Η Candyrat Records είναι μια αμερικάνικη δισκογραφική εταιρία και διαδικτυακό μαγαζί, εδρεύει στο Wisconsin και ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλες εταιρίες. Μάθετε γιατί...
H Candyrat Records είναι μια ξεχωριστή εταιρία μουσικής παραγωγής. Σκοπός της είναι να παράγονται εξαίρετες και πλούσιες μουσικές δημιουργίες από τα studio της. Βρίσκει εξαίρετους καλλιτέχνες με πλούσιο ταλέντο και προσφέρει ασυνήθιστες και πολύτιμες μουσικές εμπειρίες που σπανίζουν στις μέρες μας.
Όπως είναι γνωστό, βρισκόμαστε σε μια περίοδο κρίσης. Η μουσική δεν θα μπορούσε να ξεφύγει του κανόνα. Εκτός της οικονομικής κρίσης, η μουσική περνάει μια μεγαλύτερη κρίση, η οποία έχει ξεκινήσει πολύ παλαιότερα από την κρίση των τελευταίων χρόνων. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η μουσική ανακαλύφθηκε από τον άνθρωπο σαν έννοια, όταν του έκανε μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που παραγόταν από την ίδια τη φύση. Τον διασκέδαζε, του κρατούσε συντροφιά και με αυτήν βρήκε ένα παραπάνω νόημα αναζήτησης της ζωής. Με το πέρασμα των χρόνων, η μουσική έγινε ένα με την ιστορία του ανθρώπου και του πολιτισμού του. Αυτό έφερε ως αποτέλεσμα την ευρύτερη αποδοχής της μουσικής και των εκπροσώπων της από τον κόσμο. Εκτός από τα καλά της εξάπλωσης της μουσικής, υπήρχαν όμως και αρνητικά. Η μουσική στις μέρες μας βιώνει μια ραγδαία υποβάθμιση. Οι μουσικές αξίες και η πολυπλοκότητα της μουσικής δημιουργίας περνάνε σε δεύτερη μοίρα, καθώς οι μουσικοί παράγοντες και οι καλλιτέχνες τους, προσπαθούν να δώσουν στο κοινό "απλό", ευχάριστο και εύκολο, στην απομνημόνευση, αποτέλεσμα ώστε να έχει μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό. Οι ακροατές, έχοντας κλειστεί στην καθημερινή ρουτίνα και τις υποθέσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν μέσα σε αυτή, ως αντίκτυπο της λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας μας, δεν έχουν χρόνο να διαθέσουν στο άκουσμα της μουσικής. Έτσι θα αρκεστούν σε αυτό που τους "σερβίρουν", όπου θα μπορούν να βρουν και εύκολα, ώστε να μην σπαταλούν πολύ χρόνο. Αυτό όμως έχει ως φυσικό αποτέλεσμα τα τραγούδια να βγαίνουν σαν επανάληψη, καθώς συμπεραίνεται ότι η απλότητα και η μουσική είναι αντίθετες έννοιες. Το αποτέλεσμα είναι όμως, ότι ο κόσμος είναι ευχαριστημένος με το υποβαθμισμένο προϊόν και οι δισκογραφικές έχουν κέρδη. Όμως η μουσική υποβαθμίζεται και ξεφεύγει πάρα πολύ από την αρχική της έννοια...από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος την ονόμασε έτσι, έχοντας εντυπωσιαστεί από τον τρόπο που ακατέργαστοι ήχοι της φύσης, ενώνονται με τέτοιο τρόπο, σαν να συνοδεύει ο ένας τον άλλον, ενώ προσθέτονται συνέχεια και άλλοι ή αλλιώς ο πολύπλοκος συνδυασμός ήχων, που ονομάσαμε μουσική. Η Candyrat Records όμως δεν αρκείται σε αυτό...
Don Ross-Michael, Michael, Michael
Έχοντας υπερσύγχρονα studio και συνεργαζόμενοι με απίστευτα μουσικά ταλέντα όπως o Don Ross, o Andy McKee, o Ewan Dobson ή ο Steffen Schackinger, δίνει βάση στην ελεύθερη μουσική δημιουργία. Οι καλλιτέχνες που βρίσκονται στις αίθουσές της, έχουν άρτια γνώση του μουσικού οργάνου και δημιουργούν πολύτιμες μουσικά και παικτικά δημιουργίες, που θα δίνουν στον θεατή-ακροατή ξεχωριστές εμπειρίες και μουσική πληρότητα δυσανάλογη της εποχής μας. Εκτός της επίσημης σελίδας της, η Candyrat Records έχει δική της σελίδα στη facebook που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις σελίδες των καλλιτεχνών της. Επίσης έχει δικό της κανάλι στο youtube καθώς και διαδυκτιακό μαγαζί αγοράς μουσικής και δίσκων.
Andy McKee-Rylynn
Το site της δισκογραφικής μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Τη λίστα με τους καλλιτέχνες μπορείτε να τη βρείτε εδώ.
Το κανάλι της στο youtube μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Η Candyrat Records διοργανώνει και Tours, όπου παίρνουν μέρος, οι καλλιτέχνες της. Το νέο πρόγραμμα για το 2013 βρίσκεται εδώ.
Η έννοια της μουσικής έχει λίγο πολύ παρεξηγηθεί στις μέρες μας, ενώ για κάποιους έχει ξεχαστεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε και πολύ, όμως είμαστε άμεσα δεμένοι με τη μουσική. Μεγαλώσαμε με αυτήν, διασκεδάσαμε με αυτήν, ενώ κάθε μας συναίσθημα ή στιγμή είναι συνδεδεμένη με ένα μέρος της. Για αυτό τον λόγο πιστεύω θα πρέπει να έχουμε σεβασμό για αυτήν. Της χρωστάμε πολλά. Η Candyrat Records συνεχίζει να την αναδεικνύει και να την αποθεώνει...
Στα διαχρονικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών είναι οι Pink Floyd, το βρετανικό συγκρότημα που συγκλόνισε (και συγκλονίζει ακόμη και σήμερα) εκατομμύρια ανθρώπους. Πολλά κομμάτια τους θεωρούνται ως η επιτομή της μουσικής σύνθεσης. Το Money είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και διακριθέντα κομμάτια τους, το οποίο αξίζει ξεχωριστή ανάλυση.
Το Μoney κυκλοφόρησε το 1973 και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο Dark Side of the Moon. Ο εγκέφαλος για άλλη μια φορά είναι ο Roger Waters, όπου συνέθεσε τα μουσικά μέρη του κομματιού μαζί με τον David Gilmour. Δυνατό στοιχείο του είναι ο ρυθμός, ο οποίος είναι αρκετά σύνθετος για τα rock δεδομένα, με δημοσιεύματα να αναφέρουν ότι το κομμάτι γράφτηκε σε 7/8 ή 7/4 με το μόνο normal σημείο του να είναι το κιθαριστικό σόλο που γράφτηκε σε 4/4. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η τεχνική ένταξης πολλών ειδικών εφέ με ταμειακές μηχανές, κέρματα να πέφτουν να έχουν περίοπτη θέση στο κομμάτι. Το αποτέλεσμα είναι να παρουσίαζεται μπροστά στον ακροατή funk, blues, psychedelic rock τραγούδι, με πολλές πρωτοποριακές ιδέες σύνθεσης και στίχων.
Το τραγούδι Money είναι μια ρεαλιστική, διπλής όψης, παρουσίαση της φυσικής και τεχνικής ύπαρξης του χρήματος, μέσα σε μια κοινωνία. Ο στιχουργός χρησιμοποιεί ένα προσωπικό παράδειγμα ενός πλούσιου ανθρώπου, ο οποίος τα έχει όλα, εξυψώνοντας τη δύναμη του χρήματος μέσα στα πλαίσια της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών. Ο πρωταγωνιστής έχει πολλά χρήματα, μπορεί να αγοράσει τα πάντα, πλούσια αμάξια, χαβιάρι, ακόμη και μια ποδοσφαιρική ομάδα! Δεν έχει ανάγκη κανέναν και όλοι τον πλαισιώνουν γιατί είναι επιτυχημένος. Παράλληλα προβαίνει σε διαπιστώσεις όταν κάποιος έχει χρήμα. Γιατί έτσι είναι πράγματι η σύσταση και ο αυτοσκοπός του συστήματος που ζούμε, να αποκτήσει κάποιος όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, ώστε να του περισσεύουν και να τα ξοδεύει για ανούσιους σκοπούς.
Στο δεύτερο γύρο όμως τα πράγματα αλλάζουν. Ο στιχουργός σταματά να εκθιάζει το χρήμα και αντίθετα κατηγορεί την ύπαρξη του ως υπαίτια για αμέτρητα εγκλήματα, ακόμη προειδοποιεί ότι είναι σατανικό και ότι μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει, διότι όλοι αποσκοπούν στο χρήμα και την πληρότητα εξασφαλίζοντας τα πάντα στον εαυτό τους. Γιατί ο άνθρωπος, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι ένα άπληστο ον, που από τη φύση του δεν θα αισθανθεί ποτέ ολοκληρωμένος, και αυτό ακριβώς θέλει να παρουσιάσει ο δημιουργός, εκφράζοντας έτσι την ανησυχία του ότι κανείς δε θα μοιραστεί τα πλούτη του, αντιθέτως θα κοιτάξει να αποκτήσει και των άλλων.
Το συμπέρασμα είναι ότι το χρήμα, εν τέλει, δε βοηθάει τον άνθρωπο να οργανώσει τη ζωή του και να συναλλάσσεται τις υπηρεσίες του και τα αγαθά του με τους άλλους ακριβοδίκαια. Αντίθετα παράγει στον άνθρωπο μια συνεχόμενη ανασφάλεια για το αν αυτά που έχει του είναι αρκετά, φέρνοντας παράλληλα στην επιφάνεια τον εγωισμό, τον ατομικισμό και την απληστία του. Ο άνθρωπος πάντα θα θέλει περισσότερα και το χρήμα του δίνει τη ψευδαίσθηση ότι τα έχει ή θα τα έχει. Το ζητούμενο είναι, μπορεί ο ίδιος να καταλάβει τη πραγματική φύση του χρήματος ή έχει τόσο τυφλωθεί από την απληστία του ώστε δε μπορεί να την αναγνωρίσει;
Στίχοι
Money, get away
Get a good job with more pay and you're okay
Money, it's a gas
Grab that cash with both hands and make a stash
New car, caviar, four star daydream
Think I'll buy me a football team
Money, get back
I'm all right Jack keep your hands off of my stack
Money, it's a hit
Don't give me that do goody good bullshit
I'm in the high-fidelity first class traveling set
Ένας μαγικός κόσμος γεμάτος νότες, όμορφα μέρη και rock πνεύμα εκτυλίσσεται μπροστά σου, όταν θα ακούσεις Kansas.
Το αμερικάνικο συγκρότημα από την πρωτεύουσα του Kansas, Topeka, έγινε κυρίως γνωστό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70. Εκείνη την εποχή, η rock συνδυάστηκε περισσότερο από ποτέ με άλλα μουσικά είδη, προγενέστερα αλλά και καινούργια. Από τις διακλαδώσεις αυτές, προέκυψαν πολλά καινούργια είδη. Οι Kansas ακολούθησαν τα ρεύματα της progressive, psychedelic(ακόμα υπήρχε σαν στοιχείο μέσα σε κομμάτια) και γενικότερα "σύνθετης" rock (πολύπλοκη-όχι το απλό αυθεντικό rock είδος), που βρίσκονται στο προσκήνιο. Κόλλησαν κυρίως με το progressive rock αλλά και το νέο τότε είδος της album-oriented rock, γνωστή και ως AOR (στα μέσα του '70).
Το 1969, ο κιθαρίστας Kerry Livgren βρισκόταν στο συγκρότημα The Reasons Why μαζί με άλλα τρία μέλη, με έδρα την Topeka. Έπειτα από ένα χρόνο, το όνομα άλλαξε σε Kansas και ήρθαν 2 καινούργια μέλη από το συγκρότημα White Clover, οι Dave Hope και Phil Ehart. Παρόλα αυτά δεν έμειναν για πολύ, καθώς το 1971 γύρισαν στο παλιό τους συγκρότημα. Εκεί, αναζητούσαν νέα μέλη και κάπως έτσι γνώρισαν τους Robby Steinhardt, Steve Walsh και Rich Williams. Το 1973, ο Kerry Livgren κόλλησε με αυτό το σχήμα, δημιουργώντας εν τέλει τους αυθεντικούς Kansas! Αμέσως μετά δέχθηκαν συμβόλαιο από τον μουσικό παραγωγό Don Kirshner, κρατώντας το όνομα Kansas.
Ντεμπούτο και καταξίωση
Το πρώτο τους άλμπουμ με ομώνυμο τίτλο ήρθε το 1974, το οποίο ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη. Η μουσική είναι ένα πρώιμο είδος από αυτό που διαμόρφωσαν τα επόμενα χρόνια. Στα κομμάτια τους θα ακούσεις ένα συμφωνικό και πολυφωνικό αποτέλεσμα με επιρροές από psychedelic rock, classic rock, boogie rock, πολλά folk όργανα όπως βιολί και ντέφι αλλά και jazz. Με αυτό το δίσκο, κέρδισαν αναγνώριση και έκλεισαν tour. Ο δρόμος προς την επιτυχία είχε ανοίξει.
Η μεγαλύτερη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία των Kansas ήρθε τη διετία 1976-1977, όταν κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ Leftoverture και Point of Know Return αντίστοιχα. Εκεί εμπεριέχονταν οι μεγαλύτερες επιτυχίες τους όπως το Carry on Wayward Son, Cheyenne Anthem (Leftoverture), Dust in the Wind και Portrait (Point of Know Return). Ειδικά το Leftoverture ήταν η μεγάλη καταξίωση που το συγκρότημα ήθελε. Βρέθηκε στις πρώτες θέσεις του Billboard, ενώ τα 2 άλμπουμ μαζί, πουλήθηκαν 8 εκατομμύρια φορές(!) μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Carry On Wayward Son και το Dust In The Wind βραβεύτηκαν ως χρυσά singles και οι πωλήσεις τους έφτασαν μαζί τα 2 εκατομμύρια. To Leftoverture, το 2001 βραβεύτηκε ως πλατινένιο 5 φορές από την RIAA, ενώ το 2005, το Dust in The Wind έγινε χρυσό στα ψηφιακά downloads από την RIAA (Ένωση Δισκογραφικών Εταιριών Αμερικής) πουλώντας 1 εκατομμύριο αντίγραφα σαν single.
Εκείνη η περίοδος ήταν η πιο παραγωγική καλλιτεχνικά αλλά και εμπορικά, όπως αποδεικνύουν οι τεράστιες sold out εμφανίσεις τους στο Madison Square Garden ενώ από το 1977 έως το 1978 έκαναν αμέτρητα tours. Μάλιστα, κυκλοφόρησαν διπλό live album με διάφορες εμφανίσεις από αυτή τη διετία. Το άλμπουμ που ακολούθησε ήταν το Monolith του 1979, όπου περιείχε το κομμάτι People of the Sound Wind, που αναφέρεται στην αυτόχθoνα αμερικάνικη φυλή Kaw, απ' όπου, πιστεύεται ότι, προέρχεται και η ονομασία της πολιτείας Kansas.
Ανεπιτυχείς δημιουργικές τάσεις και διάλυση
Τη δεκαετία του '80, οι Kansas πέρασαν σε μια εποχή εναλλαγής δημιουργικών τάσεων, μουσικά και στιχουργικά, δοκιμάζοντας τα πάντα, αλλαγή ήχου, τρόπο δημιουργίας και έκφρασης, ακόμα επηρεάστηκαν (ή μάλλον άφησαν τον Liivgren να τους επηρεάσει) από τον Χριστιανισμό(!). Ξεκινώντας από το άλμπουμ Audio Visions το 1980, με κορυφαίο single το Hold On, όπου ο Livgren, εξέφραζε τις νέες θρησκευτικές του πεποιθήσεις.
Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες διαφορές, με τον Walsh να φεύγει από το συγκρότημα, δημιουργώντας νέο, με τον John Elefante να τον αντικαθιστά. Το επόμενο άλμπουμ ονομάστηκε Vinyl Confessions και κυκλοφόρησε το 1982, με κορυφαίο single το Play the Game Tonight. Όπως και το προηγούμενο, το άλμπουμ αυτό περιείχε κυρίως χριστιανικούς στίχους όπου ώθησε καινούργιο ακροατήριο. To 1983 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Drastic Measures το 1983, το οποίο κυρίως επιμελήθηκε ο Elefante. Το αποτέλεσμα χαρακτηρίστηκε από πολλούς pop rock. Το άλμπουμ όπως καταλαβαίνετε έφτασε πολύ χαμηλά.. Έτσι το συγκρότημα διαλύθηκε.
Επανασύνδεση
Το 1985, ο Steve Walsh, ο Ehart και ο Rich Williams επανενώνονται και καλούν καινούργια μέλη να τους πλαισιώσουν. Έτσι, οι Billy Geer (μπάσο) και ο Steve Morse (κιθάρα) έκλεισαν τα κενά και κάπως έτσι ξεκίνησε η τρίτη εποχή για τους Kansas. Η επιστροφή έγινε με το άλμπουμ Power, με το πρώτο single να είναι το All I Wanted, φέρνοντας το συγκρότημα ξανά στις πρώτες θέσεις. Ακόμη κυκλοφόρησαν το 1988 το In the Spirit of Things.
Το 1990, ένας Γερμανός manager κατάφερε την επανασύνδεση του αυθεντικού συγκροτήματος (εκτός του Steinhardt) για ένα ευρωπαϊκό tour, το οποίο ήταν άκρως επιτυχημένο. Το 1991, ο βιολιστής David Ragsdale προσχώρησε στο συγκρότημα, πράγμα το οποίο θεωρήθηκε αρκετά καλό, αν λάβουμε σαν απόδειξη ότι ο ήχος και η δημιουργία των Kansas έφτασε τις παλαιότερες ένδοξες εποχές του συγκροτήματος. Ακόμη, κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ Live at the Whiskey (1002) και Freaks of Nature (1995).
To τέλος της δεκαετίας του '90 τους βρήκε δημιουργικούς, καθώς κυκλοφόρησαν τους δίσκους Always Never the Same (μαζί με τη Συμφωνική του Λονδίνου το 1998) και Somewhere to Elsewhere (2000).
Πρόσφατη ιστορία
Οι Kansas με τον δίσκο Somewhere to Elsewhere το 2000, πίστεψαν πως ήταν καιρός να ολοκληρώσουν δισκογραφικά. Κάθε χρόνο, όμως, το συγκρότημα έκλεινε tour περνώντας από όσα περισσότερα μέρη μπορούσε. Μάλιστα, το 2009 ηχογράφησαν ένα κονσέρτο μαζί με Συμφωνική Ορχήστρα το οποίο κυκλοφόρησε σε CD, DVD και Blue Ray. Ακόμη και φέτος, έκαναν πολλές εμφανίσεις, ενώ υπάρχουν έτοιμες προγραμματισμένες, γιορτάζοντας μάλιστα τα 40 χρόνια δισκογραφικής καριέρας από τον ομώνυμο δίσκο Kansas. Στις 2 Ιουλίου όμως ο Steve Walsh πίστεψε ότι ως εδώ είναι αρκετά, αποχωρώντας από το συγκρότημα, ολοκληρώνοντας παράλληλα την ενεργή καριέρα του. Παρόλα αυτά, οι Kansas είναι ένα '70s συγκρότημα, και όπως θα διαπιστώσετε από τα πολλά συγκροτήματα της εποχής εκείνης που ακόμη κάνουν tour αρνούμενοι ότι τους έχουν πάρει τα χρόνια, συνεχίζουν να παίζουν με το ίδιο πάθος. Τέτοιοι αληθινοί μουσικοί (όπως τότε συνηθίζονταν), ποτέ δε πιστεύουν ότι έχουν τελειώσει. Ακόμη και τώρα βρίσκουν τον τρόπο και τη δημιουργία, παίζουν με το ίδιο πάθος και ξεσηκώνουν τους λάτρεις της αυθεντικής rock.
Αναγνώριση-Μετατροπή σε συγκρότημα Θρύλος
Εδώ και 25 χρόνια, από την εποχή που η μουσική βιομηχανία επιλέγει να βραβεύει και να αναγνωρίζει την αξία μεγάλων μουσικών καλλιτεχνών, οι καλύτεροι καταλαμβάνουν ξεχωριστή θέση στην πολιτιστική, νεώτερη, ιστορία του κόσμου. Τα ονόματα τους γράφονται με χρυσά γράμματα στα βιβλία και στα πρακτικά των παγκόσμιων συλλόγων και οργανώσεων-φίλων της μουσικής. Οι Ακροατές (με α κεφαλαίο) που αναγνωρίζουν την ποιότητα ενός κλασσικού καλλιτέχνη, θα θυμούνται πάντα τους άξιους καλλιτέχνες όλων των εποχών, τοποθετώντας τους σε ξεχωριστό και μοναδικό, γι αυτούς,, μέρος. Εκεί βρίσκονται και οι Kansas, οι οποίοι θα μείνουν στην ιστορία για την μοναδική δημιουργική τους δεινότητα στη μουσική. Εξ άλλου, αυτό φαίνεται από τα αμέτρητα cover και επανεκτελέσεις των δύο δημοφιλέστερων τραγουδιών τους, Carry on Wayward Son και Dust in the Wind, από πασίγνωστους καλλιτέχνες, που θαύμασαν και εκτίμησαν, όσο κανείς, το μουσικό μεγαλείο των Kansas. Μέσα σε αυτούς είναι οι Dream Theater, Mass, Yngwie Malmsteen, Foo Fighters, Scorpions, Pantera και άλλοι πολλοί, όχι μόνο από το χώρο της rock και της metal.
Αυτή τη στιγμή, το όνομα του συγκροτήματος Kansas, είναι ίσως πιο γνωστό από τη πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών(!). Το μόνο που μας μένει είναι να ακολουθήσουμε τη γενική γνώμη. Γιατί, το ανεκτίμητο στοιχείο που θα διαπιστώσεις σε ένα πασίγνωστο και θρυλικό συγκρότημα όπως οι Kansas, είναι ότι εμείς οι κοινοί ακροατές δε γνωρίζουμε μεμονωμένα τις περσόνες τους, επειδή οι ίδιοι θέλησαν να μη τους μάθουμε έτσι...
Πολλοί θα αναρωτιέστε γιατί ασχολούμαστε με ένα πολύ συνηθισμένο όργανο όπως το banjo αλλά καλύτερα να επαναπροσδιορίσουμε τον στόχο της συγκεκριμένης στήλης. Μπορεί ένα όργανο να είναι πολύ γνωστό και διαδεδομένο, όμως εξακολουθεί να έχει άγνωστες ρίζες και οι γνώσεις μας να είναι ελλειπείς πάνω σε αυτό. Το Banjo είναι ένα όργανο με πλούσια και ενδιαφέρουσα ιστορία.
Μουσικό όργανο: Banjo Κλάση: Έγχορδο Ανακαλύφθηκε: 18ο αιώνα Χώρα: Σενεγάλη ή Γκάμπια αλλά τελειοποιήθηκε στην Αμερική
Η ιστορία του οργάνου μας πάει περίπου 4 αιώνες πίσω(!) όταν οι κατακτητές της Αμερικής Βρετανοί, Γάλλοι, Ισπανοί και Πορτογάλοι, απήγαγαν χιλιάδες ανθρώπους κυρίως από την Δυτική Αφρική, μεταφέροντας τους με καράβια στην νεοσύστατη ήπειρο, ως σκλάβους εργασίας. Οι άνθρωποι αυτοί μεταφέρθηκαν σε όλη την ήπειρο (κυρίως Βόρεια Αμερική), εισήλθαν στο σύστημα αποικιοκρατίας κάθε περιοχής και δούλεψαν με μόνο αντίτιμο το φαγητό σε αρχοντικά σπίτια, δημόσια έργα και στα λιμάνια. Οι Αφρικανοί, ανεξαρτήτου χώρας προέλευσης, κατάφεραν να κουβαλήσουν μαζί τους, στην απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης, κάποια στοιχεία της κουλτούρας τους, την κληρονομιά τους και τις παραδόσεις τους. Μαζί με αυτά, πολλά όργανα διατηρήθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Αμερική. Ένα πρώιμο σε μορφή όργανο που ήταν διαδεδομένο ανάμεσα στους σκλάβους, ήταν ο πρόγονος του banjo. Εκεί εξελίχθηκε, τελειοποιήθηκε και παρουσιάστηκε στους κατακτητές και τους ελεύθερους λαούς της Αμερικής, οι οποίοι το αφομοίωσαν με μεγάλη προθυμία.
Πολλά Αφρικανικά όργανα όπως το kora, έχουν ίδια μορφή και τρόπο λειτουργίας. Έτσι πολλοί θεωρούν ότι το banjo προήλθε από αυτό, αν και τα αφρικανικά όργανα, διαφέρουν στη μορφολογία από τα πρώιμα αμερικάνικα αφρικανικά όργανα. Το όνομα banjo ακούγεται πολύ παράξενο έτσι; Ακόμα και γι αυτό υπάρχουν πολλές θεωρίες, με τις πιο διαδεδομένες να είναι ότι προέρχεται από τον όρο mpanza της διαλέκτου Kimbundu (Ανγκόλα), αλλά και την ετυμολογική θεωρία ότι προέρχεται από την Πορτογαλική λέξη bandore ή από την Ισπανική bandurria. Η τελευταία θεωρία συγκρίνει τη λέξη με τα υλικά του οργάνου, λέγοντας ότι προήλθε από το bamboo, από το οποίο φτιάχνεται ο λαιμός του.
aφρικανικό Kora
Ακόμη, πολλές εθνότητες σε κάθε γωνιά της Γης, έχουν παρόμοια όργανα, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την ιστορία του. Στην Ιαπωνία το shamisen, στην Περσία το tar, ή στο Μαρόκο το sintir είναι κάποια από αυτά, συμπληρώνοντας τις παραλλαγές του οργάνου που βρίσκονται σε κάθε γωνιά της Αφρικής (Ακτή Ελεφαντοστού, Σενεγάλη, Μαλί, Γουινέα).
ιαπωνικό Shamisen
Το banjo είναι όργανο 5 χορδών, με ηχείο και λαιμό. Κουρδίζεται και έχει συγκεκριμένες νότες. Παίζεται κυρίως με 2 τρόπους. Η πρώτη ονομάζεται rolls, όπου με το δεξί χέρι(αν είσαι δεξιόχειρας) παίζοντας με τα δάχτυλα, ακολουθείς ένα ίδιο τέμπο παιξίματος 8 νοτών. Η δεύτερη λέγεται drones, που με το αριστερό, παίζεις διαφορετικές νότες γρήγορα αλλά πάλι 8. Μαζί τα χέρια σε συγχρονισμό αποτελούν τον τρόπο παιξίματος. Η τεχνική είναι ιδιωματική και ο ήχος του οργάνου έχει δικό του όνομα, bluegrass.
Πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν banjo για τις συνθέσεις τους. Μερικοί εκπρόσωποι είναι οι Buck Trent, Béla Fleck, Tony Trischka, Ralph Stanley, Steve Martin, Tim Lake, George Crumb, Iron & Wine, The Avett Brothers, Punch Brothers αλλά και ο Frederick Delius ο οποίος έγραψε με banjo την όπερα του Koanga.Τέλος, μπορούμε να παρατηρήσουμε πολλά ήδη banjo. Το plectrum, το tenor, το cello, το banjo 6 χορδών αλλά και πολλά όργανα "υβρίδια" είναι οι παραλλαγές του.
Το όργανο αυτό έχει 4 αιώνες σύγχρονης ιστορίας, γεμάτη από πόνο, επιβίωση, μελαγχολία και κατάθεση καρδιάς. Συντρόφευε ξεριζωμένους ανθρώπους, σκλάβους ανθρώπων που είχαν καλύτερη τοπογραφική (καλύτερο κλίμα) και αλληλεπιδρασιακή(τριβή με άλλους λαούς) μοίρα, οι οποίοι τους εκμεταλλεύτηκαν σαν να μην είχαν ζωή. Η ιστορία του, όπως και δεκάδων Αφρικανικών οργάνων και μουσικών συνηθειών, αρκεί να μας κάνει να καταλάβουμε την ψυχική και πνευματική δύναμη που κρύβεται μέσα του.
Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί ποιός είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας μουσικός. Αν το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό μας, είναι Βαγγέλης Παπαθανασίου, τότε βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο...
Ο Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου, γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου το 1943, στην Αγριά του Βόλου. Ξεκίνησε να συνθέτει σε ηλικία μόλις των 4 ετών. 2 χρόνια μετά θα δώσει την πρώτη του παράσταση, χωρίς να έχει μουσική εκπαίδευση, πράγμα εντυπωσιακό για ένα μικρό παιδί. Όπως είναι λογικό, βλέποντας τον οι γονείς του να διαπρέπει από μικρή ηλικία στη μουσική, τον προέτρεπαν να κάνει μαθήματα μουσικής, όμως αυτός ήθελε να παραμείνει αυτοδίδακτος και να δημιουργεί μια δικιά του μουσική, διαφορετική από όσες είχε ακούσει. Εν τέλει θα ακολουθήσει μαθήματα μουσικής, ζωγραφικής και σκηνοθετικής τέχνης, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στην Αθήνα.
Από τις αρχές της δεκαετίας του '60, ο Παπαθανασίου θα συμμετάσχει σε συγκροτήματα. Αρχικά θα δημιουργήσει το συγκρότημα Forminx το οποίο θα αφήσει το στίγμα του στην μουσική της εποχής. Αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του '60, το κλίμα στην Ελλάδα και οι πολιτικές και κοινωνικές διαταραχές της, δεν ευνοούσαν την πνευματική και καλλιτεχνική άνθιση, γεγονός που έκανε πολλούς Έλληνες να μετακομίσουν στο εξωτερικό, που με ευνοϊκότερο έδαφος, μπορούσαν να αφεθούν στην ελευθερία της μουσικής τέχνης καθώς και να δημιουργήσουν ελεύθερα, χωρίς πολιτικο-κοινωνικές πιέσεις. Ακολουθώντας αυτό το ρεύμα, ο Παπαθανασίου μαζί με τον Ντέμη Ρούσο, θα μετακομίσουν στη Γαλλία και το Παρίσι, δημιουργώντας το πολύ ταλαντούχο συγκρότημα Aphrodite's Child(για το οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο αφιέρωμα), το 1967. To επιτυχημένο διπλό άλμπουμ 666 θα τον ωθήσει σε περισσότερα μονοπάτια μουσικής δημιουργίας, αφού ασχολήθηκε και με rock μουσική, αλλά ήταν και έναυσμα για διεθνή καριέρα. Εκείνη την εποχή θα ασχοληθεί και με άλλα πράγματα.
The Forminx-Love Without Love
Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου θα αρχίσει να ασχολείται και με άλλα πράγματα. περισσότερο ως solo καλλιτέχνης. Η αρχή έγινε το 1970, όπου θα γράψει μουσική για μια ταινία του Henry Chapier. Έπειτα θα ακολουθήσει ένα μουσικό ντοκιμαντέρ με εξεγέρσεις στη Γαλλία από φοιτητές. ενώ το 1973, θα συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Frederic Rossif, για μια σειρά ντοκιμαντέρ για την άγρια φύση. Το τελευταίο δημιούργημα που θα πράξει στο Παρίσι είναι το άλμπουμ Earth.
To 1975, θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο και θα φτιάξει το δικό του στούντιο ηχογράφησης, Nemo Studios. Με τα απαραίτητα εφόδια για μια λαμπρή καριέρα δημιουργίας πλέον, θα έρθουν τα άλμπουμ Heaven and Hell, Albedo 03, το βραβευμένο Spiral, το Beaubourg και το China, όλα στην δεκαετία του '70. Με τους εκπληκτικούς αυτούς δίσκους, απέκτησε διεθνή φήμη και παγκόσμια αναγνώριση που θα τον φτάσουν στο απόγειο της καριέρας του.
Vangelis-Heaven and Hell Part I
Το 1978 και το 1986 θα συνεργαστεί με την Ειρήνη Παππά, ενώ και με διάφορες παραγωγές ταινιών, γράφοντας τα soundtrack τους, με κορυφαίες ταινίες όπως το Conquest of Paradise, τo Missing, ενώ πρόσφατα και το El Greco κ.α.
Vangelis-Conquest of Paradise
Μυθωδία
Στις 28 Ιουνίου του 2001, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου θα βιώσει τη μεγαλύτερη αναγνώριση που είχε γνωρίσει. Παρουσίασε το καινούργιο του άλμπουμ Μυθωδία στους στύλους του Ολυμπίου Διός. Η NASA επέλεξε τον Βαγγέλη και το συγκεκριμένο έργο για την αποστολή στον Άρη, ονομασμένη και ως "Οδύσσεια στον Άρη".Ήταν μία φαντασμαγορική μουσική παράσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας προβάλλονταν με ειδικά οπτικά εφέ απεικονίσεις κυρίως από θεούς της αρχαίας Ελλάδας και διαστημικές εικόνες της ΝΑSΑ. Οι στίχοι, ο τόπος αλλά και ο λόγος πραγματοποίησης της συγκεκριμένης παράστασης άφησε σε ορισμένους πολλά ερωτήματα που κατέκλυσαν το Διαδίκτυο, υποστήριξαν δε ότι, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και η ΝΑSΑ δεν παρουσίασαν απλά μια συναυλία αλλά επίκληση στον Δία. Σε φωνητικά που χρειάστηκαν, έλαβαν μέρος οι σοπράνο Τζέρσι Νορμαν και Καθλιν Μπατλ. Έλαβαν μέρος επίσης η Μητροπολιτική ορχήστρα του Λονδίνου και η Εθνική χορωδία της Λυρικής Σκηνής, με τον Βαγγέλη να χειρίζεται πλήκτρα και ηχητικά εφέ. Το έργο προβλήθηκε τηλεοπτικά σε όλα τα μέρη του πλανήτη με γιγαντοοθόνες, ακόμα και στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μετά το τέλος της Μουσικής Παράστασης, ο Γάλλος Υπουργός Παιδείας Ζακ Λανγκ, απένειμε στον Παπαθανασίου τον Τίτλο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής σε μια τελετή στο περιστύλιο Ζάππειο.
Δισκογραφία:
(1972) Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que la Nuit (1973) Earth (1973) L'Apocalypse des Animaux (1975) Heaven and Hell (1976) Albedo 0.39] (1976) La Fête Sauvage (1977) Ignacio (1977) Spiral (1978) Beaubourg (1978) Ωδές (Βαγγέλης Παπαθανασίου & Ειρήνη Παππά) (1979) China (1979) Opera Sauvage (1980) Short Stories (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου) (1980) See You Later (1981) chariots of fire (1981) The Friends of Mr Cairo (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου) (1983) Antarctica (1983) Private Collection (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου) (1984) Soil Festivities (1985) Mask (1985) Invisible Connections (1986) Ραψωδίες (Βαγγέλης Παπαθανασίου & Ειρήνη Παππά) (1988) Direct (1989) Themes (1990) The City (1991) Page of Life (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου) (1992) 1492: Conquest of Paradise (1995) Voices (1995) Ask the Mountains (Βαγγέλης Παπαθανασίου & Στίνα Νόρντενσταν) (1995) Φόρος τιμής στον Γκρέκο (1996) Portraits (1996) Oceanic (1998) El Greco (1999) Reprise 1990–1999 (2001) Mythodea — Μουσική για την αποστολή της ΝΑΣΑ: 2001 Οδύσσεια στον Άρη (2003) Odyssey (2004) Alexander (2007) El Greco (2007) Blade Runner Trilogy: 25th Anniversary (2012) The Collection
Σε μια χώρα όπου η μουσική παιδεία και η ελεύθερη δημιουργία δεν ευνοούνται αλλά κατακρίνονται και περιορίζονται, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, κατάφερε και έφτασε ψηλά με το ταλέντο του και με γνώμονα τα ιδεώδη του πολιτισμού μας. Με την κατεύθυνση αυτή κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες που βρέθηκαν μπροστά του και ανέδειξε σύγχρονα την Ελλάδα, όπως κανένας άλλος μουσικός μέχρι σήμερα. Φαντάζεστε τι θα γινόταν, αν η παιδεία και η κοινωνία ευνοούσαν την μουσική παιδεία, όταν κάθε ένας από μας έχει στην γωνία τα εφόδια ενός σπουδαίου πολιτισμού για να εμπνευστεί;
Συνεχίζοντας τη στήλη με τα ασυνήθιστα μουσικά όργανα, θα συναντήσουμε ένα-γνωστό για τους μουσικούς-όργανο, τη Harp Guitar.
Μουσικό όργανο: Harp Guitar Κλάση: Έγχορδο Ανακαλύφθηκε: τέλη 19ου-αρχές 20ου αιώνα Χώρα: Ιταλία
Η Harp Guitar είναι ένα έγχορδο όργανο που ανακαλύφθηκε από Ιταλιάνους βιρτουόζους της μουσικής τέχνης, οι οποίοι συνήθισαν να παίζουν κιθάρα με έξτρα χορδές με πιο μπάσο ήχο. Έτσι, αυτή η τεχνική υιοθετήθηκε από πολλούς και το όργανο έμεινε στην ιστορία.
Είναι ένα όργανο που βασίζεται σε κιθάρα. Όπως θα δείτε όμως, στο πάνω αριστερά μέρος της κιθάρας, θα συναντήσουμε ένα πολύ μακρύ λαιμό, με πολλές χοντρές χορδές και χωρίς διαβαθμίσεις(όπως της κιθάρας). Αυτό το μπράτσο, διαθέτει από μόνο του ηχείο(η τρύπα που υπάρχει πίσω από τις χοντρές χορδές). Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε πως είναι ένωση δύο οργάνων, καθώς ο τρόπος που τοποθετούμε τις χορδές είναι από την ίδια βάση. Το όνομα βγήκε από τη σύνθεση δύο οργάνων "harp" που σημαίνει άρπα και "guitar" από την κιθάρα. Το πρώτο συνθετικό της άρπας είναι δοσμένο επειδή οι πάνω χορδές είναι σαν του αυθεντικού οργάνου της άρπας. Εκτός αυτού, οι νότες αυτές δεν έχουν διαβάθμιση και τάστα όπως οι κιθάρες και παίζονται μόνο "ανοιχτές". Έχουμε πολλά είδη του οργάνου, τα κύρια πάντως είναι οι Αμερικάνικες harp guitars και οι Ευρωπαϊκές. Εκτός από τις ακουστικές(της φωτογραφίας) έχουμε και τις ηλεκτρικές.
Όπως είπαμε η προέλευση του οργάνου ήταν η Ιταλία, απ' όπου μουσικοί καλλιτέχνες όπως ο Pasqualle Taraffo, ο Mario Maccaferri ή ο Luigi Mozzani χρησιμοποιούσαν ένα είδος κιθάρας με παραπάνω μπάσες χορδές. Μετέπειτα, το φαινόμενο έγινε γνωστό και στη Γαλλία με μουσικούς όπως ο Ιταλός Ferdinando Carulli ή ο ντόπιος Napoleon Coste να μεταφέρουν το όργανο εκεί, κάνοντας το πιο γνωστό. Έτσι, έγινε γνωστό στην πάροδο του χρόνου και υπάρχει μέχρι σήμερα, με μουσικούς όπως ο Michael Hedges, ο Antoine Dufour και ο Andy McKee οι οποίοι χρησιμοποίησαν harp guitars για τις πολύτιμες συνθέσεις τους.
Σε ηλεκτρικό επίπεδο, το όργανο χρησιμοποιείται σπανιότερα. Ο Michael Hedges χρησιμοποιούσε και αυτή την κιθάρα για συγκεκριμένες συνθέσεις. Επίσης, έχουμε ονόματα όπως ο William Eaton(δημιουργός και μουσικός του οργάνου) αλλά και το Ιαπωνικό συγκρότημα Solmania οι οποίοι δημιούργησαν τη δικιά τους electric harp guitar. Τέλος, ο Finn Andrews, δημιούργησε τη δική του harp κιθάρα με 17 χορδές. Όπως καταλαβαίνετε, στο ηλεκτρικό επίπεδο, έχουμε τη παρέμβαση των ηλεκτρικών εφέ, που κάνουν το όργανο πιο πολύπλευρο.
Πώς παίζεται
Η Harp Guitar, όσο απλό είναι να εξηγήσεις και να καταλάβεις πώς παίζεται, άλλο τόσο δύσκολο είναι να παίξεις. Ουσιαστικά, έχουμε δύο διαφορετικά σημεία εστίασης, η κιθάρα που βρίσκεται στο κάτω μέρος του οργάνου, η οποία είναι μια normal κιθάρα, αλλά και οι μπασάτες χορδές(που ποικίλουν σε αριθμό) στο πάνω μέρος του. Όπως παρατηρούμε και στα βίντεο, οι μουσικοί κάνουν μια μίξη ήχων των βαρύτονων χορδών με τις χορδές της κιθάρας. Εκεί καταλαβαίνουμε και το λόγο που οι έξτρα χορδές έχουν τοποθετηθεί από πάνω, διότι, στις κιθάρες, οι πιο βαρύτονες νότες είναι ψηλά, οπότε, η λογική της τοποθέτησης τους, βοηθάει τον κιθαρίστα να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, λες και έχει παραπάνω χορδές στην κιθάρα. Η διαφορά ανάμεσα στο παίξιμο της κιθάρας και των harp χορδών είναι ότι οι τελευταίες παίζονται μόνο με το δεξί χέρι γιατί δεν περιέχουν διαβαθμίσεις και βρίσκονται στον αέρα(γι αυτό είπαμε πιο πάνω παίζεις μόνο ανοιχτές τις νότες τους). Μια καλή και συνήθης χρήση λοιπόν, είναι το παίξιμο μιας εκ των harp και ανάλογα με τη νότα να υπάρχει η ανάλογη σύνθεση. Δηλαδή, η νότα αυτή προσδιορίζει το μήκος κύματος που χρησιμοποιούμε τις κιθαριστικές νότες σαν μια απλή συγχορδία στα κιθαριστικά δεδομένα. Αν δεν καταλάβατε ακόμη λοιπόν, είναι σαν να παίζεις δύο όργανα ταυτόχρονα, που βγαίνουν από τον ίδιο άνθρωπο παίζοντας το ίδιο όργανο!
Η Harp Guitar είναι από τα σύνθετα όργανα που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα, στηριζόμενο σε ήδη υπάρχοντα και καταξιωμένα όργανα. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η εδραίωση των προηγουμένων(π.χ. στην harp guitar η άρπα και η κιθάρα) αλλά και η προσπάθεια αναζήτησης της μουσικής σε νέα μονοπάτια. Όταν ανακαλύπτεις ένα τέτοιο όργανο, βρήκες τον δρόμο και τον δείχνεις, όμως αυτός που θα τον διαβεί είναι αυτός που θα το χρησιμοποιήσει.
Μιας και είμαστε ακριβώς στη μέση του καλοκαιριού και μας έχουν πιάσει για τα καλά οι ζέστες, ας φτιάξουμε μια λίστα με τα πιο «hot» τραγούδια για το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι είναι μια γιορτή! Η ανυπόφορη ζέστη δε πτοεί ορισμένους καλλιτέχνες, οι οποίοι φτιάχνουν τραγούδια και εμπνέονται από την εποχή. Όλοι περνάμε καλά το καλοκαίρι. Κανείς δε παραπονιέται εκτός από αυτούς που δεν έχουν χρόνο να ξεφύγουν καθόλου από την καθημερινότητα τους. Όπως και να χει, συστήνω σε όλους το καλοκαίρι να ακούσουν την παρακάτω λίστα.
