σημεία ποιότητας. Επίσης, ενώ βρισκόμαστε σε μια εποχή που ισοπεδώνουμε τα '80s και αποθεώνουμε τα '90s (καινούργια μόδα;), το συγκεκριμένο άλμπουμ έχει κρατηθεί σταθερό και δεν υποβαθμίζεται.

Genesis-Trick of the Tail: Η «Γένεσις» της Rock μουσικής αναζήτησης

Σήμερα θα αναλύσουμε "όσο μπορούμε" τον δίσκο των Genesis, Trick of The Tail...

Οι Genesis ήταν ένα βρετανικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1967 και σταμάτησε κάπου στο 1998. Η μουσική τους είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί, παρ’ όλα αυτά, συγκροτήματα τύπου Genesis συνεχίζονται να αποκαλούνται με τον γενικό όρο progressive rock. Οι συνθέσεις που πέτυχαν οι Genesis μέσα στα άλμπουμ τους είναι μοναδικές, ενώ μπαίνουν άνετα στη λίστα με τα μεγαλύτερα συγκροτήματα όλων των εποχών.

Ο δίσκος Trick of the Tail είναι από τους δίσκους που αντιπροσωπεύουν την μουσική πολυπλοκότητα των Genesis. Κυκλοφόρησε το 1976. Οι Genesis είναι στη φάση που ο Peter Gabriel έχει αφήσει το συγκρότημα και έψαχναν για ένα μόνιμο τραγουδιστή, θέση που κάλυψε ο Phil Collins. To άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα Trident Studios μέσα σε ένα δίμηνο το 1975.

Λίστα κομματιών
Πρώτο μέρος
1. Dance on a Volcano
2. Entangled
3. Squonk
4. Mad Man Moon
Δεύτερο μέρος
5. Robbery, Assault & Battery
6. Ripples
7. A Trick of the Tail
8. Los Endos

 (η πολυπλοκότητα της μουσικής και στιχουργικής σύνθεσης του Trick of The Tail δεν μπορούν να αναλυθούν εύκολα, για αυτόν τον λόγο δεν υπάρχουν θεματικές αναλύσεις για τον δίσκο...όλες οι αναλύσεις είναι προσωπικές και σας συνιστώ να κάνετε το ίδιο, ώστε να κουβεντιάσουμε το εκπληκτικό μεγαλείο των Genesis)

Ανάλυση δίσκου
Η ανάλυση του δίσκου είναι πολύ δύσκολη, καθ’ ότι η μουσική των Genesis δεν μπορεί να αναλυθεί εύκολα. Θα εξετάσουμε τα κομμάτια με αλλαγές μουσικών θεμάτων, ενώ λίγα πράγματα θα ειπωθούν για τους στίχους.

Dance on a Volcano

Ξεκινάμε από την πρώτη πλευρά του δίσκου, στην οποία συναντάμε ως πρώτο κομμάτι ένα από τα 2 αγαπημένα μου μέσα στο δίσκο, το Dance on a Volcano. To τραγούδι ξεκινάει με μια πολύ μελωδική επική υποτονική εισαγωγή, με πολλά breaks των drums και ρυθμικές αλλαγές, δείχνοντας το μεγαλείο αυτού που θα επακολουθήσει μουσικά και στιχουργικά. Μετά το τελευταίο break θα μπει το βασικό τέμπο του κομματιού(δεν είναι διόλου συνηθισμένο), το οποίο θα εντάξει τον ακροατή στη μελωδικότητα του δίσκου. Μέσα σε 1 λεπτό, οι Genesis έχουν καταφέρει να σου δείξουν κάτι μεγαλειώδες και περίπλοκο, αλλα ταυτόχρονα πολύ μελωδικό και ουσιαστικό. Με το που μπαίνει το πρώτο κουπλε, έχουμε μια πανδεσία ρυθμού άρσης και όχι της βολικής θέσης, ενώ στο background ακούμε πλήκτρα και κιθάρα να τονίζουν περισσότερο το σημείο αυτό, καθώς μαζί με τους στίχους κάτι θέλει να περάσει. Έπειτα μπαίνει ξανά το μελωδικό σημείο που ήρθε μετά την εισαγωγή. Μπαίνοντας ξανά στους στίχους, συνεχίζουν να εντάσσονται όλο και περισσότερα στοιχεία στο κομμάτι, κάνοντας το ακόμη πιο πολύπλοκο. Κάπως έτσι εκτυλίσσεται, μέχρι το σημείο του τελευταίου ενάμισι λεπτού που πλέον απλά δεν καταλαβαίνεις κυριολεκτικά τι γίνεται στο κομμάτι! Στιχουργικά έχει πολλές υποκειμενικές ερμηνείες καθώς η γλώσσα του είναι βαθιά μεταφορική. Κυριολεκτικά στους στίχους, θα συναντήσουμε την εικόνα ενός θηριώδους ηφαιστείου που είναι έτοιμο να εκραγεί, τη στιγμή που πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να το ανέβουν, άλλοι φτάνουν στην κορυφή, άλλοι δεν τα καταφέρνουν, άλλοι είναι ακόμα στους πρόποδες, ενώ ψηλά γίνεται μια διαμάχη ανάμεσα σε αυτούς που έφτασαν. Ακόμη αναφέρει και ότι αυτοί που έφτασαν κάποια στιγμή αρχίζουν και χορεύουν. Εντελώς υποκειμενικά, διέκρινα την αλληγορική αναφορά των Genesis προς την κοινωνία και τις λειτουργίες της, την επιβίωση των ανθρώπων μέσα σε αυτή, καθώς και το αν φτάσεις και μπεις σε αυτή, είναι αυτό που λαϊκά λέμε «αφού μπήκες στο χωρό, θα χορέψεις». Φυσικά, παντού δίνονται υπαινιγμοί για την κοινωνία, καθώς πολλοί δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν, ενώ υπάρχουν διαμάχες και κόντρες στην κορυφή για το ποίος θα παραμείνει εκεί. 

Entagled

Το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσουμε είναι το λατρεμένο(για μένα) Entagled. Ένα εξαιρετικά μελωδικό και λυρικό κομμάτι, το οποίο σε ταξιδεύει σε άλλες διαστάσεις. Και σε αυτό το κομμάτι θα παρατηρήσουμε δυσκολία κατανόησης των μουσικών σημείων καθώς και των στίχων. Για άλλη μια φορά, οι Genesis μεγαλουργούν στιχουργικά, καθώς φαίνεται ένας άντρας να ονειρεύεται, εικόνες δίχως ήχους και ανώφελες καθημερινές ανθρώπινες ασχολίες, καθώς το νόημα της ζωής χάνεται μπροστά στον υλισμό και τον τρόπο ζωής της κοινωνίας, όπου όταν μεγαλώνουμε και ξεφεύγουμε από τη ψευδαίσθηση των παιδικών χρόνων, τότε καταλαβαίνουμε την πραγματική φύση της ζωής που, έχουμε επιλέξει ή άλλοι έχουν επιλέξει για μας, να ζούμε.

Squonk

Στο τρίτο κομμάτι του δίσκου θα συναντήσουμε ένα πιο ροκ τραγούδι, με πιο βατό ρυθμό και εμφανή τα μουσικά σημεία. Δυναμικό ροκ μπάσο, σταθερός drum ρυθμός και μπαίνουμε στο κιθαριστικό θέμα και με τη συνοδεία των πλήκτρων. Με το που εισάγεται ο στίχος βλέπουμε μια ασυνήθιστη τραγουδιστική δυναμική για τα δεδομένα των Genesis. Το κομμάτι είναι βασισμένο σε μια παραδοσιακή ιστορία που ήταν γνωστή στην Βόρεια Αμερική, την ιστορία του squonk ενός μυθικού πλάσματος που ζούσε στα δάση της Pennsylvania. To συγκεκριμένο πλάσμα, ήταν αποτρόπαιο σε εμφάνιση και κάθε φορά που έβγαινε προς τον έξω κόσμο κρυβόταν και δεν έβγαινε γιατί ντρεπόταν να εμφανιστεί. Στην ίδια ιστορία, λέγεται ότι κάθε φορά που κυνηγοί προσπαθούσαν να το πιάσουν, αυτό έκλαιγε με τόση δύναμη ώστε εν τέλει δυαλυόταν σε δάκρυα και φυσσαλίδες που σχημάτιζαν μια μικρή λίμνη. Προφανώς οι Genesis δεν έμειναν σε αυτό, καθώς παρομοιάζουν αυτό το μικρό πλασματάκι με τον καθένα από εμάς, οι οποίοι έχουμε διάφορα πράγματα να ντρεπόμαστε, δίνοντας μάλιστα περισσότερη σημασία σε αυτά παρά στο να τα ξεπεράσουμε, πράγμα το οποίο μας αφήνει πίσω και δεν μας αφήνει να ανοιχτούμε και να βρούμε πραγματικές λύσεις. Φυσικά όλα αυτά τα αποδίδει στην κοινωνία που δημιουργεί κόμπλεξ κατωτερώτητας στα μέλη της.

Mad Mad Moon

Το συναντάμε τέταρτο στον δίσκο. Είναι μια μπαλάντα, με δυναμικά σημεία ενώ προς το τέλος, με τη βοήθεια του πιάνου το κομμάτι απογειώνεται. Όλη η σύνθεση μας μεταφέρει σε έναν παραμυθένιο κόσμο, με τους στίχους να παραπέμπουν σε αφηγήση. Οι στίχοι είναι πολύ λυρικοί και μαζί με το πιάνο, που τους συνοδεύει σε κάθε βήμα, δημιουργούν μια "γαλήνια" ατμόσφαιρα ενός κόσμου πολύ πιο αθώου, αισιόδοξου, όπως υπάρχει σαν επιδίωξη σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Για τους στίχους δεν έχω να πω κάτι, απλά διαβάστε τους.

Robbery, Assault and Battery

Με το κομμάτι Robbery, Assault and Battery οι Genesis ξεκινάνε την δεύτερη όψη του δίσκου. Η μουσική θεωρείται σχετικά χαρούμενη, με ματζόρε συγχορδίες και νότες που πιάνουν θετικό συναίσθημα. Η φωνή φαίνεται ειρωνική και κωμική, πράγμα που μας φαίνεται κάπως περίεργο. Τις απορίες μας, τις λύνουν οι στίχοι, που αναφέρονται στο πολιτικό μας σύστημα και τις πτυχές του. Όταν υπάρχει κάποια επαναστατική ενέργεια και σκέψη, η αντίδραση του συστήματος είναι να έχουν σε επιφυλακή σύσσωμη την αστυνόμια και λόγω της ισχυρής αστυνόμευσης, οι δρόμοι αδειάζουν. Αυτό που θέλει ο στιχουργός να φανεί, είναι ότι όλο αυτό το κάνουν από το πουθενά, δηλαδή ακόμα και για πρόληψη, είναι τόσο φοβισμένοι και υπερβολικοί που προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες. Μέσα σε τέτοιες κοινωνίες φυσικά βρίσκονται νέοι με επαναστατική φλόγα που μπορούν να κάνουν την αλλαγή. Έπειτα περιγράφεται μια σκηνή ληστείας, που μέσω της οποίας, οι Genesis θέλουν να δηλώσουν την λεπτή γραμμή που χωρίζει την επανάσταση από το έγκλημα.

Ripples

Άλλη μια μελωδική μπαλάντα με βαθύτερο νόημα. Μουσικά, η κιθάρα και το πιάνο σχηματίζουν μαζί τέλεια μουσική αρμονία, ενώ δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου ρυθμικό όργανο. Ρυθμικά όργανα όπως μπάσο και drums θα δούμε μόνο στο ρεφραιν. Έπειτα θα ακούσουμε ένα κιθαριστικό σόλο, ενώ το υποστηρίζει πολύ καλά το πιάνο, το μπάσο και τα Drums. Το σολο είναι περισσότερο ένας άχαρος κιθαριστικός ρόλος, συνεχόμενος αλλά ασταθής, που υποδηλώνει μια αμφιβολία, μια ανησυχία, ένα χάος στην ισορροπία. Για άλλη μια φορά, ο στίχος υποστηρίζεται όπως χρειάζεται. Αν και τα λόγια αναφέρονται στην την εμφάνιση των γυναικών, οι στίχοι θέλουν να περάσουν περισσότερα μηνύματα, για τα λάθη της εφηβείας και τις επιπόλαιες πράξεις που μπορείς να προβείς αν δεν σκεφτείς σωστά.

Trick of the Tail

Περάσαμε στο κομμάτι που από αυτό, ο δίσκος πήρε το όνομα του. Η μουσική και ο ρυθμός του είναι άκρως χορευτικοί, ενώ ένα από τα μέλη του συγκροτήματος παραδέχθηκε ότι επηρεάστηκαν από το κομμάτι των Beatles με τίτλο Getting Better. Το πιάνο ελέγχει το βασικό ρυθμό του κομματιού, η κιθάρα προσθέτει τη μελωδία, ενώ η φωνή ακολουθεί το ρυθμό. Οι στίχοι έχουν επηρεαστεί από το βιβλίο του William Golding με τίτλο The Inheritors δηλαδή οι Κληρονόμοι. Το τελευταίο κεφάλαιο ονομάζεται Trick of The Tail. Οι στίχοι αναφέρονται σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, το Θηρίο, το οποίο άφησε το βασίλειό του και αποφάσισε να έρθει στον κόσμο των ανθρώπων, όμως οι άνθρωποι το έπιασαν και το έβαλαν σε ένα freak show. Αυτό για να τον αφήσουν να φύγει είπε ότι στο βασίλειό του έχει χρυσό και τον άφησαν για να τους οδηγήσει εκεί αλλά το τέρας εξαφανίστηκε.

Los Endos

Με το Los Endos, τελειώνει η δεύτερη πλευρά του δίσκου και γενικότερα ο δίσκος. Το τελειώμα των δίσκων συνήθως είναι πολύ απλό και αποχαιρετάει τον ακροατή. Η γενιά μουσικών όμως που εκτελούσαν το ’70, είχε άλλη άποψη. Μια πανδεσία μουσικών ήχων και ρυθμών, δημιουργούν μια επική μουσική σύνθεση, με την οποία οι Genesis αποφάσισαν να μας αποχαιρετίσκουν. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει πολλά μουσικά θέματα και αλλαγές, με πολλά όργανα να συνθέτουν μαζί το αποτέλεσμα. Genesis-Trick of The Tail, Los Endos, το τέλος...

Οι Genesis, ήταν ένα συγκρότημα που οι συνθέσεις του ξεπερνούσαν την μουσική αντίληψη ενός γνώστη. Η μοναδική τους μελωδική και στιχουργική σύνθεση είναι κάτι που ακόμη και τα μεγαλύτερα συγκροτήματα δεν μπόρεσαν να πράξουν. Τρανή απόδειξη είναι ο δίσκος Trick of The Tail. Η δική μου εμπειρία όταν ακούω Genesis είναι πάντα ένα μουσικό και εικονικό ταξίδι, ένα ταξίδι σε έναν φανταστικό κόσμο, που δημιούργησαν νότα προς νότα, ρυθμό προς ρυθμό.

To άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά για το decay.gr
To άρθρο μπορείτε να το βρείτε και εδώ.

Aphrodite’s Child 666 – Ο δίσκος Αποκάλυψη

Το αφιέρωμα αναφέρεται στο διπλό άλμπουμ 666 των Aphrodite’s Child, έναν μοναδικό δίσκο για τα δεδομένα των μουσικών και συγκροτημάτων με ελληνική καταγωγή. Ελάτε να ακούσετε μαζί μας μια ξεχωριστή μουσική εμπειρία.

Ο δίσκος «666» ή αλλιώς «Η Αποκάλυψη του Ιωάννη», είναι ο διπλός δίσκος του ελληνικού συγκροτήματος Aphrodite’s Child, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1972. Οι Aphrodite’s Child ήταν εξ ολοκλήρου ελληνικό συγκρότημα. Το συγκρότημα το χαρακτήριζε η προοδευτική σκέψη και το ανύσηχο επαναστατικό πνεύμα της ροκ μουσικής. Η μουσική του, είχε στοιχεία ψυχεδέλειας, rock, progressive rock και blues. Αν και το συγκρότημα αποτελούταν από Έλληνες, έκανε καρίερα στο εξωτερικό και ειδικότερα στο Παρίσι.

Μέλη

Βαγγέλης Παπαθανασίου: πιάνο, αρμόνιο, μπάσο, φλογέρα, κρουστά, δεύτερα φωνητικά
Ντέμης Ρούσσος: βασικά φωνητικά, δεύτερα φωνητικά, μπάσο, κιθάρα
Λουκάς Σιδεράς: βασικά φωνητικά, δεύτερα φωνητικά, drums
Ανάργυρος «Silver» Κουλούρης: κιθάρα, βαρύτονη κιθάρα, κρουστά

Οι Aphrodite’s Child, όπως και άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες της εποχής, μη μπορώντας να βρουν πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα για ελεύθερη μουσική δημιουργία, μετανάστευσαν στο εξωτερικό, όπου το κλίμα ήταν περισσότερο ευνοϊκό. Γι αυτό το λόγο ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ως σημαντικό στέλεχος του συγκροτήματος, έπεισε αρχικά το σύνολο να μετακομίσει στο εξωτερικό για να βρει την ελευθερία που χρειαζόταν ώστε να κάνει καριέρα. Το συγκρότημα όμως συνάντησε κι άλλα προβλήματα όμως, καθώς αρχικά ο Κουλούρης κλήθηκε για αναγκαστική στρατιωτική θητεία και δεν μπόρεσε να τους ακολουθήσει. Εκτός αυτού, το συγκρότημα στο ταξίδι του για Λονδίνο, κόλλησε στο Παρίσι, γιατί τα μέλη τους, δεν είχαν τα απαραίτητα νομικά δικαιώματα για να εργαστούν στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και εξαιτίας της επανάστασης του Μαη το 1968, στη Γαλλία. Στο Παρίσι όμως, συνεργάστηκαν με την Mercury Records και ξεκίνησαν έτσι να ηχογραφούν. Με αυτό τον τρόπο έγιναν γνωστοί και ξεκίνησαν περιοδείες ενώ ξεκίνησε και η δισκογραφική τους καριέρα κυκλοφορώντας 3 δίσκους: End of The World(1968), It’s Five O’ Clock(1969) και 666 (1972).

 Το άλμπουμ 666, ήταν μια ιδέα του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ενώ οι στίχοι γράφτηκαν από τον στιχουργό Κώστα Φέρρη. Το άλμπουμ, ήταν μια ιδέα επηρεασμένη και υιοθετημένη από τα Βιβλικά μονοπάτια της προφητείας, της Αποκάλυψης του Ιωάννη.  Η μουσική είναι συνοθήλευμα progressive, rock, psychedelic και blues, ενώ ένα μέρος της μουσικής και της φωνητικής καταλαμβάνουν ατμοσφαιρικά θρησκευτικά θέματα, όπως ψαλμοί και καμπάνες. Στο άλμπουμ συμμετάσχει και η Ειρήνη Παππά, η γνωστή ηθοποιός. Το συγκρότημα με αυτόν τον δίσκο, πούλησε 20.000.000 αντίτυπα!

Κομμάτια δίσκου:

Πρώτο Μέρος
1. The System
2. Babylon
3. Loud, Loud, Loyd
4. The Four Horsemen
5. The Lamb
6. The Seventh Seal

Δεύτερο Μέρος
7. Aegean Sea
8. Seven Bowls
9. The Wakening Beast
10. Lament
11. The Marching Beast
12. The Battle of The Locusts
13. Do It
14. Tribulation
15. The Beast
16. Ofis

Τρίτο Μέρος
17. Seven Trumpets
18. Altamont
19. The Wedding of the Lamb
20. The Capture of the Beast
21. Infinity
22. Hic and Nunc

Τέταρτο Μέρος
23. All the Seats Were Occupied
24. Break

    Ανάλυση Δίσκου

Ο διπλός δίσκος έχει κομμάτια με μουσική και στίχους αλλά και πολλά μόνο με μουσική. Επίσης, υπάρχουν το The System που είναι χωρίς μουσική που είναι το intro του δίσκου και το Infinity που το έχει αναλάβει η Ειρήνη Παππά.

Το άλμπουμ περιέχει ένα επαναστατικό Intro για τον διπλό δίσκο, το «The System». Όλο το συγκρότημα παίρνει μέρος και φωνάζουν 2 συγκεκριμένους στίχους προσπαθώντας να περάσουν το δικό τους νόημα για το πώς και που ζούμε. Είναι πολύ εύκολο να βρεις τους στίχους του αλλά και να καταλάβεις την έννοια του. Οι στίχοι έχουν επηρεαστεί από το μανιφέστο του Abbie Hoffmann “F**k The System”.


Κομμάτια αναφερόμενα στην Αποκάλυψη ή με θρησκευτικό χαρακτήρα:

Babylon
Four Horsemen
Seventh Seal
Aegian Sea
Seven Bowls
Lament
Seven Trumpets
Altamont

Aphrodite's Child-Aegian Sean

Aphrodite's Child-Babylon

To αλμπουμ περιέχει και κομμάτια πιο αλληγορικά και με κρυφά μηνύματα, με χαρακτήρα που ξεφεύγει λίγο από την ιδέα του άλμπουμ:

Loud, Loud, Loud: Είναι το τρίτο κομμάτι και «περνάει» την ανυσηχία για την κατάσταση του πολιτισμού των ανθρώπων, για το τι θα συμβεί αν σταματήσουν να υπάρχουν ξαφνικά όλα αυτά που εμείς έχουμε συνηθίσει. Πόλεις, κτήρια, αυτοκίνητα και οχήματα θα εξαφανιστούν και η ανθρωπότητα θα πανικοβληθεί και θα πελαγώσει δείχνοντας πόσο εξαρτημένη και εθισμένη είναι στην καθημερινότητα της. 

Beast: Λίγο χιούμορ και λίγο αλληγορία για το ψάξιμο του «τέρατος», γένους θηλικού.

Ofis: Κομμάτι που περιέχει γνωστά λόγια από το θέατρο σκιών Καραγκιόζη.

Hic et Nunc: Στα γαλλικά σημαίνει «Εδώ και Τώρα», έχοντας πολιτικό χαρακτήρα, που εκφράζει επιθυμία για αλλαγή συστήματος και πολιτικού σκηνικού.

Break: H αποφώνηση του άλμπουμ.

Aphrodite's Child-Loud Loud Loud

Aphrodite's Child-Hic et Nunc

   Instrumental κoμμάτια:

The Lamb
The Wakening Beast
The Marching Beast
The Battle of the Locusts
Do It
Tribulation
The Wedding of the Lamb
The Capture of the Beast

Aphrodite's Child-The Battle of the Locusts/Do It

Aphrodite's Child-The Wedding Of The Lamb

Ξεχωριστά κομμάτια:

Infinity: Το πιο περίεργο και δυσνόητο κομμάτι του δίσκου αν και οι στίχοι του είναι εύκολοι στην μετάφραση. Σ αυτό το κομμάτι θα ακούσουμε την Ειρήνη Παππά να ερμηνεύει τους στίχους «I was, I am, I am to come», χωρίς μουσική και χωρίς να τους τραγουδάει. Ξεκινάει επανελλειμένα να το λέει και καθώς περνάει η ώρα αρχίζει να το αναφέρει όλο και πιο έντονα, ενώ ακούγονται κτύποι λες και χτυπίεται από την ένταση σε διάφορα αντικείμενα και στο τέλος αρχίζει και δείχνει σημεία παράκρουσης και πανικού. Ο τρόπος που λέει αυτές τις 2 φράσεις μπλέκονται μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο που ακούγεται «I was I am I was I was I am to come». Ουσιαστικά είναι η αντιστροφή της φράσης “Who was, is, is to come” της Αποκάλυψης, αντιπροσωπεύοντας το Καλό. Άρα ουσιαστικά λέγοντας το αντίστροφο, η Ειρήνη Παππά αντιπροσωπεύει το Κακό, γυρνώντας αυτή της φράση στον προσωπικό Εγωισμό, προσπαθώντας να αναγεννηθεί ή να δώσει τη γέννηση σε άλλο Εγώ. Αυτό το κομμάτι είχε πολλές αντιδράσεις από εξωτερικούς παράγοντες, καθώς και από τους συνεργάτες του συγκροτήματος γιατί στην αγγλική γλώσσα αυτή η φράση παραφράζεται και σαν αυτοϊκανοποίηση.

All The Seats are Occupied: Το κομμάτι αυτό είναι σαν Ποτ-Πουρί. Υπάρχει μια μουσική γραμμένη για 19 λεπτά, με στοιχεία rock και psychedelic, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ψυχεδελικής rock. Πάνω από τη μουσική, προσθέτονται κατά καιρούς σημεία στίχων και μουσικής από άλλα κομμάτια που βρίσκονται πριν από αυτό, σαν ποτ-πουρί, αν θέλετε σαν σούμα του άλμπουμ.

 Aphrodite's Child-All The Seats Are Occupied

Οι Aphrodite's Child σαν συγκρότημα, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, μέσω αυτού του δίσκου, κατάφεραν να περάσουν πολλά μηνύματα, πολιτικά, θρησκευτικά και πολιτισμού. Με τον αλληγορικό τρόπο τους, κατέκριναν πολλά από τα κατεστημένα της εποχής τους, ενώ έδωσαν τις δικές τους ιδέες για την αλλαγή. Έχοντας γνώμονα την ανθρώπινη φώτιση και την ελευθερία βούλησης και σκέψης αλλά και το μουσικό τους ταλέντο, σύνθεσαν έναν δίσκο, στολίδι για τον ελληνικό πολιτισμό...  

Talking Heads Remain in Light – Ένας δίσκος μουσικής και στιχουργικής προόδου

Σήμερα θα αναλύσουμε τον επιτυχημένο δίσκο των Talking Heads, με τίτλο Remain in Light! Ένας δίσκος που αδιαμφισβήτητα θεωρείται ένας από τους πιο προοδευτικούς και πολιτικούς δίσκους όλων των εποχών!

Λίγα λόγια για τους Τalking Heads

Οι Talking Heads ήταν ένα αμερικάνικο συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1975 στην Νέα Υόρκη. Πολλοί χαρακτηρίζουν το συγκρότημα ως ένα από τα “new wave” και “avant garde” συγκροτήματα, δηλαδή συγκροτήματα που ήταν μπροστά από την εποχή τους στη μουσική σκέψη και θεωρούνταν πρωτοποριακά, πολλοί αναφέροντας τα και ως «νέο κύμα». Το πολύ ταλαντούχο σχήμα, που αποτελείτο από: David Byrne, Chris Frantz, Tina Weymouth και Jerry Harrison, ήθελε να προβάλλει μέσω της μουσικής του άγνωστες μουσικές και ιδεολογικές πτυχές, καθώς εως τότε, το είδος που θα έπαιζαν, δεν ήταν διόλου γνωστό για τη μουσική σκηνή. Δημιούργησαν λοιπόν ένα είδος ηλεκτρονικής μουσικής με πολλά εφέ, ενώ πρόσεθεσαν στοιχεία Rock, Funk. Blues, Soul και άλλα πολλά, κάνοντας τη μουσική τους εξαιρετικά πολύπλοκη. Οι σκέψεις που διατύπωναν στα τραγούδια τους, είχαν πολιτική και κοινωνική θεματολογία που αν και πολύ συχνό για την εποχή εκείνη, από το 1975 και μετά είχε αρχίσει να εκλείπει, αφού οι μουσικοί της εποχής ή θα ασχολούνταν με κάτι πιο κοντινό στους αναμασημένους στίχους της εποχής μας(έρωτας, σχέσεις) ή το ακριβώς αντίθετο, θα είχαν ξεφύγει από τις καθημερινές ανησυχίες, με σκοπό την ανακάλυψη βαθύτερων εννοιών από τις οποίες εξαρτάται ο κόσμος. Η μουσική της punk είχε τη δικιά της ξεχωριστή επανάσταση. Έπειτα από 16 χρόνια δημιουργίας, διαλύθηκαν το 1991. Έπειτα ακολούθησε ένα μοναδικό reunion το 2002.

Μέλη:
David Byrne: βασικά φωνητικά, κιθάρα
Chris Frantz: drums, δεύτερα φωνητικά
Tina Weymouth: μπάσο, δεύτερα φωνητικά
Jerry Harrison: πλήκτρα, κιθάρα και δεύτερα φωνητικά

Ο δίσκος με τίτλο Remain in Light, είναι ίσως ο πιο ολοκληρωμένος δίσκος τους. Ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε το 1980, στην εποχή που ο Brian Eno (μουσικός, παραγωγός που είναι από τους καλύτερους στην παραγωγή και επιμέλεια του μουσικού, background, ατμοσφαιρικού χώρου, μουσική γνωστή και ως ambient music) συνεργαζόταν για πολύ καιρό με το συγκρότημα. Άλλο ένα μεγάλο θετικό για το απίστευτο αποτέλεσμα που ακολούθησε.

Λίγα λόγια για το concept

Το άλμπουμ, είχε πολιτική και κοινωνική θεματολογία, οπότε όλο το concept θα έπρεπε να προβάλλει τη κεντρική ιδέα. Το εξώφυλλο του δίσκου, διαλέχθηκε προσεκτικά, περνώντας άμεσα διακριτικά πολιτικά μηνύματα. Έχει σε πορτραίτο τα μέλη του συγκροτήματος, όμως μπροστά στα πρόσωπα τους, έχει περαστεί από πάνω, μια απόχρωση του κόκκινου, κρύβοντας τα χαρακτηριστικά τους, όμως ο λαιμός και τα μαλλιά φαίνονται. Ένας ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής χαρακτήρισε το εξώφυλλο με τα παρακάτω λόγια: «Είναι αφοπλιστική εικόνα, γεγονός που υποδηλώνει τόσο διάσπαση και εξαφάνιση της ταυτότητας, το οποίο εισάγει τον ακροατή στο θέμα του άλμπουμ». Προφανώς η διαταραχή ταυτότητας για τους Talking Heads ήταν το λιγότερο που ήθελε να περάσουν. Κυρίως, όπως λέει και ο ψυχοθεραπευτής, θέλουν να περάσουν την απώλεια ταυτότητας, την αποστειρωμένη τυπικότητα και την κοινωνική αποξένωση μέσα στις μεγαλουπόλεις, προϊόν της αστικοποίησης. Έπειτα, εξετάζοντας την κοινωνία μας, δημιουργείται η εντύπωση ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις εξαφανίζονται, ενώ οι αρχές, μας βλέπουν μόνο με νούμερα και όχι πρόσωπα(ΑΦΜ, Αριθμός ταυτότητας, ΑΜ υπηρεσιών και άλλα πολλά). Όλα αυτά θίγονται μόνο από ένα εξώφυλλο!

Το άλμπουμ περιέχει 6 κομμάτια, ενώ χωρίζεται σε 2 μέρη:

Πρώτη όψη:

1. Born Under Punches(The Heat Goes On)
2. Crosseyed and Painless
3. The Great Curve
Δεύτερη όψη:
4. Once in a Lifetime
5. Houses of Motion
6. Seen and not Seen

Σε άλλες εκδόσεις θα βρούμε 8 κομμάτια, ενώ στην CD έκδοση θα βρούμε το άλμπουμ σε εκτεταμμένη έκδοση με κομμάτια που δεν τελείωσαν ποτέ. Εμείς θα εξετάσουμε την έκδοση με τα 6 κομμάτια.

Ανάλυση Δίσκου

Ο δίσκος περιέχει 6 κομμάτια, η πρώτη όψη περιέχει 3 και η δεύτερη 3.

Πρώτη όψη:

 Το άλμπουμ ξεκινάει με το κομμάτι από το οποίο εμπνεύστηκα το όνομα του blog, το "Born Under Punches"! Από το πρώτο κιόλας κομμάτι καταλαβαίνεις την ασυνήθιστη και περίεργη μουσική που διακατέχει όλο το άλμπουμ, αλλά και τους Talking Heads σαν συγκρότημα. Ο ρυθμός είναι λίγο funky, λίγο groove, με έκδηλο το στοιχείο του μπάσου, που πάνω του έχουν γραφτεί όλα τα υπόλοιπα μουσικά στοιχεία, από κιθάρα και κρουστά εως διάφορους ηλεκτρονικούς ήχους, δείχνοντας την ταυτότητα τους ως συγκρότημα. Τα λόγια είναι σε μορφή χωρωδίας. Ο ρυθμός, μέχρι να συνειδητοποιήσει ο ακροατής τι ακριβώς ακούει, φαντάζει από άλλο πλανήτη, γιατί μπορεί να είναι απλός στο μέτρημα, όμως ο τρόπος που δίνεται και συνεχίζει, είναι πολύπλοκος, ειδικά για κάποιον που παίζοντας κάποιο όργανο, προσπαθεί να αναλύσει το κομμάτι ώστε να το εκτελέσει και αυτός. Οι στίχοι, είναι μια ξεχωριστή ιστορία(που θα αναλύουμε μέσω της νέας στήλης μας στο μέλλον, που ασχολείται με τη σύλληψη της ιδέας ενός κομματιού αλλά και με τους στίχους), καθώς βλέποντας τον τίτλο του κομματιού, καταλαβαίνει κανείς τον βαθυστόχαστο συλλογισμό που έχει ο στιχουργός. Ουσιαστικά το θέμα του τραγουδιού είναι να μιλήσει για τα χέρια των κυβερνητικώνανθρώπων που κυριολεκτικά κατασπαράζουν τον απλό λαό, ο οποίος είναι αδύναμος και ανήμπορος να αντιδράσει από τα πολλά χτυπήματα που δέχεται. Συνεχίζοντας τον δίσκο, το δεύτερο κομμάτι που θα συναντήσει κανείς, είναι το "Crosseyed and Painless". Με αυτό το κομμάτι ως single, το συγκρότημα διαφήμιζε τον δίσκο Remain in Light πριν κυκλοφορήσει. To Crosseyed and Painless, είναι ένα κομμάτι λίγο πιο βατό από το προηγούμενο, όσο μπορείς βέβαια να θεωρήσεις βατή άλλη μια πανδεσία από ηλεκτρονικούς ήχους και funk-rock ρυθμό σε ένα κομμάτι. Το στοιχείο της rock είναι αυτό που ακούγεται πιο οικείο στον ακροατή, όμως αυτό το στοιχείο, δίνεται με funk ρυθμο, ενώ πάνω από τον οδηγό (πίσω από κάθε κομμάτι γράφεται ένας οδηγός, δηλαδή ένα βασικό τέμπο ρυθμού και μελωδίας για να πατήσουν πάνω τα lead όργανα και οι φωνές) θα προστεθούν για άλλη μια φορά πολλά ηλεκτρονικά εφέ και ήχοι, μαζί με την κιθάρα και πλήκτρα. Στους στίχους, περιγράφεται ένας παρανοϊκός και εκτός πραγματικότητας άνθρωπος, που νιώθει εξαιρετικά πιεσμένος από τους αστικούς ρυθμούς ζωής, αλλά και τα πράγματα που πλαισιώνουν έναν άνθρωπο μέσα σε αυτό το αστικό περιβάλλον. Στο 3ο και τελευταίο κομμάτι της πρώτης όψης του δίσκου, θα συναντήσουμε το κομμάτι "The Great Curve". Έχοντας εκπλαγεί από τους Talking Heads και τον τρόπο που γράφουν κομμάτια αν τους ακούς για πρώτη φορά, έρχεται το Great Curve, ως μια ακόμα πολύπλοκη και ασυνήθιστη σύνθεση, για να σε απογειώσει μουσικά. Άλλο ένα ηλεκτρονικό-funk κομμάτι, με ροκ στοιχεία μετ’ έπειτα, που θα σε εντάξει δυναμικά στον ρυθμό που διακατέχει τους Talking Heads. Πολλά κρουστά, ανήσυχη κιθάρα η οποία παίζεται σε funk ρυθμό, τα κλασσικά ηλεκτρονικά ηχητικά εφέ και η χωρωδία(γιατί πρόκειται για κουαρτέτο φωνών) να τραγουδάει με τρόπο που θυμίζει τις γιορτές και τις τελετές που πραγματοποιούν αφρικανικές φυλές. Αυτό κυριολεκτικά απογειώνει το κομμάτι. Στιχουργικά, περιγράφεται η εποχή εκείνη. Η εποχή μουσικής και πνευματικής επανάστασης δεν είχε τελειώσει ακόμη(μετά το ’80 τελείωσε), όμως ακόμη και σε αυτή την πνευματική επανάσταση, όπως διαμαρτύρεται ο στιχουργός, αν και υπήρχαν φωτισμένα μυαλά που προσπαθούσαν να κατανοήσουν τη ρίζα του προβλήματος, εν τέλει ή ξέφευγαν του αρχικού τους σκοπού, ή "έπιαναν" για λίγο το νόημα αλλά το έχαναν στην πορεία για διάφορους λόγους.

Born Under Punches 

Crosseyed and Painless

The Great Curve 

Δεύτερη όψη:

Με το ξεκίνημα της δεύτερης όψης του άλμπουμ, θα συναντήσουμε το "Once In a Lifetime". Το κομμάτι έχει groove μπάσο και rock ρυθμό, ενώ με το που ξεκινάει, θα συναντήσουμε ένα ονειρικό μουσικό θέμα στα πλήκτρα που σε "στέλνει" σε μια παράλληλη διάσταση. Με το που ξεκινούν τα λόγια, ακούγεται λες και κάποιος βγάζει λόγο. Δεν υπάρχει ρυθμός ούτε μελωδία στα φωνητικά, παρά μόνο λόγια που φέρνουν σε ομιλία. Αυτό υποδεικνύει το ότι ο στιχουργός θέλει να προσέξουν οι ακροατές αυτά τα λόγια, περνώντας τους σημαντικά μηνύματα. Με το που μπαίνει το ρεφρεν, επιτέλους ακούμε μελωδία στα φωνητικά. Έτσι επαναλαμβάνεται το κομμάτι μέχρι το τέλος. Όπως είπαμε πριν οι στίχοι περίπου σε όλο το κομμάτι εκτός του ρεφρεν, είναι σε μορφή ομιλίας. Ο ομιλητής, βγάζει έναν λόγο προς το κοινό, προς όλους τους ανθρώπους που ζουν στον κόσμο, λέγοντας ότι στον κόσμο που ζούμε, ενώ πιστεύουμε πως ξέρουμε πολλά, πολλές φορές θα συναντήσουμε απορίες που ενώ πιστεύουμε ότι τις έχουμε λύσει, επανέρχονται στο προσκήνιο και μας αφήνουν με μεγάλη απορία και απορρίπτουν μάλιστα την προηγούμενη λύση που είχαμε βρει. Ουσιαστικά αναφέρεται στα υπαρξιακά προβλήματα που κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει, όταν σκεφτεί ότι κάτι του διαφεύγει. Πέρα από αυτή την ανάλυση, υπάρχει και η σκέψη ότι το κομμάτι αναφέρεται στην κρίση μέσης ηλικίας, στην απογοήτευση του υποκειμένου από τα πράγματα που κάνει καθημερινώς, αλλά κυρίως την απογοήτευση που νιώθει ο άνθρωπος μέσης ηλικίας, για τα ανεκπλήρωτα όνειρα που ενώ τα είχε μικρός, πλέον βλέπει να μην έχουν πραγματοποιηθεί, αλλά και τις νεανικές σκέψεις και ιδεολογίες, που τις θυσίασε μεγαλώνοντας, για να μπορέσει να επιβιώσει στο σύστημα που ζούμε. Στο κομμάτι "Houses of Motion", θα δούμε πάλι, funk ρυθμό, όμως το κομμάτι θα μείνει στον funk τρόπο μελωδίας, μετα κλασσικά ηλεκτρονικά εφέ, που σε κάθε κομμάτι είναι διαφορετικά. Για άλλη μια φορά οι στίχοι του κομματιού, είναι κοινωνικοπολιτικοί, δείχνοντας ωμά την κατάσταση της κοινωνίας μας, στα αδιέξοδα και στα προβλήματα που βρίσκεται ο μέσος πολίτης και ότι είναι δύσκολο να βγει από εκεί. Το τελευταίο κομμάτι που θα βρούμε στον δίσκο, είναι το "Seen and not Seen". Ένα λίγο πιο progressive τραγούδι, με περισσότερο υποτονικό χαρακτήρα από τα υπόλοιπα. Όπως και στα υπόλοιπα, το μπάσο, είναι αυτό που κατέχει σημαντικό ρόλο στο τραγούδι, καθορίζοντας τον τρόπο που θα εξελιχθεί η μελωδία. Σημαντικό ρόλο παίζουν και τα πλήκτρα τα οποία με τον τρόπο τους, μας περνάνε στο υποτονικό συναίσθημα και δίνουν το vibe του progressive ήχου. Τα ηλεκτρονικά εφέ, που όπως καταλάβατε είναι σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος, δεν θα μπορούσαν να λείπουν, όμως αυτή τη φορά, είναι διαλεγμένα με υποτονικούς ήχους. Πολλές φορές διαλέγονται, βάζοντας το μουσικό εφέ του delay, το οποίο παρατείνει τη διάρκειά τους, ώστε να δίνει το στοιχειώδες ατμοσφαιρικό χαρακτηριστικό του "χασίματος". Οι στίχοι του κομματιού, είναι πολύ δυνατοί, όπως σε όλο το άλμπουμ. Αυτή τη φορά, ο στιχουργός θέλει να παρουσιάσει έναν τυχαίο άνθρωπο, ο οποίος κάθεται αποχαυνομένος στην τηλεόραση και βλέπει οτιδήποτε του περνάνε και οτιδήποτε του δίνουν να μασήσει ή να αναμασήσει. Υπαινυγμοί δίνονται επίσης, για τις επιλογές προτύπων, τις αποθεώσεις ανθρώπων που δεν το αξίζουν αλλά και το ψεύτικο προφιλ που αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν προς τα έξω. Άλλο ένα κομμάτι που καυτηριάζει την καθημερινότητα και τα "άδεια" μυαλά των ανθρώπων που ασχολούνται με τόσο πεζά και άχρηστα πράγματα.

Once In A Lifetime

Houses In Motion

Seen And Not Seen

Οι Talking Heads, ήταν ένα συγκρότημα με πολύ καλό promotion και ήταν πολύ καλοί στη δημιουργία concept, όπως το concept του Remain in Light. Ο δίσκος αυτός, έδωσε μια άλλη διάσταση στην κοινωνικοπολιτική τέχνη, παρ’όλο που ήταν από τους τελευταίους δίσκους που βγήκαν με τέτοια θεματολογία. Παρ’ όλα αυτά βλέπετε πόσο επίκαιρος είναι ακόμα και τώρα. Επίσης, όχι μόνο ήταν επιτυχημένος, αλλά κάθε κομμάτι του, είχε να δώσει κάτι στο κοινό και σε μουσικό αλλά και σε στιχουργικό επίπεδο. Προσωπικά, ως φανατικός ακροατής της μουσικής, το Remain in Light, είναι από τους λίγους δίσκους που μου έδωσαν ολοκληρωμένη εμπειρία και με έκανε να προσέξω κάθε σημείο του με την ίδια προσοχή.