-Είσαι Ερασιτέχνης...-ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Φυσικά και χαίρομαι που είμαι ερασιτέχνης! Τιμή μου και καμάρι μου. Για την ακρίβεια δε δέχομαι να είμαι κάτι άλλο. Ας ήμουν μόνο αυτή η λέξη, δίχως παρανοήσεις, κακόβουλα σχόλια και μακάρι να μη παρέκκλινα ποτέ της φυσικής της έννοιας. Με αφήνει η ζωή; Η κοινή γνώμη τι λέει; Η αγορά εργασίας; Ε λοιπόν, τις έχω γραμμένες...

Γιατί αγαπώ την τέχνη αγαπητοί αναγνώστες, την ἔραμαι για την ακρίβεια! (ερασι- (< ἔραμαι) + τεχνης ). Μα γιατί εκπλήσσεστε; Μήπως μπερδευτήκατε και σύμφωνα με το ρεύμα της νεοελληνικής γλώσσας και των παρερμηνειών της, χρησιμοποιείτε λάθος την έννοια της; Μα όποιος αγαπά την τέχνη είναι ερασιτέχνης. Από μικρός γοητεύομαι με πολλές τέχνες,  περισσότερο με τη μουσική αλλά και την ζωγραφική, την γλυπτική και ό,τι τις περιβάλλει, την τέχνη του λόγου, κινηματογράφο, φωτογραφία! Ενδιαφέρομαι να παρακολουθώ τεχνικές κατασκευής αντικειμένων και την μαγειρική. Εξάλλου τα πάντα χρειάζονται τέχνη και ερασιτεχνισμό (αγάπη για την τέχνη αυτή), ώστε να γίνουν σωστά. Οι εργατικές τέχνες των κατασκευών, οι επισκευές τους, η ίδια η αρχιτεκτονική. Τέχνη υπάρχει παντού, σε ό,τι είναι άρτια επιμελημένο και κατασκευασμένο. Μου αρέσει επίσης η τέχνη της εξάσκησης και της προσέγγισης των αθλημάτων. Πρεσβεύουν χρήσιμες αξίες: το ευ αγωνίζεσθαι, τη συνεργασία, την αλληλοβοήθεια, την εκτίμηση του αντιπάλου. Την ειρήνη, την χαρά, την ελπίδα. 

Η τέχνη δεν έχει τιμή. Αυτό που έφτιαξα είναι ανεκτίμητο, γιατί ήταν κάποια στιγμιαία έμπνευση, μια ανάμνηση που τη θυμάμαι έτσι. Δε θέλω να την πουλάω ούτε να την αγοράζω. Δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα την μοιράσω ή δεν θα την χαρίσω. Μα εκεί ακριβώς είναι το ανεκτίμητο. Η δυνατότητα της έκφρασης και η αξία της προσφοράς της. Δεν θέλω να πληρώνομαι για να ασκούμαι και να αθλούμαι. Για πρωταθλητισμό; Μα τι εννοείτε πρωταθλητής; Συγχαρητήρια σε αυτόν που κερδίζει, όμως αύριο θα είναι άλλος. Μπράβο σε όσους αγωνίστηκαν.

Ο ανθρώπινος κόσμος χρειάζεται απαραίτητα την τέχνη. Βλέπετε την μιμήθηκε από την ίδια τη φύση... την πραγματική ΤΕΧΝΗ. Χωρίς αυτή τα πάντα είναι άοσμα, γίνονται καταναγκαστικά. Για παράδειγμα δεν ενδιαφέρομαι να σχεδιάζω και να κατασκευάζω σπίτια. Κανείς δεν πρέπει να μου το επιβάλλει, γιατί δεν θα ανταποκριθώ στον αυτοσκοπό της τέχνης της κατασκευής, διότι δε θα μου αρέσει, δηλαδή δεν θα είμαι σε αυτή την περίπτωση ερασιτέχνης για όσους δεν το αντιλαμβάνονται. Και σίγουρα αυτό που θα πράξω δεν θα είναι τέχνη αλλά θα είναι κάτι βιαστικό και θα το τελειοποιήσω με περίσσιο και "επίπονο" εξαναγκασμό. Δεν θέλω να πραγματοποιώ κάτι αναγκαστικά. Γιατί αν δεν το χαίρομαι, δεν το αγαπώ. Δεν θα είμαι πια ερασιτέχνης. 

Αν δεν είμαι ερασιτέχνης είμαι απλώς ένας επαγγελματίας. Θα πληρώνομαι και θα πράττω. Θα δουλεύω σκληρά, όμως στο τέλος θα πληρώνομαι και αυτό έχει σημασία. Γιατί λατρεύω τα χρήματα... έτσι έμαθα να ζω. Δηλαδή να αποκτώ κάτι σκληρά, για να το παρέχω στον εαυτό μου, στην οικογένεια μου. Και έπειτα να αγοράζω την τέχνη κάποιου άλλου, τις υπηρεσίες του, να τραφώ με τέχνη άλλου, να στολίσω τους τοίχους μου με τέχνες άλλων, να αγοράσω μηχανές αναπαραγωγής τεχνών των άλλων, θέλω να γεμίσω το σπίτι μου με όση περισσότερη τέχνη!...άλλων. Είμαι βιομηχανικός άνθρωπος εγώ. Έμαθα να δουλεύω για να αγοράζω. Να ασκώ τέχνη μόνο αν μου αποφέρει κέρδη. Γενικότερα να πράττω μόνο όταν κερδίζω. Εμ για τι με περάσατε, για ερασιτέχνη; 

Περί Παιδείας των Θρησκευμάτων.

Στη βασική διδασκαλία της ελληνικής παιδείας, που ξεκινά από το Δημοτικό και ολοκληρώνεται στο λύκειο, περιλαμβάνονται όλες οι βασικές γνώσεις που θα πρέπει να έχει ο μαθητής που μετ' έπειτα θα εισαχθεί σε ένα τριτοβάθμιο ίδρυμα να συνεχίσει και να εξειδικευτεί λαμβάνοντας επιστημονικές γνώσεις που θα τον ωθήσουν σε μια εργασία. 

Ας μεταφερθούμε στη μαθητική μας περίοδο να αποδομήσουμε τα μαθήματα και τις γνώσεις που λάβαμε: τα απολύτως απαραίτητα Μαθηματικά, η εξάσκηση του γραπτού λόγου και της Ελληνικής Γλώσσας, η κατανόηση των Φυσικών νόμων που στηρίζεται το σύμπαν και σε μεταγενέστερο στάδιο της Χημείας μαθαίνοντας την ύλη και από τι αποτελείται, η κατανόηση της Βιολογίας και φυσιολογίας του κόσμου μας αναγνωρίζοντας τα είδη και τα "ιδιαίτερα" της Φύσης, Γεωγραφία και μελέτη του περιβάλλοντος γνωρίζοντας καλύτερα τον κόσμο μας, μια πρώτη ξένη γλώσσα τα Αγγλικά και μεταγενέστερα ή Γαλλικά ή Γερμανικά και η Γυμναστική του σώματος που συμπληρώνει το υγιές πνεύμα. Παρατηρώντας τη βασική γνώση όπως από τους εγκύκλιους της Παιδείας του ελληνικού κράτους έχει  θεσπιστεί, παρατηρούμε ότι είναι υπερπλήρης και επαρκής, συζητώντας πάντα σε ένα ουτοπικό πλαίσιο έχοντας σίγουρη την σωστή παράδοση του μαθήματος, τα κατάλληλα βιβλία και το δομημένο σύστημα παιδείας.  Η βασική γνώση που λαμβάνουμε σε αυτά τα 12 πρώτα χρόνια παιδείας, συμπληρώνεται από ένα λιγότερο δημοφιλές μάθημα τα Θρησκευτικά. Το συγκεκριμένο μάθημα ξεκινά αν δεν απατώμαι από τις πρώτες κιόλας τάξεις δημοτικού όπου γνωρίζουμε πιο εντατικά τη Χριστιανική Θρησκεία και κάποια στιγμή στο μακρύ μέλλον της Β' Λυκείου μαθαίνουμε κάποιες άλλες εξίσου μεγάλες θρησκείες όπως ο Ισλαμισμός, ο Ιουδαϊσμός ή ο Βουδισμός. 

Ειδικά τα τελευταία χρόνια (και μου κάνει τεράστια εντύπωση που τόσα χρόνια δεν είχε ειπωθεί κάτι) έχει αμφισβητηθεί έντονα από πολλούς η διδασκαλία των Θρησκευτικών. Ακόμη, αυτές τις μέρες έγινε ένα πανελλαδικό ζήτημα, καθώς η αναπληρώτρια Υπ. Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου εκ νέου αναφέρθηκε στο λεπτό αυτό θέμα. Πράγμα το οποίο προκάλεσε αντιδράσεις στην ακόμη "σιδηροδέσμια" από το "εθνικό της θρήσκευμα", Ελλάδα. 

Να μια εμπειρία μαθητή που βρισκόταν στα σχολεία τη προηγούμενη δεκαετία: Το μάθημα των θρησκευτικών στο Δημοτικό από το 1/3 των μαθητών αντιμετωπιζόταν ως "ώρα του παιδιού" ή με αδιαφορία. Έμαθα καλά τις προσευχές και άκουσα την ήδη χιλιοειπωμένη και γνωστή από το σπίτι μου ή τα μέσα και τα βιβλία ιστορία της χριστιανικής πίστης. Το ποσοστό της αδιαφορίας μεγάλωνε όλο και περισσότερο φτάνοντας ως τα μέσα γυμνασίου που μάθαμε το "Πιστεύω" με το ζόρι καθώς τα θρησκευτικά είχαν μόνο αυτό να δείξουν ως "Ύλη Εξετάσεων" και να θυμίσω ότι ακόμη όλα τα μαθήματα μετρούσαν στο μέσο όρο. Στο Λύκειο πια, ήταν το μάθημα που θα κάτσεις κάτω( κοπάνα ).

Διερωτώμαι, όπως πολλοί, τη χρησιμότητα του συγκεκριμένου μαθήματος στην εκπαιδευτική διαδικασία, τουλάχιστον ως έχει. Κανείς μαθητής δε του δίνει σημασία, ή τουλάχιστον όσο πιο πολύ προχωρά τη μαθητική του ζωή, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτό. Ευθύνη δεν έχει ούτε ο μαθητής ούτε ο καθηγητής αλλά το ίδιο το μάθημα. Η άποψη που επικρατεί: Σε μια κοινωνία που όλο εξελίσσεται και εκσυγχρονίζεται φαίνεται ανούσιο το μέλος της να μελετά μυθολογία. Δεν συμμερίζομαι καθόλου αυτή την άποψη. Καταρχάς η κοινωνία εξελίσσεται όμως δε μπορούμε να διαγράφουμε έτσι απλά τα παρελθόντα ως ιστορικά γεγονότα ή ακόμη και παραδόσεις. Η μελέτη των παλαιών είναι αντιθέτως μάθημα ζωής για τους νέους, τους καθιστά πιο έμπειρους και πιο "διαβασμένους" στη διαχείριση της ζωής τους, αποφεύγοντας τα λάθη παλαιότερων εποχών. Επίσης, ο εκσυγχρονισμός και η εξέλιξη, να είμαστε σίγουροι γι αυτό, δεν υπάρχει περίπτωση να καθυστερήσει με αυτό τον τρόπο, γιατί τρέχει με τρομερές ταχύτητες στη βιομηχανική περίοδο που ζούμε. Ακόμη, δε θα σταματήσω να πιστεύω ότι οποιαδήποτε διάλεξη ή παράδοση μαθήματος δεν είναι άχρηστη, αρκεί να γίνει μεθοδικά και με συγκεκριμένο σκοπό. 

Θα μπορούσε λοιπόν να εξελιχθεί σε γνωριμία και μελέτη της κουλτούρας, του πολιτισμού και της παράδοσης κοινωνιών από όλο τον κόσμο, καθώς και να υπάρξει ομαλή συσχέτιση (και όχι σύγκριση) διαφορετικών συνηθειών ζωής, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στις θρησκευτικές τελετές και συνευρέσεις που καταλάμβαναν σημαντική θέση στη ζωή των ανθρώπων, κυρίως σε άλλες εποχές. Φυσικά το μάθημα να ξεκινά από τις ιστορίες και αλληγορίες σε μικρές ηλικίες και στο λύκειο να εξελίσσεται σε ένα μάθημα πολιτισμικής αναζήτησης των κοινωνιών ανάλογα με τα κοινωνικοπολιτικά τους ενδιαφέροντα.

Τίποτα δε θα πρέπει να επιβάλλεται στη Παιδεία. Είτε αυτό είναι απολύτως χρήσιμο είτε αδιάφορο. Δεν υπάρχει όμως γνώση ή πληροφορία που να είναι άχρηστη. Ο νους ενός παιδιού απορροφά τις γνώσεις σαν σφουγγάρι, όμως έχει τη δυνατότητα να φιλτράρει τη πληροφορία, πόσο μάλλον στο σήμερα όπου τα παιδιά έχουν το εργαλείο του ίντερνετ. Θα πρέπει να ενθερμαίνουμε το ενδιαφέρον του μαθητή και όχι να του επιβάλλουμε ό,τι πιστεύουμε ότι είναι χρήσιμο για μας. Το μάθημα των Θρησκευτικών  ως έχει, μόνο με επιβολή μπορεί  να διδαχτεί  στους μαθητές.

Metal Ύμνοι (Say What?)

Είναι Metal ύμνοι. Όταν ακούγονται, οι μεταλάδες μαζεύονται, όπως οι μουσουλμάνοι στο χότζα, για να προσκυνήσουν... Ποιοι είναι;

Σας προειδοποιώ ότι σε τέτοια θέματα, δε μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου. Αυτό το άρθρο λοιπον, μπορεί να είναι λίγο(ελάχιστα) ειρωνικό, λίγο(ελάχιστα) προσβλητικό ή λίγο(ελάχιστα) ανάρμοστο σε σχέση με τα υπόλοιπα που έχω γράψει παλαιότερα. Βλέπετε, όλοι παρεκτρεπόμαστε μπροστά στο μεγαλείο και το δέος των metal ύμνων. Πώς; Οι αντιδράσεις και οι συμπεριφορές μπροστά στους ύμνους ποικίλουν. Άλλοι θα νιώσουν τον ρυθμό με τα χέρια, άλλοι με τα πόδια, άλλοι με όλο τους το σώμα. Μερικοί θα βρουν την ώρα να αφήσουν το λαστιχάκι από το μαλλί και να το ανεμίσουν ρυθμικά (headbanging). Επίσης, υπάρχουν και άλλες ανταποκρίσεις στο κάλεσμα όπως για παράδειγμα, το ξύλο, τα pits και η γνωστή χειρονομία με τα κέρατα ταύρου! Όλα αυτά συνοδεύονται με την ειδική metal δίαιτα της μπύρας (παραλλαγές ουίσκι ή πιο σπάνια βότκα) και ό,τι βρεθεί μπροστά τους από φαγητό. Βέβαια θα μου πείτε, πολλές θερμίδες. Μην ανησυχείτε, θα τα κάψουν στην...ανταπόκριση. Στο τέλος τι προκύπτει; Ένα μέρος άνω κάτω, με το πάτωμα να έχει διακοσμηθεί με το αυτοσχέδιο πατάκι από ξηρούς καρπούς και τσιγάρα κολλημένα από χυμένη μπύρα και φυσικά σε όλα αυτά τριγυρνά η ευχάριστη ευωδία που προέρχεται από μια μίξη αρωμάτων: pure ιδρώτας, μπύρα(χύθηκε το θυμάστε) και τσιγαρίλα.

Παρακάτω υπάρχει μια λίστα, με όλα τα στάνταρ metal κομμάτια που όλοι οι μεταλάδες θα δώσουν respect και θα τα έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Γιατί αυτή η λίστα διαμόρφωσε το είδος, γαλούχησε τις προτιμήσεις και έφτιαξε χαρακτήρα σε όλους τους λάτρεις της metal. Θα τα συναντήσουμε σε όλα τα μεταλάδικα, ανεξαιρέτου ώρας(κυρίως μετά τα μεσάνυχτα), σε μέταλ ραδιόφωνα, σε metal playlists φίλων μας και σε metal μαγαζιά πώλησης metal αντικειμένων.

* πατήστε στον τίτλο για να τα ακούσετε

Manowar-Heart of Steel
Helloween-I Want Out
Metallica-Seek And Destroy
Iron Maiden-The Trooper
Judas Priest-Touch of Evil
Megadeth-Symphony of Destruction
Dio-Holy Diver
Pantera-Walk
Queensryche-I Don't Believe in Love
Anthrax-Indians
Motorhead-Ace of Spades
AC/DC-Thunderstruck
Slayer-Reign in Blood
Ozzy Osbourne-Mr Crowley
Twisted Sister-We're not Gonna Take It
Metallica-Master of Puppets
Iron Maiden-Run To The Hills
Judas Priest-Breaking The Law

Για να μην παρεξηγηθούμε(επειδή σίγουρα θα παρεξηγηθούμε), το metal είναι μια μουσική που διαμορφώθηκε με κόπο από τη rock και από πολλές και ικανότατες μπάντες οι οποίες στα τέλη του '70 πειραματίστηκαν με καινούριους ήχους και από το πολύ πετυχημένο ρεύμα του New Wave British Heavy Metal στο οποίο συμμετείχαν οι Iron Maiden, οι Judas Priest και οι Saxon, συγκροτήματα με πολύ σεβαστό όνομα στο χώρο της μουσικής. Είναι μια μουσική που ανεξάρτητα του πόσο τη βαριέμαι και την κατακρίνω, δεν παύει να έχει διαμορφωθεί δύσκολα σε καιρούς που με τον τρόπο τους σε απωθούσαν στο να δημιουργήσεις. Απλά αυτή η μάστιγα του metalising και της metal ζωής έχει παραγίνει και πλέον, όλοι όσοι βρίσκονται στο χώρο πρέπει να καταλάβουν ότι η βιομηχανία τους εκμεταλλεύεται(όπως όλους μας) και βγάζει λεφτά πουλώντας αναπαλαιωμένα και retro πράγματα σε αυτούς ενώ οι τιμές είναι μαύρης αγοράς.

Για να τελειώνουμε το metal δε θα πεθάνει. Και δεν πρέπει να πεθάνει. Είναι από τα τελευταία μουσικά ρεύματα που μπορεί να είχαν τα χίλια στραβά, αλλά ήταν αυθεντικά. Τώρα πλέον αυτό δε συμβαίνει και όλα παίζουν στη λούπα. Γι αυτό, δε λέμε όχι στη metal, λέμε όχι στην υπερβολική λατρεία της.

Eurovision-Ένα πανηγύρι Ευρωπαϊκών διαστάσεων

Οι μέρες της Eurovision έφτασαν και για άλλη μια φορά το μαθαίνω από σπόντα, επειδή είμαι κι εγώ μέλος των social media. Άλλοι όμως το ξέρουν από πολύ καιρό πριν, περιμένουν αυτή τη μέρα σαν τίποτα άλλο και έχουν εντρυφήσει στη διοργάνωση. Έχουν προγραμματίσει αυτή τη μέρα σαν γιορτινή, θα μαζέψουν στο σπίτι τους κόσμο, θα στήσουν κερκίδα και θα συμμετέχουν στο...πανηγύρι.

Γιατί αυτό είναι η Eurovision, ένα πανηγύρι. Με τις γιορτές της και τις κερκίδες(!) που στήνονται σε πολλά μέρη της Ευρώπης, με φαγητό και ποτό, χορό και ασταμάτητη βαβούρα, με τις περσόνες της που θα βρίσκονται σε περίοπτη θέση αλλά και τους απόμακρους, ήρεμους και όχι τόσο ενθουσιασμένους τύπους, που κάποιος τους έχει φέρει εκεί και προσπαθούν να συμμετέχουν και να λάβουν μερίδιο από τα οφέλη της. Πάντα όμως, κάποιοι δεν θα πάνε στο πανηγύρι, θα μείνουν μακριά από αυτό να μην το ακούνε, να μη τους χαλάει την αισθητική και δε θα δεχτούν καμία πρόσκληση για το γεγονός. Πάμε όμως να δούμε κάθε πτυχή της διοργάνωσης μία μία.

Η διοργάνωση της Eurovision είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Δημιουργήθηκε το 1956 και από τότε, πραγματοποιείται συνήθως μια φορά το χρόνο κάπου τέτοια εποχή. Σκοπός ήταν να δημιουργηθεί μια Ευρωπαϊκή διοργάνωση μουσικού τραγουδιού, όπου θα διαγωνίζονταν όσες Ευρωπαϊκές χώρες ήθελαν να μπουν σε αυτή με σκοπό το πρώτο έπαθλο και την αναγνώριση της δουλειάς τους. Όπως καταλαβαίνετε όλο το σχέδιο είναι πλήρως καπιταλιστικό και οπορτουνιστικό. Αυτό φάνηκε και από τη συνέχεια. Από κάποια στιγμή και μετά, κάθε χώρα που κέρδιζε, έπαιρνε ένα συμβολικό χρηματικό βραβείο και ένα έπαθλο(σιγά τα αίματα), αλλά υποχρεούταν να φιλοξενήσει την επόμενη χρονιά τη διοργάνωση, ξοδεύοντας εκατομμύρια ευρώ και δημιουργώντας τεράστια σύγχυση, ώσπου να φτιάξει ένα μεγαλοπρεπές και glamour stage που θα διαγωνίζονταν οι συμμετέχοντες και θα φαινόταν σε όλη την Ευρώπη. Κακά τα ψέματα, από τη στιγμή που η διοργάνωση είναι της τηλεόρασης(που όλοι ξέρουμε τι εστί) προφανώς και κάτι δε θα πήγαινε καλά σε όλο αυτό. Γιατί όταν έχεις τόσο φανερά και εύκολα πρόσβαση σε δημόσια προβολή, μπαίνουν χορηγοί, μπαίνουν οπορτουνιστές και ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να μπει στο μυαλό των τηλεθεατών αποσπώντας του ότι αυτό θέλει. Έτσι εμφανίστηκαν διαφημίσεις, εμφανίστηκαν χορηγοί και χρηματοδότες, εμφανίστηκαν κανάλια με αποκλειστικά δικαιώματα αλλά και πολλοί άνθρωποι εντελώς άσχετοι με τη μουσική και το τραγούδι, μιλώντας για αυτό λες και γνωρίζουν. Και φυσικά, όλα αυτά, γίνονταν στο χώρο ενός πολύ βρώμικου και ανήθικα πλασμένου συστήματος, της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Μιας βιομηχανίας, που όπως έχουμε ξαναπεί, υπονομεύει τις δεξιότητες και νοιάζεται για το φαίνεσθαι, την εμφάνιση και το ωραιοποιημένο οπτικό αποτέλεσμα, όπου θα εντυπωσιάσει τον θεατή, κυρίως για το φανταχτερό show παρά για το μουσικό αποτέλεσμα(που ήταν και ο ορισμός της Eurovision). Ποιος όρισε υπεύθυνους όλους αυτούς στα πρωινάδικα και στα μεσημεριανά να μιλάνε για Eurovision(μουσική διοργάνωση, θέλω να το υπενθυμίζω συνέχεια) και να ασχολούνται με τα πάντα εκτός από τη μουσική; Ποιος έβαλε όλους αυτούς τους παρουσιαστές, τους εκφωνητές, τους "ειδικούς"; Ποιος διαμόρφωσε την αντίληψη όλων μας στο να βλέπουμε Eurovision και να ασχολούμαστε με τα φορέματα, με τα πρόσωπα και τα σκηνικά, όταν θα έπρεπε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με την δουλειά και το ακουστικό αποτέλεσμα; Δεν ξέρουμε ακριβώς ποιος γιατί πολλοί έπαιξαν τον ρόλο τους. Αυτό που ξέρουμε όμως σίγουρα είναι ότι όλοι αυτοί οι υπεύθυνοι της Eurovision έχουν ένα ισχυρό πάτημα, τους θεατές της.

Το θέαμα που θα παρακολουθήσουμε είναι απαράδεκτο και προκλητικό. Γιατί όπως είπαμε, ενώ η Eurovision ξεκίνησε ως μια διοργάνωση τραγουδιού και μουσικής, είναι το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει τους διοργανωτές. Από την πρώτη στιγμή, τα τραγούδια ήταν pop και ευκολοχώνευτης κουλτούρας, που θα άρεσαν σίγουρα στους θεατές, γιατί ήταν ένα ακουστικό αποτέλεσμα το οποίο θα καταλάβαινε και ο πιο άσχετος με μουσική και τραγούδι. Επαναλαμβανόμενα ρεφραίν που σου κάνουν πλύση εγκεφάλου, συνεχόμενα τέμπο και ρυθμοί βγαλμένοι από καρμπόν(όλες οι χώρες έχουν τα κοινά τους στα τραγούδια), ενώ εδώ φτάσαμε στο σχολιασμό του show. Οι σκηνικές παρουσίες είναι παρουσίες με "απλά" και "απέριττα" ρούχα(ειρωνεύομαι φυσικά αφού είναι ραμμένα από τους καλύτερους ράφτες και με πολλά λεφτά) και φορέματα δεξιώσεων. Θα ξεχάσουμε εμείς παρουσίες όπως των Lordi, της Ουκρανίας(με το ασημένιο αστέρι του τραγουδιστή στο κεφάλι) ή διάφορες πανοπλίες, προβιές ζώων και περίεργων καπέλων που έχουν φορεθεί κατά καιρούς;

Οι σκηνές και τα πλατώ είναι τεράστια και glamour, με πολλά σκηνικά και εφέ, πολλών εκατομμυρίων. Τα stages αλλά και τα κτήρια είναι πολυτελή με όλες τις ανέσεις, παρέχοντας ένα "ελκυστικό" αποτέλεσμα. Όλα αυτά ήρθαν στην κρίση και ξαφνικά τώρα(!) μας πείραξαν τα υπέρογκα ποσά. Υπήρχαν πολλές φορές που έγιναν αίσχη σε διάφορες χώρες με τη διοργάνωση. Τρανά παραδείγματα ήταν αυτά της Ελλάδας και του Αζερμπαϊτζάν. Στην Ελλάδα, δεν υπήρχε κατάλληλο κτήριο για να φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Έτσι εξοπλίσανε ένα από τα πρόσφατα παρατημένα, από το 2004, κτήρια των Ολυμπιακών αγώνων εκεί στην Ειρήνη ώστε να φιλοξενήσει το show. Αυτό σημαίνει ότι θα κοστίσει λιγότερο από τα υπόλοιπα έτσι; Κι όμως, το ποσό που δαπάνησε η ΕΡΤ(δημόσια και με τη βούλα τότε) άγγιζε τα 5.5 εκατομμύρια ευρώ! Παρόλο που η EBU έδωσε άλλα 3.5 εκατομμύρια. Φυσικά, υπήρχε δικαιολογία, ότι τα λεφτά επιστράφηκαν από τα έσοδα που ανέρχονταν στα 7.2 εκατομμύρια(από τα SMS) και είχαν και το θράσος να πουν ότι ο ελληνικός λαός δεν πλήρωσε τίποτα. Πρώτον, ποιος μας εγγυάται την είσπραξη των εσόδων από το κράτος; Δεύτερον, τα SMS ποιος τα έστειλε, ο κινέζικος λαός; Στο Αζερμπαϊτζάν ακόμη χειρότερα, δημιουργήθηκε στάδιο από το πουθενά, σε σημείο κατοικημένο, διώχνοντας ανθρώπους από τα σπίτια τους και είναι άγνωστο αν τους αποζημίωσαν.

Να εστιάσουμε λίγο στη μουσική. Εδώ έχουμε μια παρέλαση κλισέ και επαναλαμβανόμενων πραγμάτων. Τα είδη τραγουδιών είναι 3, καθολικό(στάνταρ) pop, pop ethnic με στοιχεία από τη χώρα που έρχεται όπως πχ τσιφτετέλια και ζειμπέκικα(ε τι θα ήταν κάτι πιο ψαγμένο;) από την Ελλάδα και φυσικά η κλασσική και μη εξαιρετέα μπαλάντα. Ένα τραγούδι στα 200 θα είναι διαφορετικό όπως πχ των Lordi. Τίποτα άλλο! Αυτή είναι η Eurovision και επαναλαμβάνεται συνεχώς. Στη συνέχεια θα δούμε κι άλλα μοτίβα, όπως 4 τραγουδιστές ή γενικότερα το στοιχείο 4 να παίζει στη σκηνή, χορευτές ντυμένοι ίδια με τον τραγουδιστή αλλά και όργανα στη σκηνή για μόστρα! Τραγικό...

Ας υποθέσουμε πως αν ένας άνθρωπος(για μένα θα είναι περίεργο) είναι οκ με όλα τα παραπάνω. Ότι είναι απαθής, ποτέ δεν τον ένοιαξε η μουσική ή δεν το σκέφτεται έτσι και εξακολουθεί να παρακολουθεί με μανία Eurovision. Δεν τον πειράζει καθόλου το σύστημα ψηφοφορίας και εκλογής νικητή; Ανέκαθεν, η ψηφοφορία άφηνε συζητήσεις για πολιτικές και συμμαχικές σκοπιμότητες. Ακόμα και οι πέτρες ξέρουν για παράδειγμα τις σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου, Τουρκίας-Γερμανίας, και συμμαχίας Σκανδιναβικών χωρών. Θα μοιράσουν τους βαθμούς τους, θα αλληλοψηφιστούν και θα προσπαθήσουν να ρίξουν άλλους. Γιατί; Μα δεν είπαμε τα εκατομμύρια που παίζουν; Αν μια χώρα βγει νικήτρια, έχει τους δικούς της λόγους. Και φυσικά δεν είναι η ανάδειξη της χώρας, του πολιτισμού της και η διαφήμιση της. Δείτε για παράδειγμα το 2005, η Ελλάδα βγήκε νικήτρια και μας ψήφισε ακόμη και η Τουρκία η Αλβανία και η Βουλγαρία, χώρες που δεν τα πάμε καθόλου καλά πολιτικά, αλλά και Σουηδία και Βέλγιο που δεν έχουμε καμία σχέση. Πώς συνέβη αυτό; Τροφή για σκέψη... Μη σχολιάσουμε φυσικά τις παρουσίες μη Ευρωπαϊκών χωρών στη διοργάνωση. Μα γιατί δεν το ονομάζουν αλλιώς και να συμμετέχουν παραπάνω χώρες; Δεν είμαι αρνητικός και κανείς μας φαντάζομαι. Ας συμμετέχει όποιος θέλει στην τελική, έχει καμία σημασία;

Εν τέλει τι κρατάμε από τη Eurovision; Μια διοργάνωση υπονόμευσης αυτού που πρεσβεύει(μουσική και τραγούδι) και εξύψωση της εμφάνισης και του show. Γιατί δεν το ονομάζουν Eurovision Show Contest; Πιο κοντά στην πραγματικότητα θα είναι. Με αυτή τη διοργάνωση έχουν γίνει πολλές παρεξηγήσεις. Έχουν διαμορφώσει την αντίληψη σε μικρούς και μεγάλους ότι η μουσική είναι κουκλοθέατρο, καραγκιόζης, κάτι που είναι για να χορεύεις και να διασκεδάζεις, δηλαδή να τη χρησιμοποιείς και να την εκμεταλλεύεσαι ανθρωποκεντρικά. Να μη σέβεσαι τη δουλειά των ανθρώπων που προσπαθούν να καταλάβουν τη μουσική, αναφέρομαι σε πραγματικούς μουσικούς και όχι τις μαριονέτες της μουσικής βιομηχανίας. Αλλά κυρίως δεν σέβεσαι την ίδια τη μουσική, μια έννοια που έχουμε ξαναπεί σε προηγούμενα άρθρα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι την ξέρει διότι κανείς δεν έχει ανακαλύψει ακόμη το φάσμα της. Αυτό που συμπεραίνουμε είναι το εξής. Δεν ευθύνεται ούτε η διοργάνωση αυτή καθαυτή, ούτε οι τραγουδιστές και οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν. Δεν είμαστε κατά τέτοιων προσπαθειών, αντιθέτως είναι ωραίο να δημιουργούνται διοργανώσεις γιορτής και ανάδειξης της μουσικής και του τραγουδιού ως τέχνης. Η Eurovision όμως, έτσι πως είναι δομημένη, τα μόνα που δεν αναδεικνύει είναι αυτά τα δύο.

Διάβασα επίσης, ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη Eurovision εδώ.

Τραγούδια για την Ειρήνη

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα για τον διαρκή και ακατάπαυστο πόλεμο μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστίνιων και την ευρεία αντίθεση του κόσμου προς αυτόν, σας παρουσιάζουμε είκοσι τραγούδια που αντιτίθενται και περνούν το μήνυμα για παγκόσμια ειρήνη.

Τα γεγονότα στη λωρίδα της Γάζας είναι δραματικά. Κάθε μέρα ακούμε για εκατοντάδες νεκρούς, χάνονται ακόμα και αθώες ζωές… Για άλλη μια φορά η ανθρωπότητα φαίνεται κατώτερη των περιστάσεων και αφήνει το πάθος της για δύναμη, χρήματα, εξουσία να την καταβάλλει. Πρέπει να τα αποκτήσει με κάθε κόστος. Είτε αυτό είναι υλικό, είτε χιλιάδες ζωές.

Πώς θα ήταν αν η φύση μας είχε καλύτερα πρότυπα; Πώς θα ήταν αν είχαμε σα σκοπό το κοινό καλό, θυσιάζοντας τις ατομικές απολαύσεις, μοιράζοντας αυτά που έχουμε; Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί που έχουν απαρνηθεί την εγωιστική σκέψη της πλειοψηφίας και του ατομισμού που όσο περνούν τα χρόνια, φαίνεται ότι περισσότερο αυξάνεται παρά μειώνεται. Για άλλη μια φορά πρωτοστατεί η μουσική και ο στίχος, καθώς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, εμπνέονται και δημιουργούν, επιθυμώντας να πατάξουν τον πόλεμο και κάθε μορφή βίας.

Σας παρουσιάζουμε είκοσι Τραγούδια για την Ειρήνη, από καθολικά αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, που από το πόστο τους μπόρεσαν να εμπνεύσουν και να προβληματίσουν χιλιάδες κόσμο που τους ακούει. Τι θα γινόταν λοιπόν, εάν ακολουθούσαμε κι εμείς αυτές τις νότες;

  1. Imagine-John Lennon
  2. What A Wonderful World-Lans Armstrong
  3. Keep On Rocking In A Free World-Neil Young
  4. Civil War-Guns N’ Roses
  5. Blowin’ In The Wind-Bob Dylan
  6. The Dogs of War— Pink Floyd
  7. War — Bob Marley & The Wailers
  8. War Pigs-Black Sabbath
  9. Northwinds-The Stranglers
10. Guns, Guns, Guns-The Guess Who
11. Machine Gun-Jimi Hendrix
12. Man In Black-Johnny Cash
13. People Let’s Stop The War-Grand Funk Railroad
14. Dumb All Over-Frank Zappa
15. A Great Day For Freedom-Pink Floyd
16. I’m Free-The Who
17. Born in The USA-Bruce Springsteen
18. Give Peace A Chance-John Lennon
19. One Love-Bob Marley
20. Peace Frog-The Doors

The Pirate Bay: Η ιστορία

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα των προηγούμενων 5 ημερών, το decay.gr ανοίγει το φάκελο piratebay, εξετάζοντας την ιστορία του από την ίδρυση του έως σήμερα.

Η τελευταία εβδομάδα στο διαδικτυακό χώρο ήταν πολυτάραχη. Συγκεκριμένα, στις 9 Δεκεμβρίου, η Σουηδική κυβέρνηση έδωσε εντολή να κλείσει το site και όλα τα mirror/proxy sites/αντιγραφής της βάσης δεδομένων τους. Σε λίγα λεπτά όλα αυτά έκλεισαν, μαζί με άλλα torrent sites τα οποία φιλοξενούσαν torrents από το "θυγατρικό" piratebay. Το TorrentFreak που ακολουθούσε το θέμα δήλωσε ότι η κίνηση σε άλλα sites αυξήθηκε κατά 5-10%. Νεώτερη ενημέρωση έπειτα, δήλωσε ότι κάποια forum sites που ασχολούνταν με το piratebay και torrents όπως το superbay.org (που δεν έχουν καμία σχέση με τον αυτοσκοπό του διαμοιρασμού torrent), κατέβηκαν από το διαδίκτυο δείχνοντας το αυστηρό και εκδικητικό πρόσωπο των διωκτών του. Πολλοί χρήστες έστειλαν e-mail νομίζοντας ότι το θέμα οφείλεται σε δυσλειτουργία του server, όμως ήταν αλήθεια. Η Σουηδική αστυνομία κατάσχεσε του servers.

Ποιά είναι όμως η ιστορία του δημοφιλέστερου torrent site στην ιστορία του ίντερνετ;

Το Pirate Bay κατασκευάστηκε πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 2003 από το Σουηδικό anti-copyright οργανισμό Piratbyran (ή στα αγγλικά Piracy Bureau) και ένα χρόνο μετά έγινε από μόνο του οργάνωση. Δημιουργήθηκε από τρεις νέους, Gottfrid Svartholm, Fredrik Neij και Peter Sunde, που ο ιντερνετικός κόσμος τους ξέρει και ως anakata, TiAMO και brokep αντίστοιχα. Δεν άργησαν όμως να ανακαλυφθούν και κατηγορήθηκαν για χορήγηση πνευματικών δεδομένων ελεύθερα και χωρίς άδεια, μήνυση την οποία έκανε η Motion Picture Association of America. Το 2006, οι servers του κατασχέθηκαν από τη Σουηδική κυβέρνηση και το site έκλεισε για 3 μέρες. Παρόλα αυτά δεν κατάφεραν να το σταματήσουν και ο διαμοιρασμός συνεχίστηκε.

Το 2009 όμως η κατάσταση έγινε σοβαρότερη. Ήδη με τους πρόσφατους νόμους του ACTA που υπογράφηκε από 30 χώρες, ο διαμοιρασμός δεδομένων θεωρήθηκε κλοπή και τέθηκε εκτός νόμου. Η συνέχεια έδειξε ότι πολλοί βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπουργοί χωρών αλλά και καλλιτέχνες (που θα έπρεπε να τους ενδιαφέρει περισσότερο) τέθηκαν κατά των νόμων και αντιθέτως τέθηκαν υπέρ της πειρατείας (διαβάστε περισσότερα στο άρθρο). Αυτό έμελλε να είναι το τέλος στο ελεύθερο ίντερνετ. Πολλά sites έκλεισαν και το PirateBay βρέθηκε ένοχο με βάση αυτούς τους νόμους. Οι εταιρίες πήραν φωτιά, οι μηνύσεις έδιναν και έπαιρναν και το PirateBay βρέθηκε στο στόχαστρο. Οι τρεις ιδρυτές του και ο Carl Lundstrom (ιδρυτής της Rix Telecom η οποία παρείχε τους tracker στο site) ενοχοποιήθηκαν για καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων και καταδικάστηκαν σε ένα χρόνο φυλάκισης και πληρωμής 3.100.000 ευρώ.

Το PirateBay δεν έκλεισε. Η PRQ εταιρία παροχής υπηρεσιών δικτύου που ανήκει στους Gottfried Svanthorm και Fredrik Neij παρείχε στο site σύνδεση στον παγκόσμιο ιστό. Το κόμμα πειρατών Σουηδίας ενεπλάκη προσπαθώντας να δώσει πολιτική ασυλία στο site. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους να φωνάξει κατά της δίωξης. Οι εταιρίες όμως ήταν αμείλικτες. Όταν η Google πρόσθεσε τη λειτουργία Transparency Report έλαβε 6000 αιτήσεις να αφαιρέσει από τις μηχανές αναζήτησης της links του piratebay, οι οποίες προέρχονταν από τις μεγαλύτερες εταιρίες βιομηχανίας μουσικής και ταινιών. Τον Αύγουστο του 2014 το PirateBay ανακοίνωσε τη δημιουργία του PirateBrowser, ενός ελεύθερου διαδικτυακού χώρου. Έτσι το Νοέμβρη του 2014 το site είχε τις περισσότερες επισκέψεις στο διάστημα των 11 χρόνων λειτουργίας του. Το πρόσφατο περιστατικό είναι μια από τις πάρα πολλές ενέργειες που γίνονται συχνά και προσθέτουν συνέχεια κεφάλαια στην ιστορία.

Μόλις χθες, το PirateBay ξαναέδειξε σημεία ζωής. Ο πρόεδρος του κόμματος Πειρατών ανέφερε ότι το site θα ψάχνει πάντα τρόπους να ανοίγει. Το site πλέον φιλοξενείται στη σελίδα oldpiratebay.org στους servers του isohunt, ανταγωνιστή του site. Οι σχολιαστές όμως δείχνουν ανήσυχοι και προβληματισμένοι από το εγχείρημα. Συνιστούν προσοχή στους χρήστες μέχρι να φανεί ο σκοπός του εγχειρήματος.

Δείτε εδώ το ελεύθερο ντοκιμαντέρ του piratebay.

Η σφαίρα μας πέτυχε όλους...

Χθες, ξημέρωσε άλλη μια μαύρη μέρα για την ελεύθερη έκφραση, την ελεύθερη σκέψη και κλόνισε το κατά τα άλλα "ειρηνικό" και απολύτως "ελεύθερο" Δυτικό πολιτισμό...

Το πρωί της Τετάρτης 7/1/2015. ένοπλοι δράστες με καλάζνικοφ εισέρχονται στα γραφεία της γαλλικής σατυρικής εφημερίδας Charlie Hebdo και άρχισαν να πυροβολούν όποιον δημοσιογράφο ή εργαζόμενο έβρισκαν μπροστά τους. Δυστυχώς εκείνη την ώρα βρίσκονταν όλοι εκεί γιατί πραγματοποιούσαν σύσκεψη. Ενώ σκόρπησαν το θάνατο σκοτώνοντας δώδεκα άτομα και τραυματίζοντας έντεκα, ανάμεσα σε αυτούς τέσσερις εκ των κορυφαίων σκιτσογράφων της εφημερίδας και γενικότερα της Γαλλίας (Charb, Cabu, Tignous και Wolinski), δημοσιογράφοι, αλλά και αστυνομικοί. Ενώ πυροβολούσαν, οι μαρτυρίες είπαν ότι φώναζαν με μανία "Allah Akbar" ή αλλιώς "ο Αλλάχ είναι Μεγάλος". Όπως αργότερα ταυτοποιήθηκαν, οι δράστες ήταν τρεις, μουσουλμανικής υπόληψης αλλά γαλλικής υπηκοότητας. Ο νεότερος των δραστών είναι μόλις 19 ετών! Οι δράστες συνελήφθησαν, είναι θέμα χρόνου άλλωστε όταν το "θέλουμε". Το πρόβλημα λύθηκε; Ποιο το αντίκτυπο στην κοινωνία;

Οι σφαίρες χθες βρήκαν "καλά" το στόχο τους για τους μουσουλμάνους δράστες. Αυτοί ήξεραν ακριβώς τι έκαναν. Γιατί δε σημάδεψαν και πέτυχαν μόνο τους άτυχους σκιτσογράφους και δημοσιογράφους. Σημάδευαν νοητά στις έννοιες της δημοκρατίας, της ελεύθερης άποψης, σκέψης και έκφρασης, σημάδευαν την ίδια την τέχνη, την ειρήνη. Δε πέτυχαν μόνο αυτούς τους ανθρώπους... Πέτυχαν την ίδια την κοινωνία μας... όλους εμάς! Το αντίκτυπο είναι τεράστιο αν το διανοηθούμε. Ποιος δημοσιογράφος, σκιτσογράφος ή άνθρωπος της τέχνης, ακόμα και γενικά ένα δημόσιο πρόσωπο θα τολμήσει να αναφερθεί αρνητικά προς το Ισλάμ; Ελπίζουμε να υπάρχουν πολλοί που θα το κάνουν. Η φωνή δε θα πρέπει να πάψει να είναι ελεύθερη...

"Εν έτει 2015 δε νοείται να έχουμε ακόμη μειοψηφίες που να τρομοκρατούν θρησκευτικά και να ταράσσουν την ηρεμία μας. Ας τους περιορίσουμε και ας πάρει επιτέλους μέτρα η πολιτεία". Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια; Θα έπρεπε να αναλογιστούμε περισσότερο όμως την ίδια την πράξη ή το πρόσφορο έδαφος που βρίσκει ο δράστης πριν δράσει;

Όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα, οι δράστες δεν ήταν άγνωστοι. Από το 2010 και την απόπειρα δολοφονίας σκιτσογράφου στη Δανία μια περίπτωση παρόμοια με τη χθεσινή, η εφημερίδα Charlie Hebdo υποστήριζε το σκιτσογράφο που μάλιστα ακολούθησε τα πρότυπα του και πραγματοποίησε δικά της σχέδια υποστήριξής της. Τα προειδοποιητικά τηλέφωνα έπαιρναν φωτιά, η "κάθαρση" και η "δικαιοσύνη" των μουσουλμάνων τους χτυπούσε την πόρτα. Ενώ στην αρχή τα στελέχη της εφημερίδας δεν το πήραν στα σοβαρά, εν τέλει φοβήθηκαν για τη ζωή τους και για κάποιο χρονικό διάστημα κυκλοφορούσαν με συνοδεία αστυνομίας. Οι δράστες στο παρασκήνιο ετοίμαζαν το χτύπημα. Αυτό ήρθε μόλις χθες και ήταν πέρα για πέρα επιτυχές. Κάθε μέρα ακούμε όλο και κάποια πράξη βιαιότητας από ισλαμιστή σε Δυτική Χώρα, δείχνοντας πως αυτές δεν είναι έτοιμες για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι όμως μόνο αυτή η ακραία μορφή βιαιότητας από τις συγκεκριμένες μειονότητες τρόπος φίμωσης της ελευθερίας, του ελεύθερου νου, της δημόσιας γνώμης ή έχουμε κι άλλους φορείς που επιτυγχάνουν το ίδιο;

Πόσες φορές έχουμε ακούσει στο παρελθόν φίμωση δημοσιογράφων, σκιτσογράφων, ερευνητών, απλών ανθρώπων δημόσια; Περιστατικά όπως η υπόθεση Λιτβινένκο, η δολοφονία του συγγραφέα Γκεόργκι Μαρκόφ, η δική μας του υπόθεση του Σωκράτη Γκιόλια έχουν το ίδιο ακριβώς στόχο, την ελεύθερη και άφοβη γνώμη. Πόσες φορές ο λαός έχει βγει στους δρόμους να φωνάξει και τα όργανα της αρχής αναλαμβάνουν "καθήκοντα καταστολής"; Το πολυτεχνείο; Πόσες φορές ηγέτες λαών έχουν απειληθεί ή και πληρώσει τη ζωή τους για τα πιστεύω τους; Όλες αυτές οι περιπτώσεις έγιναν από μουσουλμάνους; Μήπως τελικά αυτό το φαινόμενο δεν είναι μειονότητας; Έχει σημασία αν οι λόγοι διαφέρουν; Αν από πίσω κρύβονται θρησκείες, συμφέροντα, άπλυτα του κράτους των μεγιστάνων; Ο λαός απαιτεί την αλήθεια και πρέπει να τη μάθει. Δεν είναι δίποδο τέρας όποιος θα θυσιάσει τη ζωή άλλου ώστε να μη προειδοποιήσει τον κόσμο για κάτι που πρέπει να μάθει; Με όλα αυτά τα περιστατικά βλάπτεται η δημοκρατία, η κοινωνία που εξουσιάζει ο λαός, η ελεύθερη φωνή, η ανεξάρτητη φωνή. Νικητές βγαίνουν το χάος, η βία, τα ¨bulldog" της εξουσίας. Οι τρομοκράτες. Αυτοί που βλάπτουν το λαό. Αυτοί που θέλουν ελεύθερη φωνή μόνο για τον εαυτό τους.

Με άλλα λόγια, όσο υπάρχουν περιπτώσεις Charlie Hebdo ή γενικότερα περιορισμός της φωνής του απλού ανθρώπου, μη προτρέχετε να εκθειάσετε τη δημοκρατία, την ειρηνική και αγγελικά πλασμένη δυτική κουλτούρα... Σας προλαβαίνει η ίδια να διαψεύσει ότι δε σας προστατεύει. Αντιθέτως είμαστε εκτεθειμένοι. Ο ΟΗΕ δε θα μας σώσει, ούτε οι πρέσβεις, ούτε οι διπλωμάτες. Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας. Βρίσκεται στην ίδια την τέχνη. Ας φτιάξουμε μια κοινωνία ελεύθερη, που θα μετράει ο λόγος όλων μας το ίδιο. Γιατί ενώ η χθεσινή μέρα βάφτηκε στο αίμα από τρεις τζιχαντιστές που οι ίδιοι παρουσιάζονται ως δολοφόνοι παίρνοντας τόσες ζωές, δε θα σταματήσω να πιστεύω ότι κάπου μέσα τους βρίσκεται η φωνή της δικαιοσύνης... Κάποτε ήταν μικρά παιδιά, με όνειρα, αγνή και αγγελική ψυχή. Ο προσηλυτισμός και ο σκληρός κόσμος μας όμως είχε άλλα σχέδια για αυτούς..

Πειρατεία ή Λογική αντίδραση των καταναλωτών;

 Πειρατεία ή αλλιώς κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, είναι ο χαρακτηρισμός μιας πράξης η οποία είναι πολύ συχνή στο ίντερνετ, ο διαμοιρασμός έργων χωρίς άδεια και πληρωμή. Η ερώτηση που εύλογα τίθεται όμως είναι η εξής, πράγματι αυτή η λέξη ή φράση αντικατοπτρίζει επακριβώς τη συγκεκριμένη πράξη;

 Η συγκεκριμένη πειρατεία, ονομάστηκε έτσι για να προσδιοριστεί από τις αρχές ο τρόπος διαμοιρασμού έργων και υλικών, που υπάρχουν στο εμπόριο, χωρίς χρηματικό αντίτιμο ανάμεσα σε καταναλωτές. Πειρατεία ονομάζουν οι αρχές τις πράξεις από το να αντιγράψεις στο ξαδερφάκι σου ένα cd των U2, μέχρι τον διαμοιρασμό ολόκληρης της φιλμογραφίας του Johny Depp. Βέβαια εκτός από μουσική και ταινίες διαμοιράζονται εικόνες, ηλεκτρονικά παιχνίδια, βιβλία, προγράμματα software και πολλά άλλα. Με το όνομα αυτό, οι αρχές θέλουν να προσδιορίσουν ότι οι χρήστες του δωρεάν διαμοιρασμού, έχουν συμπεριφορά πειρατή, ο οποίος αρπάζει ό,τι βρει σε ένα μέρος.

H πράξη αυτή εδώ και χρόνια έχει χαρακτηριστεί παράνομη διεθνώς, εξ ου και το όνομα. Χώρες όπως οι Η.Π.Α. και η Σουηδία, έχουν θεσμοθετήσει ελέγχο του διαδικτύου σε εθνικό επίπεδο και είναι πλήρως αποφασισμένοι να πατάξουν το γεγονός. Εν συνεχεία, ακολούθησαν πολλές χώρες και πλέον, η πάταξη του συγκεκριμένου "εγκλήματος" είναι διεθνής προτεραιότητα.

Η πειρατεία έγινε κυρίως γνωστή μέσω του διαδικτύου, όταν ήρθε η εποχή του ίντερνετ μεγάλης ταχύτητας (DSL) σπίτια μας, δηλαδή κάπου στο 2004-2005. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπήρχε παλαιότερα, όταν βέβαια δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί που ασχολούνταν με το διαμοιρασμό. Με τον καιρό, όταν και το ίντερνετ συνέχισε να ανεβάζει ταχύτητες, εμφανίστηκαν όλο και περισσότεροι διαμοιραστές, όλο και περισσότερα sites, όλο και περισσότεροι χρήστες που να ασχολούνται με αυτό. Κάπου στο 2009, υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ 30 χωρών στην Ιαπωνία, με τίτλο ACTA, όπου μαζί με άλλες διατάξεις, συμφωνήθηκε η πάταξη της διεθνούς πειρατείας. Μαζί με την Ιαπωνία, υπέγραψαν οι 22 χώρες της Ε.Ε.(μαζί και η Ελλάδα), ο Καναδάς, οι Η.Π.Α., η Αυστραλία, η Νότια Κορέα, η Σιγκαπούρη και η Νέα Ζηλανδία. H συνθήκη αυτή, αφορούσε την καταπολέμηση της πειρατείας και του παράνομου "κατεβάσματος" αρχείων από το διαδίκτυο.

Οι πρώτες αντιδράσεις φάνηκαν από τις πρώτες ώρες της υπογραφής, καθώς ο Γάλλος σοσιαλιστής Καντέρ Αρίφ, εισηγητής της συμφωνίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, παραιτήθηκε με την επικύρωση της συμφωνίας, αποκαλώντας την συμφωνία ως φάρσα, αφού πάρθηκε ως απόφαση χωρίς την συγκατάθεση των πολιτών καθώς και την έλλειψη διαφάνειας από την αρχή των διαπραγματεύσεων. Ακόμη πολλοί επικριτές έκαναν λόγο για υπονόμευση συνταγματικών κατοχυρωμένων δικαιωμάτων. Τέλος, η Quadarture du Net, οργάνωση για την ελευθερία στο διαδίκτυο, εκτιμά ότι μέσω της ACTA, οι αστυνομικές επιχειρήσεις και οι κινήσεις δικαιοσύνης θα μπορούν να ανατίθενται σε ιδιωτικούς φορείς, παρακάμπτοντας τη δικαστική εξουσία και το δικαίωμα στη δίκαιη ηθική.

Η ερώτηση όμως είναι: Πράγματι αυτή η πράξη είναι πειρατεία; Θα έπρεπε να διώκεται ποινικά;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η πειρατεία δεν ξεφύτρωσε από το πουθενά. Τα πράγματα σε μια κοινωνία δεν γίνονται τυχαία, ούτε κάποιο μέλος μιας κοινωνίας ξαφνικά ξυπνάει και αποφασίζει να πράξει άδικα προς άλλο μέλος της. Στο διάστημα από το 2000 μέχρι το 2005 η αξία των εμπορεύσιμων αντικειμένων, υλικών ή μη, ανεξαιρέτως αν είναι βασική ή όχι η ανάγκη απόκτησης τους, αυξήθηκε κατακόρυφα σε ποσοστά άνω των 200%. Βασικό ρόλο έπαιξε η αλλαγή του νομίσματος στην Ε.Ε. με το ευρώ, όπου αν μια φραντζόλα ψωμί στην Ελλάδα κόστιζε 10 δραχμές, τώρα κοστίζει το λιγότερο 60 λεπτά του ευρώ. Εν τω μεταξύ, οι μισθοί παρέμειναν σταθεροί ή αυξήθηκαν ελάχιστα. Και μιλάμε για βασική ανάγκη. Για να έρθουμε στο θέμα μας, όταν ήμουν 10 χρονών θυμάμαι την ακατέβατη τιμή ενός cd που κόστιζε 20 ευρώ. Με θυμάμαι να μπαίνω στα Μετροπολις και γενικότερα στα δισκάδικα, και ενώ ήθελα να ψάξω και να ανακαλύψω πράγματα, δεν μπορούσα. Πόσα χρήματα να ξοδέψεις; Εν τω μεταξύ οι εταιρίες πλούτιζαν. Μιας και η στήλη μας είναι μουσικής, θα το ειδικεύσουμε το άρθρο λέγοντας ότι με αυτή την κατάσταση, λογικό είναι ο κόσμος να μην ενδιαφέρεται να ψάξει μουσικά και να αναζητήσει, αλλά να πάει σε δοκιμασμένες επιτυχίες του ραδιοφώνου. Κάπως έπρεπε να αντιδράσει ο κόσμος. Κάπως έπρεπε να ανακτήσει τα χαμένα χρήματα του. Έτσι έψαχνε και αντάλλασσε δίσκους και άλμπουμ με γνωστών του, με τον απλό και υγιή τρόπο της αντιγραφής, χωρίς κέρδος και χωρίς δόλο, ώστε να μη σπαταλήσει άλλα χρήματα. Με την έλευση του παγκόσμιου διαμοιρασμού ήρθε η άνοιξη. Ο κόσμος μπορούσε να ανταλλάξει δίσκους με κόσμο από άλλες χώρες και να αποκτήσει αυτά που ήθελε. Ήταν μια σκληρή και προφανής αντίδραση του κόσμου προς τις αδηφάγες εταιρίες που κερδοσκοπούσαν τόσο καιρό.

Οι εταιρίες έπρεπε να αντιδράσουν. Πώς αντέδρασαν; Αντί να κατανοήσουν το πρόβλημα του απλού πολίτη, φυσικά και δεν συμβιβάστηκαν. Κατέτρεξαν σε νομικούς και θεσμοθέτες να καθιερώσουν τα δικαιώματα τους, δίχως να σκεφτούν τα δικαιώματα του κόσμου. Παρόλα αυτά, κάποιες εταιρίες, κατάλαβαν τον προβληματισμό αυτό και μείωσαν τις τιμές τους, κάνοντας προσφορές και διάφορα τεχνάσματα, όμως ο κόσμος δεν πείσθηκε. Με τους νόμους κατά του διαμοιρασμού, οι εταιρίες πέτυχαν προσωρινά να δημιουργήσουν μεγάλο πλήγμα σε αυτό το φαινόμενο και είδαμε πολλές συλλήψεις διαμοιραστών, κλείσιμο μεγάλων downloading sites (megaupload, isohunt, gamato) και τη φυλάκιση των μελών τους. Πλέον, η πειρατεία θεωρείται μεγάλο αδίκημα, είναι συνώνυμο της face to face κλοπής και τα μέτρα καταπολέμησης της όλο και αυξάνονται.

Είναι τελικά ο διαμοιρασμός αρχείων πειρατεία ή οι αρχικές τιμές των προϊόντων κάνουν "ρεσάλτο" στις τσέπες και τα πορτοφόλια μας. Τι ακριβώς περιμένουν να κάνει ο καταναλωτής, να πληρώσει το υπέρογκο ποσό ή να μην το αγοράσει ποτέ; Σκεφτείτε, αν οι τιμές των προϊόντων ήταν πολύ πιο μικρές, μήπως τελικά δεν θα υπήρχε πειρατεία;

Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία όμως αν δεν ρωτήσουμε τους πραγματικά αδικημένους της κατάστασης. Τι έχουν να πουν οι καλλιτέχνες για όλα αυτά; Τους ενοχλεί ο δωρεάν διαμοιρασμός των δουλειών τους;

Το 2011, λίγο μετά την σύλληψη του ιδιοκτήτη του megaupload και το κλείσιμο του site, πολλοί από τον χώρο της μουσικής, έφτιαξαν ένα βίντεο συμπαράστασης προς το megaupload.

Εσείς τι λέτε; Τους ενοχλεί;